Dick Bierman, fysicus en onderzoeker aan de Universiteit van Amsterdam (rechts op foto), is zo kwaad over de bonussen bij ING dat hij twee weken geleden een actie is begonnen onder de kop ‘U heeft meer macht dan u denkt’. Hij stuurt e-mails rond, ook naar mijnrecessie@nrc.nl, waarin staat hoe mensen tegen de bonussen kunnen protesteren door hun rekening bij ING op te zeggen. Citaat: ,,Het is simpel en uw nieuwe bank kan het voor u regelen. Denk aan een “groene bank die niet handelt in gebakken-lucht-waardepapieren.”

Aan mensen zonder ING-rekening raadt Bierman aan om hun betalingen aan ING-rekeningnummers op te schorten. ,,Dit kan heel makkelijk bij internetbetalingen, omdat je daar een datum kunt invoeren waarop de transactie plaatsvindt.”

Dick Bierman (65, SP-stemmer bij de vorige verkiezingen, nu D66′er) is op dit moment met tennisvakantie in Tunesië, maar met zijn Iphone vanaf het strand wil hij wel vertellen waarom hij dit doet en of hij misschien ook bezwaren ziet.

Lees verder »

Tientallen, soms zeer emotionele reacties kwamen er op het verhaal van Sandra, in de vorige aflevering van dit weblog. Sandra schreef dat jongeren moeten opdraaien voor de spilzucht van verwende babyboomers en daar baalde ze hartgrondig van.

André, 64 jaar, schreef in een reactie:,,Graag wil ik reageren op de aanklacht van Sandra. Ik heb zelf 45 jaar in de export van schoenen en schoenproducten gewerkt. Mijn dagopleiding heb ik genoten aan de 3-jarige HBS en ik ben op 16-jarige leeftijd op kantoor gaan werken en ik heb jarenlang in de avonduren gestudeerd: Handelsavondschool. Ik heb Franse -, Duitse- en Engelse Handelscorrespondentie gehaald en cursussen gevolgd op het gebied van export. Op 61-jarige leeftijd met de vut gegaan. Derhalve heb ik lang  genoeg gewerkt. Nooit heb ik verzuimd van school of werk. Mogen ouderen, die zo lang gewerkt hebben, genieten van hun oude dag met een goed pensioen? Wie van de huidige jongeren werkt 40 uur per week en studeert daarbij nog jarenlang in de avonduren, hetgeen voor de ouderen heel gewoon was? ”

Wie heeft er nu gelijk?

Lees verder »

Een felle en boze reactie van Sandra op dit weblog (introductie, reactie nummer 45) . Sandra vindt dat haar generatie moet opdraaien voor de spilzucht van een verwende babyboomgeneratie.

Haar verhaal:

,,Er zijn behoorlijk wat ouderen die hun schaapjes allang op het droge hebben: hun huis is zo explosief in waarde gestegen in de afgelopen decennia dat de huidige verlaging niet meer is dan een terechte correctie op een achterlijke markt.

 Pensioenen bijstellen? Ze staan zo op hun achterste benen dat ze waarschijnlijk gewoon hun oude garanties en inkomen kunnen behouden. Deze groep redt zich wel.

Lees verder »

Gitta Snijders (28), student literaire en culturele studies aan de Rijksuniversiteit Groningen, vertelde in de vorige aflevering van dit weblog hoe ze het door de recessie steeds drukker krijgt. Ze werkt bij een bedrijf dat sollicitatiebrieven produceert voor ‘wanhopige werkzoekenden’. Ze schrijft er op het moment wel twee of drie per dag. We vroegen haar om wat meer uit te leggen hoe ze precies te werk gaat.

Ze schrijft:
„Er zijn verschillende bestelmogelijkheden: een sollicitatiebrief mét C.V., of alleen een brief. In dat laatste geval stuurt de klant meestal zijn of haar eigen C.V. mee. In het eerste geval soms ook, maar meestal vult de klant online de klant een formulier in.

Lees verder »

Gitta Snijders (28) krijgt het alleen maar drukker door de crisis, schrijft ze in een e-mail naar mijnrecessie@nrc.nl. Maar of ze daar nou blij om moet zijn? Dit is haar verhaal.
„Als student, geparkeerd op die gammele drempel van de Grote Scriptie, accepteer je soms de raarste bijbaantjes. Sinds een goed half jaar, eigenlijk sinds het woord crisis zijn vetgedrukte entree maakte op de voorpagina’s van de kranten, heb ik zo’n baantje. En ik niet alleen, overigens. Een leger van vele tientallen studenten (het precieze aantal weet ik niet) is al sinds een aantal jaar vierentwintig uur per dag oproepbaar voor zeer crisisgevoelig werk, maar dan wel positief gevoelig: het schrijven van sollicitatiebrieven. We zijn de ghostwriters voor werkzoekenden die met hun handen in het haar zitten vanwege hun brief of hun C.V.

Lees verder »

Makelaar Mark Renkema. Foto: Rien Zilvold

Mark Renkema (38) was makelaar bij een groot bedrijf in Utrecht, met alleen al voor de particuliere huizen zeventig man in dienst – toen het nog goed ging. Hij ergerde zich aan zijn bazen, die jarenlang dachten dat ze hun succes te danken hadden aan hun eigen genialiteit in plaats van aan een krankzinnige hausse in het vastgoed. ,,Als de ene partner een nieuwe dikke Audi had gekocht, stond er een week later een nog dikkere Volvo op de parkeerplaats te fonkelen”, mailde hij deze week naar mijnrecessie@nrc.nl. ,,Nummer drie zat intussen bij de BMW-dealer’.”

Lees verder »

Gedwongen verkoop van huis in de VS. In sommige gebieden zijn er 8.000 van dergelijke foreclosures per dag.

“Mijn man is van nature een optimist en een pragmatist, maar om bij het thuisfront in Nederland zooooo af te gaan, dat zou te veel voor hem zijn.”

Een skypegesprek met een Nederlandse vrouw die in de Verenigde Staten woont. Ze had een mail gestuurd naar mijnrecessie@nrc.nl, vertrouwelijk, over de ‘persoonlijke Amerikaanse depressie” van haar en haar man.  Als hun namen ongenoemd blijven, wil ze wel vertellen hoe de ineenstorting van de huizenmarkt en de daarop volgende crisis hun leven veranderd heeft. Nee, niet ‘verwoest’, al zou dat een beter woord zijn geweest. Maar dat optimisme van haar man, zegt ze, dat heeft ze zelf ook.

Lees verder »

Anaïs van Delft met eigen werk , foto: Bram Budel

Mensen in Nederland hebben geen idee hoe hard de recessie al toeslaat in landen om ons heen, zegt Anaïs van Delft (hierboven met eigen werk) vandaag in een interview in het economiekatern van de krant.

Ze is illustratief vormgeefster, ze had vorig jaar maart in Engeland haar ˜droombaan” gevonden.
Maar toen ging de Amerikaanse zakenbank Lehman Brothers failliet, de financiële crisis werd plotseling dieper en bij HMC Interactive, het mediabedrijf waar ze werkte, vielen de eerste ontslagen.
In oktober was Anaïs van Delft haar baan weer kwijt.

Lees verder »

Robert Prins toont in zijn bijdrage, afgelopen zaterdag, maar weinig medelijden met mensen die door de recessie in de problemen zijn geraakt. Hypotheek onbetaalbaar geworden? “Daar had je aan moeten denken voor je dat veel te dure huis kocht”. Híj loste zijn eerste hypotheek af vóór het einde van de looptijd en betaalde zijn volgende huizen cash. Nieuwe auto als de oude het nog doet? Breedbeeldtelevisie? Niet voor hem.

Een echte mier. Zuinig. Verstandig.

Lees verder »

Jelle Hans Reitsma, een Fries die boer werd in Californië, maakte liever een eind aan zijn leven dan dat hij zijn koeien liet slachten om zijn schulden te betalen. Hij had 40 miljoen dollar (31 miljoen euro) van de bank geleend, in een tijd dat de melkprijzen en de grondprijzen alleen maar stegen. Maar toen brak de kredietcrisis uit.

Freek Staps, een van onze correspondenten in de Verenigde Staten, sprak met Reitsma’s weduwe, Roxanne, en schreef erover in een artikel voor het Zaterdags Bijvoegsel. Voordat hij Roxanne belde, vroeg hij eerst aan zijn collega’s in Rotterdam of hij dat wel kon maken. Wij vonden van wel. Ja, natuurlijk, het is pijnlijk om een vrouw die net haar man op zo’n manier heeft verloren te vragen om haar verhaal te vertellen. Maar het zou ook pijnlijk zijn geweest als wij voor haar hadden beslist dat zij het niet moest doen.

Roxanne bleek haar verhaal graag te vertellen en ze was blij met het stuk dat Freek over haar man schreef. Alleen aan het eind begon ze te twijfelen. Zou de bank geen wraak op haar gaan nemen? Daarom blijft de naam van de bank in het stuk ongenoemd.

De geschiedenis van Jelle Hans Reitsma is extreem, maar we willen graag weten wat u ervan vindt. Is hij een slachtoffer van de bank die hem graag miljoenen wilde lenen, tot de kredietcrisis uitbrak? Of had hij zelf voorzichtiger moeten zijn?

Maar we zijn ook op zoek naar uw eigen ervaringen. Kent u mensen die er depressief of bang van worden? Of juist vrolijk? Kunt u er zelf niet meer van slapen?