Twee tegengestelde verhalen de afgelopen week, over Arabieren hier. Eerst kwam de veroordeling van een moslim uit de wijk Bay Ridge in Brooklyn. Hij zou een bom in een metrostation hebben willen laten ontploffen.

Interressant hieraan is hóe het tot zijn arrestatie kwam: door undercover-agenten in de wijk neer te zetten. De afgelopen dagen bleek dat hun identiteit niet zo geheim was als gedacht. Lees hier, hier en hier hoe dat (wel of niet) werkte.

Tegelijkertijd bezocht ik vorige week de Arab-American Comedy Night. Duidelijk andere Arabieren dan de immigranten uit Brooklyn. Zij organiseren avonden vol zelfgemaakte voorstellingen en stand-up-comedy, rijk aan zelfspot. Deze groep is goedgekleed, hoogopgeleid en schakelt net zo makkelijk over van een vet New Yorks accent naar het woord ‘inshallah’ aan het einde van een zin.

Lees hier het stuk dat ik er voor de papieren krant over schreef. En wat ik graag van je wil weten: op welke van de twee groepen moet Amerika zich concentreren voor een betere verstandhouding? Waarom?

In Amerika begint het succes van de MTV-serie Pimp my ride een beetje uit te werken, we zitten hier in het laatste seizoen. Nog één keer dan worden mensen die zichzelf hadden aangemeld verrast, installeert West Coast Customs espressomachines en worden barrels onherkenbaar opgepimpt aan de verraste eigenaar teruggegeven.

Maar Europa heeft er nog geen genoeg van. Pimp my ride UK, Pimp my wheels in Italië en Pimp my Fahrrad in Duitsland. En dan nu ook Pimp my ride International – opgenomen bij All-Stoff, te Alkmaar.

The New York Times had er een groot artikel over. De nieuwe presentator was nog niet eerder in Europa geweest, schrok van de Europese keukens („the way they cook is very, very different, so there’s been a lot of McDonalds for me”) en bezocht Cecile op de boerderij, ergens in Nederland.

Waar het artikel het niet over heeft, zijn de gevolgen voor de garage. Zeker weten dat All-Stoff meer open sollicitaties binnenkrijgt dan ze denken, dat het prima reclame is, dat ze autoriteiten worden op welk autogebied dan ook en dus vaak gebeld zullen worden door de Telegraaf en Nieuwe Revu, maar wat gebeurt er met de jongens, jaloezie en hun werkplezier? Niet zo lang geleden bezocht ik de originele Pimp my ride-garage in Los Angeles. De lol was er daar snel vanaf. Lees maar.

Gisterenavond, nota bene in de Russian Vodka Room, liep een Amerikaanse marinier in uniform naar de pianist en hief een lied aan in het Russisch. Na afloop omarmden ze elkaar als oude kameraden.

Ze kenden elkaar niet, „maar ik kom uit Moldavië”, gaf de marinier als verklaring. „Daar heb ik Russisch geleerd.”

De stad is deze dagen vergeven van matrozen en luitenants ter zee en welke andere rangen nog meer. Het is Fleet Week en de haven ligt vol met marineschepen. Lees verder »

Zonder dat het veel aandacht kreeg, werd Matin Siraj deze week schuldig verklaard. Hij wilde een bom laten ontploffen in een van New Yorks drukste metrostations, zo geloofde de jury.

De Pakistaanse immigrant werd gevonden met zelfgemaakte plattegronden van het station onder Herald Square en tijdens de rechtszaak werden opgenomen gesprekken afgespeeld waarin Siraj zijn woede over het Abu Ghraib-schandaal uitte.

Siraj zelf zegt dat hij er ingeluisd is, dat de verklikker voor de politie als een mentor voor hem was, hem vertelde dat er een fatwa over het doden van Amerikaanse agenten was uitgesproken. Lees hier en hier meer over de zaak. De laatste site, van zelfbenoemde terrorisme-onderzoekers, heeft ook een podcast over dit onderwerp. Lees verder »

De stukken uit de krant zijn in de rechterkolom bijgewerkt. Laat me je bijpraten over de Enron-rechtszaak waarvoor ik in Houston was, over het meest beruchte advocatenkantoor van het land dat nu zelf is aangeklaagd, over de beursfusie tussen de New York Stock Exchange en Euronext en over ‘s werelds grootste winkelbedrijf, dat nu zelf een bank wil beginnen.

Ik huurde een fiets, scheurde ermee over Times Square, ontweek taxi’s die afsloegen, remde voor deuren die plots openden en toeristen die het schermpje van hun camera belangrijker vonden dan mijn voorband – en prees mezelf uiteindelijk gelukkig dat ik het overleefde. Genoot ondertussen ook nog van de snelheid.

Times Square blijkt nog mee te vallen. Er kwam sinds 1995 geen fietser om. Wel zijn er regelmatig ongelukken. Kijk naar de kaarten.

Nu Manhattan een soort constante staat van spitsuur van taxi’s, bussen en – waarom toch? – bezoekende auto’s bereikt heeft, wil de stad het veilige fietsen bevorderen. De avenue’s krijgen fietspaden (geen taxi die zich er druk om maakt) en fietsers wordt opgeroepen aan een helm en kniebeschermers te denken.

Hier is een kaart, voor als je niet bang uitgevallen bent. Vergeet niet: het woord ‘dooring‘ is niet zomaar ontstaan.

Waar is mijn brievenbus gebleven? Vlakbij kantoor, op de hoek, stond er altijd een. Niet onmisbaar, wel handig.

Even 3-1-1 bellen, het gemeentenummer dat pretendeert antwoord op al je vragen te hebben (ze doen serieus hun best, vrienden bellen zelfs als ze de weg kwijt zijn – en worden geholpen). Maar de brievenbusvraag blijkt te moeilijk. Mag ze me doorverbinden met het postbedrijf? Lees verder »

Ann Nelson:

1. Be healthy/ healthful.
5. Make a quilt.
9. Learn a foreign language.
11. Never be ashamed of who I am.
17. Scuba-dive in the Barrier Reef.
35. Drink water.

Lees hier een ander 9/11-artikel

Gewoon even wat gedachten. Ik woon nu ruim een half jaar in New York en begin de bewoners van de 260 appartementen in mijn complex te herkennen – lees hier maar eens over mijn eigen doorman.

De liftgebruikers zijn een dwarsdoorsnede van deze stad waar de gemiddelde leeftijd onder de 35 ligt. Veel alleenstaanden, veel jonge mensen die in pak maar op sportschoenen ‘s ochtends naar beneden gaan en ‘s avonds laat weer schaarsgekleed thuiskomen. En veel honden. De perfecte kindvervanging voor New Yorkers. Behalve dat meisje dat een hond met de afmetingen van een kalf heeft. Dat heeft niets meer met een kind te maken. Lees verder »