De afgelopen vijf weken trokken we op deze plek in volgorde langs de straten van het Nederlandse monopolybord. Gisteren kwam daar in de Amsterdamse Kalverstraat een einde aan. Waarom dan deze zomerserie afsluiten met ‘Start’? Lees verder »
Over de laatste straat in deze serie kan geen misverstand bestaan. De Amsterdamse Kalverstraat is de meest voor de hand liggende keuze voor het duurste vakje van het monopolybord. Was het in 1941 al duidelijk dat de winkelstraat een prominente plek verdiende, vandaag is dat niet anders. Met huurprijzen tot 1.600 euro per vierkante meter winkelruimte was de straat in 2005 onbedreigd de duurste winkelstraat van Nederland. Ter vergelijking: de gedeelde tweede plaats, de Amsterdamse Heiligeweg en de Kleine en Grote Staat in Maastricht, ‘doen’ 1.350 euro. De P.C. Hooftstraat haalde in 2005 nipt een vijftiende plaats met een huur van 1.100 euro per vierkante meter. Lees verder »
De één na laatste straat van het monopolybord was in 2000 onderwerp van discussie. De straat was onderhevig aan ‘verloedering’, had PvdA’er Felix Rottenberg gesignaleerd, waarna een eensgezind koor van bestuurders en Amsterdammers hem bijviel. De eens zo chique straat was ten prooi gevallen aan buitenlandse investeerders die winkeliers woekerprijzen opdrongen. Lees verder »
‘Supertrots’ is Peter Bierens op de Rotterdamse Coolsingel. En ook op de rest van de stad, gezien de opdruk op zijn feloranje shirt: ‘Rotterdam. Anno 1340’ – het jaar waarin Rotterdam stadsrechten kreeg. Over de vraag of Coolsingel op het monopolybord moet blijven, hoeft de joviale Rotterdammer niet lang na te denken. „Als je de Coolsingel eraf haalt, kun je heel Rotterdam wel van het bord halen.” Lees verder »
Blaak in Rotterdam is een brede streep asfalt. Met in het midden iets dat lijkt op een enorme oester. Lees verder »
Het oorlogsverhaal van het Nederlandse monopolybord is niet volledig. Er zijn suggesties, maar wie lost het raadsel van 1941 op? Lees verder »
Voor de oorlog was het Hofplein mooier dan nu. Toch verdient het plein een plaatsje op het bord.
De Lange Poten, in Den Haag, is korter dan de Korte. Wat een matige straat is het toch, met zijn falafel en discountboeken. Lees verder »
Het Plein in Den Haag is al eeuwen een open plek in het centrum van de macht. En dat moet ook zo blijven.
’s-Gravenhage. „Het Spui”, zegt Herman van Spui Records, „is geen eenheid”. De eigenaar van de zelfbenoemde ‘meest vreselijke winkel op het Spui’ slaat de spijker op zijn kop. De lange Haagse straat valt uiteen in een aantal segmenten die niet veel met elkaar te maken hebben. Lees verder »