Archief voor: november 2011


Regiefoutje

Ex-minister van Onderwijs Alla Dzjiojeva had de presidentsverkiezingen in Zuid-Ossetië gisteren eigenlijk al gewonnen, nadat in 74 van de 85 kiesdistricten 57 procent van de kiezers zich voor haar bleek te hebben uitgesproken. Maar gisteren maakte het hooggerechtshof van het kleine Kaukasusstaatje ineens een einde aan haar overwinningsroes en verklaarde de uitslag ongeldig. Volgens de tegenstander van Dzjiojeva, minister van Rampenbestrijding Anatoli Bibilov (die slechts 40 procent van de stemmen binnenhaalde), was er gefraudeerd bij het stemmentellen en moesten de verkiezingen opnieuw worden gehouden. Sowieso zou het volgens hem een ramp zijn als Dzjiojeva president werd, omdat er met haar aan het roer een burgeroorlog zou uitbreken in de voormalige Georgische provincie met 60.000 inwoners, die zich onafhankelijk verklaarde na de Russisch-Georgische oorlog van 2008 en sindsdien door Rusland nog meer wordt  gesteund dan voor het conflict.

Die nieuwe verkiezingen zijn nu voor 25 maart uitgeschreven. Maar het hooggerechtshof moet nog beslissen of Dzjiojeva weer mag meedoen. Om haar nieuwe kandidatuur kracht bij te zetten, verzamelen zich nu voor de Russische ambassade in de Zuid-Osssetische hoofdstad Tschinvali honderden van haar aanhangers. Bibilov is zowel de favoriet van de aftredende president Eduard Kokoiti als van het Kremlin. President Medvedev heeft zijn kandidatuur vorige week nog openlijk gesteund, tijdens een bezoek aan Noord-Ossetië. Dzjiojeva op haar beurt is weliswaar pro-Rusland, maar wil als president de verdeling van Russische hulpgelden transparant maken en het geld gebruiken voor de wederopbouw van haar land. En daarin schuilt waarschijnlijk de crux van het hele  conflict. Want president Kokoiti wordt ervan beschuldigd dat Russische hulpgeld de afgelopen jaren in eigen zak te hebben gestoken. Hij heeft er dan ook alle belang bij dat zijn vazal Bibilov zijn opvolger wordt. Wat dat betreft lijkt Zuid-Ossetië sprekend op Rusland.

 

Mondige burgers (3)

Vier dagen voor de parlementsverkiezingen probeert regeringspartij Verenigd Rusland haar zes tegenstanders zoveel mogelijk te ondermijnen. De voorzitter van de Centrale Kiescommissie Vladimir Tsjoerov, een oude vriend van Poetin uit Leningrad, heeft bijvoorbeeld de tv-verkiezingsspotjes van Jabloko, Rechtvaardig Rusland en de LDPR van Zjirinovski verboden, omdat ze aanleiding zouden geven tot extremisme – in een daarvan wordt bijvoorbeeld de drastische verhoging van de gas-en-lichtkosten aan de kaak gesteld, door die te vergelijken met de lage pensioenen. Andere spotjes zijn verboden omdat ze kritiek leveren op Verenigd Rusland, door bijvoorbeeld te zeggen ‘Heeft u genoeg van groente? Kies dan Jabloko’ – groente is de bijnaam voor de hoge ambtenaren van Poetin.

In Jekaterinburg werd ook de beroemde 86-jarige actrice Rimma Markova de mond gesnoerd. Ze was speciaal uit Moskou overgekomen  voor een ontmoeting met haar bewonderaars in een lokaal Huis van de Cultuur. Maar toen ze daar arriveerde was ineens de elektriciteit uitgevallen. De directie van dat theater verwachtte blijkbaar dat ze haar kritiek op premier Poetin en president Medvedev zou herhalen, die ze onlangs in een live-uitzending op de staatstelevisie uitte. Ze noemde beide leiders toen verraders  en een ramp voor het land.

Uit angst voor herhaling van die kritiek en mogelijke represailles door de lokale autoriteiten had de directie van het theater toen maar de stroomschakelaar omgedraaid. Wat moet je anders doen op zo’n korte termijn?

De fans hadden inderhaast vijftig zaklantaarns gekocht om de zaal alsnog te kunnen verlichten en de ontmoeting met de actrice door te kunnen laten gaan. Maar helaas.

De woedende Markova liet het er niet bij zitten. Ze gaf de organisatie ervan langs en zei dat er in Rusland niet te leven valt. ,,Stel je eens voor hoe bang ze zijn”, roept ze in het filmpje (Rimma spreekt vanaf 2 minuut 19). ,,Ze begrijpen niet dat dit slecht is en in een  revolutie eindigt. Want alles wat ze doen, doen ze tegen het volk. Ze maken Rusland en haar kinderen dood.” En zo gaat ze maar door. Een dappere vrouw, zoals er zoveel zijn in Rusland, vooral van die oudere generatie.

Aan de andere kant laat het optreden de knulligheid van een regime zien, dat blijkbaar bang is voor de kleinste groep mensen, die er wel eens andere opvattingen op na zou houden.

Het worden spannende verkiezingen zondag. Dat staat voorop. Want sinds 1991 zijn de burgers in dit land niet zo mondig geweest als nu. Dat Russen in het algemeen passief zijn is dan ook een fabeltje.

 

Doodgeknuppeld op bevel

Hermitage Capital, de werkgever van de in november 2009  in de gevangenis gekrepeerde jurist Sergej Magnitski, heeft gisteren een dik rapport gepubliceerd over diens dood (P01E.pdf). Wat daarin staat is nog gruwelijker dan je al vermoedde.

Magnitski blijkt door acht gevangenismedewerkers te zijn doodgeknuppeld, terwijl hij met handboeien was vastgeklonken aan zijn brits. De onderzoekers van Hermitage Capital hebben een schriftelijk bevel boven water gehaald, waarin opdracht daartoe wordt gegeven om hem tot een valse bekentenis te dwingen. Foto’s van de zwaar mishandelde Magnitski, die met zijn geboeide handen zijn hoofd probeerde te beschermen, zijn bijgevoegd.

Het rapport is zo duidelijk opgesteld, dat een kind het nog kan begrijpen. Uit foto’s, diagrammen, pijlen, tabellen. namenlijsten van de zestig ambtenaren, die bij de door Magnitski ontdekte diefstal van de 230 miljoen dollar van Hermitage Capital betrokken zijn geweest of verantwoordelijk zijn voor zijn vervolging en dood.

Die heldere rapportage is zichtbaar bedoeld voor de Russische justitiële autoriteiten, die nog altijd niet willen reageren op de aantijgingen van Hermitage Capital. Het ministerie van Binnenlandse Zaken (Politie) beweert dat Magnitski’s schuld is aangetoond, terwijl voor iedereen buiten de poorten van die burcht het tegenovergestelde duidelijk is.

Van de betrokkenen bij Magnitski’s dood is alleen tegen twee ambtenaren van het gevangeniswezen vervolging ingesteld. De echte verantwoordelijken lijken onaanraakbaar. In plaats van zelf voor de rechter te worden gedaagd, hebben ze de strafzaak tegen de dode Magnitski heropend, waarbij diens moeder als getuige is opgeroepen. Vernederender voor een nabestaande kan het bijna niet.

Nog vernederender is dat een van de verantwoordelijken voor Magnitski’s vervolging vorige week door president Medvedev is benoemd tot hoofd van de Federale anti-corruptiecommissie. Over cynisme gesproken.

Je kunt je nu afvragen waarom de overheid niet thuis geeft. Maar als je het rapport van Hermitage Capital hebt gelezen, wordt dat je duidelijk. Want als er een serieus onderzoek zou worden ingesteld naar de toedracht, zal blijken dat een hele reeks topambtenaren bij de diefstal, het verhullen daarvan en de moord op onthuller Magnitski zijn betrokken. Procureur-generaal Tsjajka bijvoorbeeld. Een veroordeling van zo’n untouchable kan alleen maar leiden tot de ontrafeling en ineenstorting van het hele systeem, te beginnen met hem en de ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken. Vandaar dat er in de staatsmedia niets over het rapport van Hermitage Capital is verschenen. Alleen radiozender Echo Moskvy, dat in heel Rusland slechts door 2,5 miljoen mensen beluisterd kan worden, besteedde er gisteren de hele dag aandacht aan. En natuurlijk schreven kranten als Vedomosti, Kommersant en Novaja Gazeta erover, die een kleine oplage hebben en misschien door enkele tienduizenden hoogopgeleide Russen in Moskou en Sint-Petersburg worden gelezen.

Vandaar ook dat de boeven met hun miljoenen vrijuit kunnen gaan. Ik ken er een van gezicht, omdat hij naast een vriend van me woont. Na zijn misdaad is hij door president Medvedev van majoor tot luitenant-kolonel  bevorderd, officieel wegens zijn ‘voortreffelijke onderzoek’ naar de zaak. Hij woont sinds een jaar in een appartement van een miljoen dollar, rijdt in een Porsche, heeft nog een paar dure auto’s op zijn bewaakte parkeerplaats staan. En dat allemaal van zijn maandsalaris van 20.000 roebel (500 euro).

Zijn handlangers zijn ineens ook allen miljonair, hebben huizen in Dubai, Zwitserland, etc. en leven precies zoals al die andere nieuwe rijken in Rusland.

Inmiddels hebben zowel de Verenigde Staten  en Groot-Brittanië een visumverbod voor de zestig ambtenaren van de ‘Lijst-Magnitski’ ingevoerd. Het Canadese parlement overweegt een wet daartoe aan te nemen en in Frankrijk begint dat idee nu ook op te komen, dankzij een brief van parlementariër Jack Lang aan minister Juppé.

Vervelend voor de daders natuurlijk, want die willen natuurlijk niets liever dan in die landen hun boodschappen doen, huizen kopen of hun kinderen laten studeren.

De Nederlandse regering wil echter niets van het invoeren van zo’n zwarte lijst weten, al heeft de Tweede Kamer unaniem een motie aangenomen waarin minister Rosenthal wordt verzocht dat wel te doen en heeft premier Rutten de kwestie-Magnitski tijdens zijn recente bezoek aan Rusland aan de orde gesteld. Eigenlijk is dat iets om je diep voor te schamen.

Je kunt weliswaar zeggen dat een vreemd land zich niet met de rechtsgang in Rusland mag bemoeien, maar als die rechtsgang in de praktijk niet bestaat en overheidsfunctionarissen een vrijbrief hebben om onschuldige burgers  af te persen of te vermoorden, dan moet je toch op de een of andere manier je afkeer van die gang van zaken laten blijken. Rusland is tenslotte lid van de Raad van Europa en moet de spelregels van die organisatie respecteren.

 

 

 

Een beleefd verzoek

Vanochtend lag er een niet-geadresseerde brief in de bus van de burgemeester van Moskou, Sergej Sobjanin. In die brief roept hij op een beleefde manier de lezers op om op Verenigd Rusland te stemmen, de partij waarvan hij de lokale chief-whip is. Verenigd Rusland is volgens hem de enige garantie dat Moskou een stabiele begroting heeft en dat alle gemeentelijke programma’s op gebied van gezondheidszorg, openbaar vervoer, sociale zekerheid, onderwijs, cultuur, sport, huisvesting worden gerealiseerd. Je vraagt je op zo’n moment natuurlijk af waarom dat niet eerder is gebeurd, want van al die plannen is tot nogtoe weinig terechtgekomen. Je hoeft er maar een gemeentelijk ziekenhuis voor binnen te stappen of te constateren dat de lerarensalarissen in Moskou, de afgelopen maanden met tweederde zijn verlaagd, omdat ze (een ervaren leraar  op een goede middelbare gemeenteschool kon dankzij een serie salarisverhogingen, ingevoerd door de vorig jaar afgezette burgemeester Loezjkov, opklimmen tot een maandsalaris van 70.000 roebel) gelijkgetrokken moesten worden met het geld dat docenten aan de universiteiten ontvangen (20.000 roebel per maand voor een gepromoveerde geleerde aan de Academie van Wetenschappen).

Sobjanin wordt voorgesteld als het tegendeel van de  uiterst corrupte Loezjkov, die met steun van het Kremlin bijna twintig jaar lang de baas is geweest over dat gemeentelijke budget. Maar in werkelijkheid lijkt hij van hetzelfde laken een pak, al is hij niet zo populair als Loezjkov bij veel Moskovieten nog altijd is. Dat blijkt bijvoorbeeld op het terrein van de woningbouw.

Een paar weken geleden was ik op een bouwplaats in de Grote Kozichin-zijstraat in in het centrum van Moskou, waar een woongebouw – een monument uit de achttiende eeuw – illegaal wordt gesloopt om plaats te maken voor luxe-flats van 20 miljoen dollar per stuk. Terwijl de woningen in dat oude gebouw  prima waren en  er met plezier in werd geleefd.

Die sloop heeft tot veel protest van activisten, de verdreven bewoners en de omwonenden geleid. Ze vertelden me die dag dat onder Sobjanin de historische stad in veel hoger tempo op  illegale wijze wordt gesloopt dan tijdens zijn voorganger.

De grond in het centrum van de stad behoort toe aan de gemeente, die de meeste baat heeft bij de peperdure nieuwe flats. ,,En al dat geld gaat naar het Kremlin”, zei een omwonende, een gepensioneerde kolonel, die ook nog even een op handen zijnde muiterij van de krijgsmacht aankondigde, omdat het leger  genoeg zou hebben van de loze beloftes die al jaren worden gedaan.

Op dat  moment moest ik ineens denken aan de – op het eerste gezicht ongeloofwaardige – onthullingen van de Wikileaks, een jaar geleden, waarin werd gemeld hoe Amerikaanse diplomaten grote koffers met geld van het Moskouse stadhuis naar het Kremlin getransporteerd hadden zien worden. Zo ging het toen, zo gaat het blijkbaar nog altijd. Je hoeft er het proces van oligarch Boris Berezovski tegen zijn vroegere vriend en zakenpartner Roman Abramovitsj, dat in een Londense rechtbank wordt gehouden, maar voor te volgen. Het draait in de Russische politiek alleen om geld, veel geld, waarvan de burger geen kopeke ontvangt. De beloftes van Sobjanin zijn dan ook niet serieus te nemen. En de meeste Moskovieten weten dat, want slechts eenvijfde van hen gaat op 4 december op Verenigd Rusland stemmen, al zal de uitslag ongetwijfeld een veel hoger

 

Niet nog eens

Premier Poetin is gisteravond niet op een anti-drugsgala verschenen in hetzelfde Moskouse Olympisch Stadion, waar hij afgelopen zondag door 20.000 vechtsportfans werd uitgejouwd. De afgelopen twee dagen is het Kremlin druk bezig geweest om dat uitfluiten te ontkennen, maar blijkbaar wilde Poetin niet  het risico lopen om aan de vooravond van de parlementsverkiezingen nog eens een koude douche te krijgen, dit keer van zo’n 10.000 jongeren. Jammer natuurlijk voor de liefdadigheidsorganisatie die het gala organiseerde en de stad al laten volhangen met wervende affiches waarop Poetin de jeugd oproept geen drugs te gebruiken.

De woordvoerder van Poetin heeft na het incident van zondag gezegd dat de vechtsportfans niet Poetin uitfloten, maar de verliezer van die avond, de Amerikaanse worstelaar Jeff  ’The Snowman’ Monson. Uit diens Facebook-pagina (http://www.facebook.com/SNOWMANmonson?sk=wall) blijkt echter dat die woordvoerder het mis had: Russische fans, van wie een groot deel de wedstrijd bijwoonde, zeggen dat het fluitconcert wel degelijk tegen Poetin was gericht en betuigen juist hun respect aan het adres van de verliezer. Zoals het hoort bij een eerlijk gevecht.

Studentenprotest


[/googlevideo] Afgelopen zaterdag protesteerden zo’n zeventig Moskouse studenten en universitair docenten tegen het besluit van de Russische studentenbond om toe te treden tot het Volksfront, de nieuwe mantelorganisatie van Poetins Verenigd Rusland. Die toetreding moet als een poging van die partij  worden opgevat om tijdens de parlementsverkiezingen van 4 december weer eens enkele honderdduizenden studentenstemmen te kunnen vangen. Zoals het op eenzelfde manier is gebeurd bij alle Russische postbodes, maar zoals  het is mislukt bij de architectenbond, omdat het Volksfront het weliswaar probeerde, maar bestuurslid Jevgeni As zich ertegen verzette.

De demonstranten uitten hun ongenoegen tijdens de viering van de 300ste geboortedag van de grondlegger van de Moskouse universiteit, Michail Lomonosov, op de stoep van het  hoofdgebouw op de Mussenheuvels. Ze wilden dat de studentenbond zich van politieke activiteiten zou onthouden en eisten toelating van nieuwe leden tot het bondsbestuur. Maar ze stonden nog geen vijf  minuten bij de eeuwige vlam op het universiteitsterrein of de politie dook op en deelde mee dat hier sprake was van een niet-toegestaan politiek protest. De studenten beweerden het tegendeel: ze voerden juist een apolitieke actie. Maar er werd niet naar hen geluisterd en vijf studenten werden gearresteerd.

Aan die arrestaties nam ook een aantal mannen in burger mee, met sjaals van de Lomonosov-viering voor hun gezicht, wat tot de verontwaardiging van enkele vrouwelijke studenten leidde, die de agenten (zie het einde van het filmpje) ervan beschuldigden dat ze zich schaamden om een uniform te dragen. Die uitspraken werden evenmin getolereerd en er volgden opnieuw arrestaties.

Interessant aan het filmpje is dat de geüniformeerde agenten geïmproviseerd in actie lijken te komen en voor hun doen redelijk vriendelijk optreden, terwijl de ongeüniformeerde veel dwingender zijn. Nu vermoed ik dat die ongeüniformeerde agenten leden van veiligheidsdienst FSB zijn, die bij manifestaties van welke oppositiebeweging ook traditiegetrouw alle deelnemers fotograferen en filmen, om later effectieve maatregelen tegen hen te nemen. Het is de beste manier om toekomstg protest de kop in te drukken.

Je zou nu in het neerslaan van het kleine protest een regiefout van het regime kunnen zien. Want door dat optreden zal de verontwaardiging onder de studenten alleen maar toenemen. Blijkbaar was de ideologie-afdeling van het Kremlin even vergeten dat studenten altijd een belangrijke rol spelen in Russische revoluties.

 

Uitgefloten

YouTube Preview Image De Russen krijgen steeds meer genoeg van de persoonlijkheidscultus rond Vladimir Poetin. Dat komt onder meer door het  internetgebruik dat de afgelopen jaren is verveelvoudigd. Mijn favoriete programma Burger Dichter op Echo Moskvy – waarin  een beroemde acteur iedere maandag een hekeldicht op het regime voordraagt –  wordt bijvoorbeeld telkens zes miljoen keer aangeklikt. Dankzij internet zijn ook steeds meer Russen op de hoogte van de schandalen rond Poetin, zoals dat van diens vermeende nieuwe paleis aan de Zwarte Zee, waar het gouden bed al enkele miljoenen kost en een geschenk is van Poetins goede vriend Silvio Berlusconi.

Toch lijkt Poetin, die zoals alle autoritaire leiders in de geschiedenis slechts door  ja-knikkers wordt omringd, niet te beseffen dat zijn populariteit tanende is. Zo bezocht hij afgelopen weekend een worstelkampioenschap in het Olympisch Stadion in Moskou, waar hij hoopte door aanhangers te worden onthaald, maar werd uitgefloten toen hij in de ring stapte om de Russische winnaar Fjodor Jemeljanjenko te feliciteren. Het ‘Stap op!’ en ‘Schande!’ klonk alom. Het fluitconcert werd in verkorte versie rechtsreeks uitgezonden op de staatstelevisie, maar op de blogs verscheen de langere versie, die hierboven te zien is.

De directie van het stadion haastte zich vanmorgen om het uitjouwen van de nationale leider te ontkennen. Het fluiten zou bedoeld zijn voor de door de Rus verslagen Amerikaanse worstelaar Jeff Monson, die tijdens Poetins felicitaties het stadion werd uitgedragen. Vreemd is wel dat de beelden – en de ooggetuigenverslagen – uitwijzen dat dit gebeurde toen het fluitconcert voor Poetin al afgelopen was. De Nasji en Verenigd Rusland beweren dat de protesten steunbetuigingen waren.

Het youtube-fragment komt van de website van populaire blogger Aleksej Navalny, die het van een toeschouwer had ontvangen. Navalny greep het aan om er op zijn blog boven te zetten: ‘Het einde van een tijdperk’.

 

 

Mondige burgers (2)

YouTube Preview Image Gisteren waren er in Rusland door Golos, een organisatie die voor de belangen van de Russische kiezers opkomt, al 1726 overtredingen van de kieswet geteld. Dat aantal zal de komende twee weken nog behoorlijk toenemen. Op 4 december, de dag van de parlementsverkiezingen, kan dan het grote vervalsen beginnen. Ook omdat er op die dag slechts 2500 officiële verkiezingswaarnemers beschikbaar zijn voor de 95.000 stembureaus. Verenigd Rusland staat tenslotte in de landelijke peilingen nog altijd op iets meer dan 40 procent van de stemmen (in Moskou en Sint-Petersburg op 20 procent) en dat is veel te weinig voor  een meerderheid in het parlement.

Golos heeft een mooie oplossing voor dat tekort aan waarnemers  bedacht: de organisatie roept burgers op om bij de stembureaus als vrijwilligers het tellen van de stemmen waar te nemen, wat volgens de kieswet mag. HeDie oproep is nu al een succes. Veel van mijn Russische vrienden, die echte democraten zijn, hebben zich al aangemeld. Want ze hebben genoeg van dat vervalsen.

De interessantste  overtreding, die de afgelopen dagen werd gemeld is die van de vijftienjarige gymnasiast Matvej Tsvivinjoek uit Krasnojarsk. Op zijn school rukte hij verkiezingsaffiches van Verenigd Rusland van de muur  en schreef er ‘Partij van dieven en bandieten’ op. Vervolgens werd hij bij schooldirecteur Aleksandra Pronina op het matje geroepen, die hem woedend toesprak. Ze wist niet dat Matvej het gesprek filmde en op Youtube zou zetten.

Interessant is dat Matvej zich verweert met het aanhalen van het wetsartikel dat agitprop op onderwijsinstellingen verbiedt. De boze schooldirecteur blijkt  niet van het bestaan van dat artikel af te weten, omdat ze gewend is  alles te doen  wat haar door de lokale partijafdeling van Verenigd Rusland is opgedragen, uit angst om haar baan te verliezen. Op  veel scholen worden de leerlingen door hun leraren namelijk opgeroepen hun ouders over te halen op Verenigd Rusland te stemmen.

Een vertaling wat er in het filmpje van Matvej wordt gezegd, staat hieronder.

Aleksandra Pronina: Als je het met iets oneens bent ga dan naar een demonstratie. Maar doe het niet op school.

Matvej Tsivinjoek: Volgens artikel 9, punt 5 van de wet van de Russische Federatie….

Pronina: Genoeg, Matvej! Geen enkel artikel kan me iets schelen. Artikel 9, Artikel 10, of wat dan ook… Heeft je familie genoeg geld? Je ouders moeten misschien wel een boete betalen voor je vandalisme.

Tsivinjoek: Een boete voor een stuk papier?

Pronina: Voor vandalisme! Begrijp je? Het is niet alleen papier! Het is een politiek affiche!

Tsivinjoek: Het zou niet in de school moeten hangen omdat het politieke partijen verboden is om agitatie in onderwijsinstellingen te voeren. Daar valt ook het verspreiden van propaganda onder.

Pronina: Het is geen propaganda.

Tsivinjoek: Wat is het dan?

Pronina: Het is geen propaganda. Het hangt daar omdat je op die manier de biografieën van die mensen kunt lezen. Ik waarschuw je dat als je nu, categorisch, nog meer affiches besmeurt, ik je overdraag aan de politie.

Tsivinjoek: En wat zullen die doen?

Pronina: Dat weet ik niet. Het is een andere milieu. Mijn milieu is dat van het onderwijs. Maar ik heb je gewaarschuwd. Als je de biografie van Vladimir Iljitsj Lenin leest….

Tsivinjoek: Voor hem heb ik geen respect….

Pronina: Ik wil alleen maar zeggen dat hij van het gymnasium werd gestuurd en dat hij van de universitet van Kazan werd gestuurd toen hij daar studeerde. Ik weet niet of je hetzelfde lot nastreeft.

 

 

 

 

Mondige burgers

YouTube Preview Image Regeringspartij Verenigd Rusland staat er met inmiddels 43 procent van de stemmen slecht voor in de peilingen voor de parlementsverkiezingen van 4 december. Wat wil je, als je vier jaar lang veel belooft, maar niets weet te realiseren  en vooral aan je eigen zakelijk welzijn denkt. Toch doet de partij er drie weken voor het Uur U alles aan om een meerderheid te behalen, omdat haar succes of falen veel zegt over het politieke prestige van premier Poetin, die in de praktijk tenslotte de  leider (maar geen lid) van Verenigd Rusland is. Want ook Poetin is een man van grote beloftes, zoals blijkt uit  televisiefragmenten van een jaar geleden, die nu op Russischtalige blogs verschijnen. Net als nu werd er toen ook van alles toegezegd: loonsverhoging voor de ambtenaren, verhoging van de pensioenen, woningen voor gepensioneerde militairen, kortom, de Stralende Toekomst van het Poetinisme.

Dat Verenigd Rusland het slecht doet in de peilingen komt doordat steeds meer Russen ontdekken waar die partij zich met heel andere dingen bezighoudt dan het welzijn van de burgers. Noemden aanvankelijk alleen de liberale oppositie Verenigd  Rusland en blogger Navalny een partij van dieven en boeven, nu doet vrijwel iedereen met een beetje gezond en fatsoenlijk verstand dat. Dat bleek  afgelopen weekeinde in Sint-Petersburg, waar een groepje campagnevoerders van Poetins Volksfront (de nieuwe jas waarin  Verenigd Rusland in  is gehuld en die ervoor moet zorgen dat iedere overheidswerknemer op die partij stemt) werd uitgejouwd. De VR-activisten onder leiding van Doemakandidaat Maksim Dolgopolov (met blauwroodwitte buttons en sjaals in het filmpje) werpen zich op als bevlogen hoeders van het milieu in hun stad bij een protestbijeenkomst van zo’n 700 burgers, tegen plannen van projectontwikkelaars in hun stad.

Maar de verontruste buurtbewoners – merendeel gepensioneerden – geloven er niets van en roepen dat de activisten op moeten donderen. ,,Dieven en rovers”, roept een van hen zelfs.

Vervolgens komt er een veiligheidsagent op hen af, die vraagt wie van de oudjes de provocateur is. Protesteren is dus blijkbaar hetzelfde als provoceren, wat sterk  doet  denken aan de activiteiten van de Communistische Partij voor 1992.

Enkele van de bejaarde activisten werden in de nasleep van het protest  gearresteerd. Van de 72-jarige Nikolaj Sjkalin werd  zelfs een hand door de ordebewakers gebroken.

Ondanks de onderdrukking van het protest moet je die mondigheid van die Russische burgers een positieve ontwikkeling noemen. In een land waarin eigenlijk niemand zich voor politiek interesseert.

 

 

1996

In 1996 werd er bij de parlementsverkiezingen ook op grote schaal gefraudeerd, zoals terecht door enkele trouwe lezers is opgemerkt. Ik heb het zelf van nabij meegemaakt in Nizjni Novgorod, waar ik in december van dat jaar enige tijd verbleef. Teleurgesteld over wat vijf jaar democratie en de daarmee ontstane chaos hun land hadden gebracht, neigde een fors deel van de kiezers er toen naar op de communisten te stemmen. Liever terug naar de rust en de stabiliteit van de dictatuur, leken vooral veel ouderen te denken.
Maar wat Jeltsin en zijn aanhangers per se niet wilden was een restauratie van het communistische systeem. En een verbod van de Communistische Partij vonden zijn aanhangers te gevaarlijk, terwijl dat achteraf beschouwd misschien een betere oplossing was geweest. De NSDAP – een vergelijkbare sektarische organisatie – werd in Duitsland na de val van Hitler tenslotte ook verboden. Dan maar de uitslagen vervalsen, moeten de toenmalige Kremlinbewoners hebben gedacht. Het gevolg daarvan was het definitieve einde van de prille Russische democratie. Een einde dat eigenlijk al was ingezet met het invoeren van de nieuwe grondwet (die de macht van de president vergrootte) en het onwettig ontbinden van het parlement, dat hiertegen in opstand kwam en door Jeltsin het Witte Huis uitgeschoten werd.
In Nizjni Novgorod maakte ik in 1996 in het stadstheater een optreden van de toen nog jonge Gennadi Zjoeganov mee, een apparatsjik die weliswaar weinig te melden had, maar desondanks veel oorlogsveteranen op de been wist te brengen met lege retoriek over die glorieuze Sovjet-Unie – die voor 1992 als gevolg van de wapenwedloop met de VS al jaren failliet was. Zjoeganov loopt inmiddels al jaren trouw aan de leiband van het Kremlin. En ook hij is bourgeois geworden. In de Doema levert hij als leider van de op een na grootste partij weliswaar veel kritiek op de politiek van Verenigd Rusland en Poetin, maar als het op stemmen aankomt is hij – net als die andere held op sokken Zjirinovski – altijd hondstrouw, omdat zijn nostalgische partij anders niet meer gefinancierd wordt door de staat.
In 1996 werden de verkiezingscampagnes van de nieuwe democraten geleid door Amerikaanse campagnebureaus. Tenslotte zijn die de enige ter wereld die echt weten wat reclame en marketing is. Daarom gebruikte Poetin diezelfde bureaus bij de parlements- en presidentsverkiezingen in de jaren dat hij president was. Om over Medvedev nog maar te zwijgen.
Op de vleugels van door Amerikaanse marketeers zullen zowel Verenigd Rusland als Poetin in de komende verkiezingen opnieuw de overwinning behalen. Al moet er in het eerste geval wel behoorlijk wat vervalst worden, want Verenigd Rusland verliest met de week aan aanhang. Volgens een peiling van Echo Moskvy, van een paar dagen geleden, haalt de partij nog geen 50 procent van de stemmen en verliest zij 84 Doemazetels. De communisten zitten in de lift en stijgen naar 24 procent, een winst die hun 54 extra zetels oplevert. Maar of zij die winst ook echt zullen realiseren is natuurlijk de grote vraag. Want ook Poetin en zijn Leningradse zaken- en politieke vrienden, die vandaag de vijftiende verjaardag van hun datsja-coöperatie Ozero (Meer) vieren, willen geen restauratie van het communisme (zie het zeer informatieve artikel in Novaja Gazjeta van 11/11/11). Vier jaar na de val van het communisme waren zij namelijk al bezweken voor de verlokkingen van het kapitalisme, die van de meesten van hen miljardairs hebben gemaakt.