Getverderrie!, roept een kind. Gelijk heeft ze. Aangenaam is de afgehakte lange zwanenhals niet, al rust het hoofd sierlijk op een zwart satijnen kussen. Samen met een klein, eveneens op een kussen opgebaard dood vogeltje, ligt het als offer voor het altaar in de voormalige katholieke schuilkerk Ons’ Lieve Heer op Solder in een zeventiende-eeuws grachtenpand op de Amsterdamse Wallen.

Het museum, dat momenteel gerestaureerd wordt, doet mee aan Salon, een culturele route door Amsterdam met zo’n zeventig deelnemers die op veertien plekken een mix toont van mode, vormgeving, fotografie en beeldende kunst. Nieuwe locaties van de negende Salon-winter editie zijn het Bijbels Museum, de koninklijke stallen in de Laurierstraat en Ons’ Lieve Heer op Solder. In die kerk staat naast de lugubere zwanenhals van kunstenares Alet Pilon een bijzonder werk van Niek Pulles. Tegen een muur in een donkere nis leunt een ongeveer anderhalve meter hoge rechthoek van zwart isolatieschuim, door Pulles gedecoreerd met een 3D-patroon. Uitstekende vormen als blokjes nodigen uit tot voelen – wat ook is toegestaan. Duw en trek eraan en er ontstaat een nieuw patroon.

Pulles tovert een waardeloos materiaal als isolatieschuim om in een avant-gardistisch wandtapijt. Het is een van de pareltjes die je kunt tegenkomen op de Salonroute die curatoren Manon Schaap, Gijs Stork en Cathal McKee grotendeels uitstippelden binnen de Amsterdamse grachtengordel.

Het Bijbelsmuseum aan de Herengracht stelt de deuren open voor een veertiental exposanten. “ May you be happy”,  staat op de vloer in de voorzaal van het museum ‘geschreven’ in garment graffity. Zo noemt Thomas Voorn, multidisciplinair ontwerper, het door hem ontwikkelde handschrift van ingenieus tot letters gevouwen kledingstukken. Hij lijkt alsof achteloos neergelegd, die P van broekspijpen, en een H, B of E gevouwen van een overhemd. Voorn heeft een eigen vorm van graffiti ontwikkelt die eerder al liet zien op grasveldjes en in bomen.

In de belendende marmeren gang reikt van plafond tot vloer een uitgerekte jurk van Karin Arink met nadrukkelijke cups voor niet twee, maar vier flinke borsten. Het grillige roze streepjespatroon van de lange jurk loopt over in de plafondhoge gearceerde schetsen, die nog hangen van de expositie ‘Petrus en ik’. Op één daarvan zit een peinzende apostel Petrus die met al die borsten binnen handbereik misschien wel nieuwe zonden overweegt.

De openbaring van deze editie van Salon is een explosieve installatie in de Jacob de Witzaal van het Bijbels Museum. Hier wordt de bezoeker geconfronteerd met een primitieve volksstam van multidisciplinair kunstenaar Kevin Power die mode, kunst en grenzeloze fantasie verweeft in zijn creaturen. Gezichten zijn gemaakt van textiel, ledematen van panty’s gevuld met bont. Een rode hark is een accessoire, een glamourjurkje gevlochten van repen goudfolie. Vanaf de schoorsteenmantel kijken angstaanjagende maskers toe.

Alles straalt een achteloze nonchalance uit, alsof Powers die extreme creaturen uit zijn mouw schudt, alsof die kledingstukken lagen te wachten tot hij hun innerlijke monster bevrijdde.

Salon. Diverse locaties in Amsterdam. T/m 5 februari. Salon1.org

White T Shirt project with Hyun Yeu and Willem de Kooning Academy from Salon/ – culturalfashionparcours on Vimeo.

‘follow me into the nowhere’ – embroidery art in blacklight by Desiree Hammen for winterSALON/2012 from Salon/ – culturalfashionparcours on Vimeo.

Topfotograaf Terry Richardson en de invloedrijke Carine Roitfelt weten al wie Jan Boelo Drenth is. Nu moet de rest van de wereld nog even kennis maken met de modeontwerper. Aan Drenth ligt het niet. Hij gaat er honderd procent voor, en snapt waar hij moet zijn om het te maken in de modewereld: Parijs. Daar presenteert Drenth tot en met dinsdag zijn label Jan Boelo op uitnodiging van het Britse pers/verkoopagentschap Snow.

Jan Boelo Drenth is een vrij nieuwe naam in de Nederlandse mode. De Groninger studeerde vorig jaar af aan de Utrechtse kunstacademie, afgelopen juli showde hij tijdens de Amsterdam Fashion Week zijn eerste collectie met stoere, sexy mannen- en vrouwenmode. Typisch Jan Boelo zijn scherp getailleerde jasjes met rechte schouders van luxe stoffen. Ook kenmerkend is heel veel leer: broeken, motorjacks  maar ook jeans bespoten met een gekleurde metalliclaag of rubbercoating. Zwierig zijn Drenths vrouwelijke glamrock avondjurken van meters transparante voile of papierdun leer. De Amsterdamse winkel SPRMRKT plaatste na Drenths eerste show meteen een bestelling, waaronder enkele leren broeken (€ 800) en glanzende lurex colberts met onafgewerkte naden (€ 500).

Voor zijn eerste presentatie in Parijs nodigde Drenth een aantal winkels uit waaronder het Britse warenhuis Harvey Nichols. Tot Drenths verbazing – negen van de tien genodigden laten volgens hem niets van zich horen – proberen de Britten langs te komen.

Showen in Parijs zit er voor Drenth voorlopig nog niet in. Hiervoor is een gigantisch budget noodzakelijk, ook valt er nog ontzettend veel te leren. Zo gaat volgende keer een extra kledingrek mee naar Parijs, zodat de mannencollectie afzonderlijk van de vrouwenlijn kan worden gepresenteerd. Dat soort eenvoudige dingen dus, maar voor Drenth is vooralsnog alles de eerste keer.

De foto met Richardson en Roitfelt is overigens niet genomen in Drenths showroom, maar in het Parijse Colette, de coolste winkel van het Westelijk halfrond waar Richardson zijn nieuwe boek Mom and Dad signeerde en ex-Vogue hoofdredactrice Roitvelt haar biografie Irreverrent. Jan Boelo Drenth, ja dat vond ze een wel erg aparte naam.

“Vreeland-met een V!”, dat zeg ik altijd als ik mijn naam noem door de telefoon. “De V van victory! De V van violent!”

Diana Vreeland: The Eye Has To Travel, een documentaire over de fascinerende moderedactrice van o.a. Amerikaanse Vogue ging afgelopen weekend in Venetië in première. De regisseur van de film, Lisa Immordino Vreeland, lichte eind vorig jaar in Amsterdam tijdens het IDFA festival toe waarom niemand eerder op het idee was gekomen op een film over haar achterschoonmoeder. “Zij [Vreeland], is jarenlang ongenaakbaar geweest, niemand durfde blijkbaar zijn vingers te branden aan een groot project over Diana Vreeland.”

Een overweldigende persoonlijkheid, dat was Diana Vreeland (1903-1989). In de jaren dertig vond ze als verveelde high society lady het beroep moderedactrice uit. Vergeet Anna Wintour, en alle moderedactrices met een Wintour-trauma. Niemand kan tippen aan de fantasievolle Vreeland die van 1937 tot 1962 de Amerikaanse Vogue groot maakte en vanaf 1962 tot 1971 werkte voor Harper’s Bazaar, waarvoor ze de onvergetelijk Why don’t you…? rubriek schreef, met tips als “Laat uw hermelijnen jas vermaken tot een badjas” en “Knoop eens zwarte tule strikken om uw pols.”

Vreeland kon niet alleen humoristisch en scherp schrijven en meeslepend vertellen over mode, ze slaagde er eveneens in om via schitterende modereportages haar originele visie over te brengen op de lezers. “Vreeland was vermaard omdat “ze van doorsnee en middelmaat iets betoverends kon maken”, zegt iemand in de film. Zelf verwoordt de excentrieke Vreeland het zo: “Je moet de mensen geven wat ze thuis niet kunnen krijgen. Je moet ze mee op reis nemen.”

Bekijk de Lanvin video

Dansende modellen die in clips de nieuwste mode presenteren. Je ziet het steeds vaker: dansen is het nieuwe poseren.

Hoe gaat zo iets? Komt het misschien doordat niet elk fotomodel automatisch geschikt is voor een modevideo? Zouden regisseurs daarom denken, acteren dat kan ze niet, dus laat ik haar maar dansen.

Hoe dan ook, er wordt de laatste tijd heel wat afgedanst, en in de mooiste kleren. Na Prada’s zomercampagne met vrolijk dansende modellen waaronder Arizona Muse in grappige bananenjurkjes, stevent nu Lanvin af op een echte Youtube-hit.

De video van de najaarscampagne 2011/2012 van het Franse modehuis is er een waar je niet stil bij kan zitten. Het is grappig en melig tegelijk. Opzettelijk klunzig gaan topmodellen Karen Elson (die met rood haar) en Raquel Zimmerman, en twee mannenmodellen los op het aanstekelijke rumba-deuntje   “I Know You Want Me” van Pittbull  - overigens dé zomerhit van vorig jaar.

Aan het eind van de nog geen minuut durende dansclip, geregisseerd door fotograaf Steven Meisel, verschijnt  Lanvin ontwerper Alber Elbaz himself. De kleine, bolle ontwerper sluit met enkele onhandige dansmoves de clip af. Eén ding is zeker, de flamboyante flaphoed die de heren dragen wordt een winterhit.

Dat topmodel Raquel Zimmerman beter kan dansen dan het houterige gestuntel in de nieuwe Lanvin-clip, liet ze eerder zien in een filmpje waarin ze soepel beweegt op de surfrock van Pierre Langer’s “Tide King”. In het door Manuel Nogueira geregisseerde pulp-achtige filmpje draagt ze kleding van Braziliaans ontwerptalent,  onder wie Alexandre Herchcovitch en Pedro Lourenco.

Klassiek gedanst door ballerina’s van Koninklijk Deense Ballet wordt er in een surrealistisch filmpje van de Britse Barnaby Roper, pionier op het gebied van het modefilmgenre. De kleding is van Ropers vrouw, de Deense modeontwerpster Camilla Staerk.

Marc Jacobs Foto: Peter Stigter

Marc Jacobs naar Dior? De geruchten gonzen: Marc Jacobs stapt van Louis Vuitton over naar Dior, Phoebe Philo volgt hem op, maar blijft ook in dienst van Céline. De definitieve beslissing zou zeer binnenkort worden genomen, aldus een journalist van het Amerikaanse modevakblad Women’s Wear Daily (WWD).

Maar tekent Jacobs? Of tekent toch iemand anders? In elk geval, het wordt de hoogste tijd dat Diors eigenaar LVMH Moët Hennesy Louis Vuitton, bekend gaat maken wie de opvolger wordt van John Galliano, die arme ontwerper. Arme? Ja, want afgelopen weekend onthulde David James Smith in de Britse Sunday Times dat LVMH zelfs al ver voor Galliano’s antisemitische uitlatingen (I love Hitler) in de Parijse La Perla bar, en mét mede weten van Galliano, op zoek is naar zijn opvolger. De Tunesische Azzedine Alaïa, bedankte al voor de eer, net als volgens journalist James Smith een hele trits andere topontwerpers.

Marc Jacobs voor Dior. Waarom niet? Net als John Galliano, kan Jacobs zijn eigen labels, Marc by Marc en Marc Jacobs, voortzetten. Ook houdt Jacobs er net als Galliano een zelfde werkwijze op na, beide bedenken collecties vanuit duidelijke thema’s (Jacobs voor Louis Vuitton: China, fetisj, de jaren vijftig, Galliano voor Dior: Egypte, marine, de jaren twintig). Nieuw voor de Amerikaanse Jacobs is haute couture. Maar met Diors geweldige couture-atelier kan de hoge naaikunst een nieuwe stimulans betekenen.

Waar Dior zeker mee gaat cashen, als ze Jacobs contracteren, is accessoires, de melkkoe van menig luxelabel. Jacobs ontwierp voor zijn eigen label al diverse bestsellers (Stam, Westside), en anders trekt hij de beproefde LV-truc uit de kast; een kunstenaar van het kaliber Murikami of desnoods Lady Gaga loslaten op Dior tassen.

Het luxelabel Dior, opgericht in 1946, werkte sinds het plotselinge overlijden van Christian Dior in 1957, met verschillende ontwerpers waaronder Yves Saint Laurent en Marc Bohan. Nooit ondervond het bedrijf nadeel van de personeelswisselingen. Dior is door de jaren heen een sterk merk gebleken.

Over ruim weken, op acht september volgt de uitspraak in het Galliano-proces. Het is niet ondenkbaar dat Dior als afleidingsmanoeuvre van de negatieve rechtszaak vlak voor die datum komt met een naam. Marc, teken nou gewoon dat contract.

Foto: Peter Lippmann voor Christian Louboutins lookbook 2011 “Les Promises De L’hiver”

Er wordt gezaagd aan de poten van het stiletto-imperium van Christian Louboutin. Afgelopen woensdag verloor hij in New York een rechtszaak tegen Yves Saint Laurent.

Louboutin eiste dat YSL een aantal schoenen met rode zolen uit de verkoop haalt, omdat rode zolen zijn handelsmerk zijn. Volgens de rechter kan Christian Louboutin onvoldoende aantonen dat zijn rode zool handelsmerkbescherming verdient. Hij stelde: “In de mode-industrie speelt kleur een versierende en esthetische rol die essentieel is voor een gezonde concurrentie.”

De verloren rechtzaak maakt de weg vrij voor andere merken. En dat is wrang, een poos geleden opende Louboutin de site http://stopfake.christianlouboutin.com met adressen van websites die valse Louboutins verkopen, foto’s van neppers en een video waarop honderden paren valse Louboutins worden vernietigd.

Louboutin’s advocaat, Harley Lewin, vertelde Agence France-Presse: “We zijn diep teleurgesteld in de beslissing van de rechter. We onderzoeken nu alle mogelijkheden.” Een definitieve uitspraak volgt volgende week.

Christian Louboutin zit twintig jaar in het schoenenvak en werkt met een hele trits topdesigners waaronder Lanvin en Chloé. Zonder publiciteitscampagnes veroverde hij de afgelopen tien jaar in rap tempo de wereld met duizelingwekkende hoge pumps, feilloos herkenbaar aan de scharlaken rode zolen. Een simpele Louboutin begint bij vierhonderd euro en dat bedrag kan oplopen tot ruim drieduizend euro voor een met kristallen bezaaide pump. Louboutins schoenenpassie begint als hij een boek in handen krijgt met werk van Rogier Vivier, de schoenontwerper voor Christian Dior in de jaren vijftig en de uitvinder van de stilettohak. Vivier leert zijn gedreven collega dat de belangrijkste delen van een schoen de hiel en de body zijn: ‘Het is als een goede botstructuur. Als je die goed doet is de rest make-up.’ De wijze les werpt vruchten af. Op zijn twintigste werkt de Parijzenaar voor Chanel en Yves Saint Laurent, maar het ontwerpen van schoenen voor andere labels is niet zijn roeping. In 1992 opent hij in de Parijse winkelpassage Vero-Dodat zijn eigen zaak. Het geluk is met hem als een van zijn eerste klanten, Caroline van Monaco, toevallig in het bijzijn van een invloedrijke modejournaliste een paar pumps met rode zolen koopt.

Tegenwoordig trippelt een hele roedel wereldsterren op Louboutins beenverlengde stiletto’s. Actrice Sarah Jessica Parker wisselt als Carrie Bradshaw in de tv-serie Sex and the City de schoenen van Manolo Blahnik af met Louboutins. Ook verslaafd aan Louboutin zijn Angelina Jolie, Nicole Kidman en Victoria Beckham.

Een kort jasje, verticaal geel blauw gestreept, ligt uiteengespreid als een waaier. Verderop, aan de muur hangt in dezelfde kleuren een recht jurkje met ingeweven banen als golven. Tweedejaars textielstudent Ellie Duinker inspireerde de intense geel blauwe stof op het beroemde schilderij Het meisje met de parel uit ca. 1665 van Johannes Vermeer. Vormgever Thera Hillenaars verwerkte de unieke stof tot het bijzonder ensemble.

Het Amsterdamse grachtenhuis Museum Willet-Holthuysen, dat wordt beheerd door het Amsterdam Museum, exposeert mode – van volumineuze wollen jassen tot vederlichte jurkjes en tops met delicaat handwerk. Verspreid door marmeren gangen, eetkamer, stijlkamers als balzalen, tuinkamer en keuken worden de resultaten gepresenteerd van workshops die gastcurator en ontwerper Alexander van Slobbe vorig jaar organiseerde tijdens de wereldtentoonstelling in Shanghai. Textielstudenten van de Amsterdamse Rietveld Academie en modeontwerpers reageerden op de resultaten uit Shanghai. Ter inspiratie diende de zeventiende-eeuwse Gouden Eeuw.

Museum Willet-Holthuysen aan de Herengracht is een overweldigend stadspaleisje met elegante wanddecoraties en verguld stucwerk. Sommige geëxposeerde kledingstukken zoals het Vermeer-ensemble misstaan niet tussen de kunstverzameling die Abraham Willet en Louisa Holthuysen in de negentiende eeuw bijeen brachten. Rijk en luxe is een met gouden lurex draad geweven brokaatstof van Caroline Lindo. Modeontwerpster Tessa Koops maakte er een majestueuze mantel van die gedrapeerd ligt op een laag fauteuiltje in Lodewijk XVI-stijl. In

het met daglicht overgoten tuinkamertje hangt een blauw witte jas met brede kraag van pluizig mohair aan een raamknop; alsof de oud-bewoonster Louisa Holthuysen even geen tijd had om de geweven jas op te bergen. De achteloos opgehangen jas, in combinatie met de Franse symmetrische stadstuin op de achtergrond levert een mooie opstelling op. Net als drie poppen die in de gang op een bankje zitten, gekleed in verfijnd afgewerkte rood oranje tops.

Helaas werkt de speelse, door het hele museum doorgevoerde presentatie vaker niet dan wel. In dezelfde marmeren museumgang detoneren gestyleerde modefoto’s die  nonchalant op de grond zijn geplaatst met de bonte gangloper. Tere tops met fijne borduursels verzuipen in de barokke eetkamer waar een tafel feestelijk is gedekt met Meissen porselein. Naast de eettafel, op de grond, is kleding waaronder een haast vierkant wit hemd plat gepresenteerd als kunstwerk. Op de schoorsteenmantel, en op een stoel liggen kledingstukken er juist opzettelijk frommelig bij.

De door het hele huis aanwezige grote interieur pennenschetsen van Sandra Koenekoop, die net als de foto’s op de grond staan, voegen niets toe aan de mode noch aan de stijlkamers, ze leiden eerder af. Alsof ze moeten verhullen dat het idee achter de expositie maar magertjes is en dat de collectie op enkele bijzonder geweven stoffen en mooie jassen na als los zand aan elkaar hangt.

Shanghai Gesture. Tot 13 november. Museum Willet-Holthuysen, Herengracht 605. Amsterdam. www.willetholthuysen.nl

Al jaren weet iedereen dat internet de bladenmarkt flink zou opschudden. En dat deed het: nooit lagen er zoveel modebladen in de schappen. Vrijwel al die nieuwe titels zijn zogenaamde indie magazines – onafhankelijke bladen. Gevestigde titels voelen niet alleen de concurrentie van internet, maar misschien nog wel meer van frisse en originele nieuwkomers als Glass, Industry, Nico, Vaga etc.. Hun inhoud wordt (nog) niet geregeerd door adverteerders die eisen dat in ruil voor een advertentie hun kleding gebruikt wordt in shoots, ten koste van jonge labels die niet de macht hebben om zulke eisen te stellen.

Vers van de pers is het Nederlandse I ♥ Fake. De 354 pagina’s vette Engelstalige glossy ligt vanaf vandaag in de winkels. Het spande er nog om. “O kut, daar gaat mijn droom”, dacht oprichter en hoofdredactrice Jolijn Snijders toen contractonderhandeling met de uitgever al maar niet wilden vlotten. Pas na een jaar kwam het tot een overeenkomst.

I ♥ Fake begon in 2005 als online-tijdschrift. Snijders vond een blad online eigenlijk maar nep en zo kwam ze op de url ilovefakemagazine.com. Aanvankelijk post Snijders, toen nog student, op haar website alleen haar eigen fotografie. Later vult ze het aan met werk van anderen. Na de lancering gisteravond in Amsterdams hipste kledingwinkel SPRMRKT wordt de printversie verspreidt in zesentwintig landen. Beegee, een jonge blonde Britse lolita siert uitdagend de cover en op de achterkant, eigenlijk ook een cover, staat een jongen met een zwart kruis tussen zijn ogen.

Centraal in I ♥ Fake, met als subtitel Celebrating the Spirit of Youth, staat fotografie. Pagina’s vol mooie jongens en meisjes op de drempel naar volwassenheid. Het eerste nummer telt uitzonderlijk veel – ruim twintig – modereportages, afgewisseld met artikelen over kunst en korte interviews. Trots is Jolijn Snijders (29) op de fotoserie die ze schoot in Londen met opkomende jonge mannenmodellen, volgens haar de modellen van de toekomst. Bang dat ze de spirit of youth ooit kwijtraakt, is Snijders niet. “Ik leef dat leven. Ik maak dat blad zolang ik me zestien voel.”

Die billen die onder de leren minibroekjes uitkomen, kan dat wel?, vragen stylist Jordy Huinder en ontwerper Jan Boelo Drenth – artiestennnaam Jan Boelo– zich af vlak voor de show begint. Drenth vindt van wel.  “Erg leuk, sexy.” Vier outfits besluiten ze last-minute niet te tonen, waaronder een zwarte blouse en een strakke beige leren broek. Die voegen volgens Huinder niks toe. “Het is goed zo.”

En goed was het. De hebberig makende scherp gesneden jasjes voor vrouwen en mannen die Jan Boelo op de laatste dag van de Amsterdamse modeweek liet zien. Front row keken Stacey Rookhuizen en Sylvana Simons lekkerbekkend toe. Kleding uit Jan Boelo’s twee eerdere collecties werd al gedragen door Ellen ten Dame en Carice van Houten.

De show opende met een kort zalmkleurig getailleerd leren jasje met sjaalkraagrevers, daaronder een wit, laag uitgesneden hemdje, en dat piepkleine broekje van rood leer. Badend in glans, dat zou zo blijven ook. Van glinsterend lurex waren tweedelige pakken, één in rood en één in goud, met daaronder weer hetzelfde basic soepelvallende witte hemdje met glanslaag. Zo verleidelijk, dat je ze van de modellen zou willen afrukken.

Sterk ook waren korte motorjacks bespoten met een bronzen metalliclaag, en zwierige zwarte en ivoorkleurige avondjurken met rokken van asymmetrische flarden papierdun leer.

Lees verder »

Magnus Dekker heeft de Frans Molenaar Prijs (10.000 euro) voor beginnend talent gewonnen. Hij studeerde vorige maand af aan de Artez Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem.

Dekker (22) toonde gistermiddag  tijdens de Amsterdam Fashion Week in een energieke show een collectie gebaseerd op hysterische voetbalsupporters uitgedost in nationale vlaggen. Een uitbundig thema dat hij mixte met elegantie. Die dualiteit kwam het duidelijkst terug in volumineuze jassen; hybrides van ‘opgeblazen’ donsjassen en nonchalante dekenjassen. Draagbaar waren een lang uitwaaierende rok met het rood, geel en groen van de Boliviaanse vlag en nauwsluitende geblokte truien in primaire kleuren.Wham! Bij elkaar was het een kleurenexplosie.

Na Dekkers show was de modestrijd eigenlijk al gestreden. Zijn collectie had ook duidelijke raakvlakken met de internationale mode. Iets wat minder het geval was bij de overwegend in zwart fluweel uitgevoerde collectie van Geo Timmerman. Zijn monumentale jurken hadden overdreven Lady Gaga-esque schouders. Wel tot de verbeelding spraken de absurde jassen met kimonomouwen van Anne Bosman.

De jury – Milou van Rossum, Jhim Lamoree,  Ruud van der Peijl, Lous Geerling, JoséTeunissen – noemde de kwaliteit van alle vijf deelnemers „fris en brutaal”. Bij Marius Op ’t Eynde flitsten knalkleuren als feloranje en kobaltblauw voorbij. De net afgestudeerde modestudent kreeg een eervolle vermelding voor zijn snelle, op de wielersport geïnspireerde mannencollectie. Glimmende lycratruitjes onder scherp op het lijf gesneden pakken met grafische dessins.

De genereuze couturier Frans Molenaar – hij zei eens dat hij de prijs betaalde van zijn AOW -  reikte de prijs voor de zestiende keer uit. Magnus Dekker, die van het geld een nieuwe collectie mag ontwikkelen, vertrekt nu eerst naar Londen. Uiteindelijk doel is een eigen label.

Fotografie Peter Stigter