Op de vlucht voor de kou dook ik een van de weinige historische gebouwen in die de centrale Lenin Boulevard telt. Het bleek de Nationale Bibliotheek van de Republiek Sacha (Jakoetië) te zijn. Toen ik me desgevraagd bij de garderobe kenbaar maakte als correspondent uit Nederland werd meteen de directie opgetrommeld, die me een rondleiding gaf. Lees verder »

Omdat je in de permafrostbodem geen waterput kunt slaan, zijn de inwoners van Jakoetië voor hun watervoorziening afhankelijk van Omaatje Lena, die op sommige punten zo breed is als een zee. ’s Winters hakken ze daar blokken ijs uit om die te smelten. In de stad gebeurt dat waarschijnlijk op grote schaal met enorme smeltinstallaties, zo stel ik me voor. Maar in de dorpjes moeten de bewoners zelf die ijsblokken uit de bevroren rivier zagen, die ze dan met een aanhanger naar  een aantal vaste punten brengen waar je ze kunt ophalen. Lees verder »

Sinds anderhalve dag ben in Jakoetsk, de hoofdstad van de republiek Sacha in het Russische Verre Oosten. Het is hier – 26 graden Celsius, warm zoals de mensen hier zeggen, want eigenlijk zou het – 40 moeten zijn. Daarom ben ik hier ook, om verslag te doen van de smeltende permafrost. In Jakoetsk is zelfs een instituut opgericht dat die permafrost bestudeerd. In de kelder daarvan bevindt zich een permafrostmuseum, waar je op zo’n tien meter ondergronds ijskristallen kunt bewonderen en bestuderen.

Lees verder »

Gisteravond was ik naar het toneelstuk Torgi (De Veiling) in de kleine theaterstudio in de kelder van de Kokstraat nummer 20. Het was een van de mooiste toneelervaringen uit mijn leven. Onder regie van Dmitri Krymov, een opkomend talent van het hedendaagse Russische toneel, voerden vijf jonge acteurs van de School voor Dramatische Kunst, twintigers nog, een stuk uit gebaseerd op een mix van Tsjechovs Oom Vanja, De Kersentuin, De Drie Zusters, De Meeuw. Nu lijkt zoiets een wanhopige onderneming, maar onder Krymov pakte het overweldigend uit. Lees verder »

In zijn Rede tot de Natie benadrukte president Medvedev ook dat het belangrijk is om buitenlandse know how en buitenlandse wetenschappers aan te trekken. Het lijkt een antwoord  op de noodkreet van Russische geleerden van vorige maand dat de toestand  van de wetenschap in hun land catastrofaal is en dat er dringend geld in moet worden gepompt.  Volgens het weekblad Argumenten en Feiten hebben de afgelopen tien jaar een miljoen wetenschappers Rusland verlaten.

Lees verder »

Gisteren hield president Medvedev zijn tweede Rede tot de Natie in de Sint-Georgiuszaal van het Kremlin. De hele politieke en financiële elite van Rusland was erbij aanwezig. Ten overstaan van oligarchen, gouverneurs, ministers en Doema-leden manifesteerde Medvedev zich als een krachtig leider, die in enkele opzichten afstand nam van het beleid van zijn voorganger. Niet zozeer omdat die het bij het verkeerde eind zou hebben gehad, maar omdat dat beleid – bijvoorbeeld met betrekking tot de in corrupte bedrijven ontaarde staatscorporaties – in de  huidige tijd nergens meer op zou slaan.

Lees verder »

Ex-politiemajoor Aleksej Dymovski. (Foto Reuters)

Andrej Dymovski, de klokkenluidende politiemajoor uit Novorossijsk, gaf gisteren, op de nationale Dag van de Politieman, een persconferentie In Moskou. Dat hij die stad  in zo’n korte tijd wist te bereiken mag een wonder heten, want toen hij op het vliegveld van Rostov aan de Don een ticket wilde kopen, bleek zijn creditcard ineens geblokkeerd. Blijkbaar moest te allen tijde verhinderd worden dat hij als een moderne Michail Strogov zijn verhaal aan de tsaar zou  kunnen vertellen. Lees verder »

Op straat zie ik de laatste tijd steeds meer vrouwelijke politieagenten lopen. Zou het een speciale reden hebben en te maken hebben met  een vriendelijkheidsoffensief van de overheid? Om antwoord op die vraag te krijgen sprak ik vanmiddag een tweevrouwspatrouille aan. Maar zodra ik hen staande hield en hen om opheldering wilde vragen, staakten ze hun vrolijke onderonsje en verkrampten om zwijgend en nors door te lopen. Lees verder »

Voor de vijfde keer in mijn leven stond ik voor het huis van Anna Achmatova en dit keer was het open. Ik had me er nooit zoveel van voorgesteld, omdat het appartement na de vertrek van de dichteres in 1952 het onderkomen was geworden van  een arctisch instituut. Daarom ging ik er vanuit dat de oorspronkelijke sfeer door de tand des tijds verdreven zou zijn. Maar omdat in Rusland veel nooit zo is als het lijkt, besloot ik er toch heen te gaan. Mijn bezoek was niet vergeefs. Lees verder »

De afgelopen dagen was ik in Sint-Petersburg voor een artikel over de 403-meter hoge wolkenkrabber die  Gazprom aan de rand van het historische stadscentrum voor de leiding van zijn olieafdeling wil neerzetten, pal tegenover het Smolny-klooster. Op de bouwplaats, waar het afgelopen halfjaar  belangrijke nieuwe archeologische vondsten zijn gedaan, was niet veel te zien, behalve een mobiele cementfabriek en een paar hijskranen, die bezig waren met het verstevigen van de bodem en de kade. Maar de hele stad is in beroering over de bouwplannen. Lees verder »