Herten in de Ardennen

Goed nieuws, die recessie. Dat vindt althans Hans Slooter. „Eindelijk worden mensen gedwongen hun levensstijl te matigen. Het almaar groeien van de economie is een fopspeen.” Hans schreef naar mijnrecessie@nrc.nl hoe hij zichzelf vrijwel volledig recessiebestendig heeft gemaakt. In de Franse Ardennen, in een hypotheekvrij appartement met een klein hutje in het bos. Hij kan het iedereen aanraden.

Hans heeft 16 jaar in loondienst gewerkt, schreef hij, en 12 jaar een eenmanszaak gehad. „De enige schuld die ik maakte was een hypotheek – een aflossingsvrije, normale hypotheek.” In loondienst nam hij deel aan de collectieve pensioenregelingen, en als zelfstandige deed hij vier maal een storting voor een koopsompolis. „Verder had ik mazzel met een huis dat ik in Utrecht kocht en in zeven jaar tijd in waarde verdubbelde, belastingvrij. Ook heb ik in de tijd van de beurs-hausse een paar jaar wat met aandelen gedaan, met geld dat ik kon missen. Ik stapte er met 20.000 gulden in en kwam er met 40.000 gulden uit.” Lees verder »

Liesbeth van Kerkhof (Foto Merlin Daleman)

“Dankzij de recessie kan ik nu voor het eerst in een lange periode weer mijn beroep uitoefenen, waar ik enorm veel plezier aan beleef.” Liesbeth van Kerkhof, oorspronkelijk docente Engels op een middelbare school, heeft een opleidingsinstituut dat taalopleidingen aanbiedt aan bedrijven. En dat instituut heeft het drukker dan ooit, sinds het kabinet eind vorig jaar de werktijdverkorting invoerde, mailde ze naar mijnrecessie@nrc.nl. Ze heeft het zo druk, dat ze voor het eerst in vijftien jaar weer zelf voor de klas staat. “Ik geniet volop”, licht ze telefonisch toe. Zo is het begonnen. Lees verder »

Er waren nogal wat enthousiaste reacties op oproep van Dick Bierman om de ING-bank met zo’n 8,8 miljoen rekeninghouders een lesje te leren door de rekening op te zeggen. Een flink aantal mensen zei bezig te zijn hun geld bij die bank weg te halen, of had dat al gedaan.

Zoals degene die als P.Logister reageerde: “In al die jaren bij de Postbank heb ik nooit een reden gehad om te vertrekken. De ING heeft dat bij mij in minder dan een jaar voor elkaar gekregen. Vooral door het opjagen van de kosten. Het verslechteren van de service en de bereikbaarheid. En nu dit megalomane gedoe met die bonussen. Ze moesten zich schamen!!”

Lees verder »

Dick Bierman, fysicus en onderzoeker aan de Universiteit van Amsterdam (rechts op foto), is zo kwaad over de bonussen bij ING dat hij twee weken geleden een actie is begonnen onder de kop ‘U heeft meer macht dan u denkt’. Hij stuurt e-mails rond, ook naar mijnrecessie@nrc.nl, waarin staat hoe mensen tegen de bonussen kunnen protesteren door hun rekening bij ING op te zeggen. Citaat: ,,Het is simpel en uw nieuwe bank kan het voor u regelen. Denk aan een “groene bank die niet handelt in gebakken-lucht-waardepapieren.”

Aan mensen zonder ING-rekening raadt Bierman aan om hun betalingen aan ING-rekeningnummers op te schorten. ,,Dit kan heel makkelijk bij internetbetalingen, omdat je daar een datum kunt invoeren waarop de transactie plaatsvindt.”

Dick Bierman (65, SP-stemmer bij de vorige verkiezingen, nu D66′er) is op dit moment met tennisvakantie in Tunesië, maar met zijn Iphone vanaf het strand wil hij wel vertellen waarom hij dit doet en of hij misschien ook bezwaren ziet.

Lees verder »

Tientallen, soms zeer emotionele reacties kwamen er op het verhaal van Sandra, in de vorige aflevering van dit weblog. Sandra schreef dat jongeren moeten opdraaien voor de spilzucht van verwende babyboomers en daar baalde ze hartgrondig van.

André, 64 jaar, schreef in een reactie:,,Graag wil ik reageren op de aanklacht van Sandra. Ik heb zelf 45 jaar in de export van schoenen en schoenproducten gewerkt. Mijn dagopleiding heb ik genoten aan de 3-jarige HBS en ik ben op 16-jarige leeftijd op kantoor gaan werken en ik heb jarenlang in de avonduren gestudeerd: Handelsavondschool. Ik heb Franse -, Duitse- en Engelse Handelscorrespondentie gehaald en cursussen gevolgd op het gebied van export. Op 61-jarige leeftijd met de vut gegaan. Derhalve heb ik lang  genoeg gewerkt. Nooit heb ik verzuimd van school of werk. Mogen ouderen, die zo lang gewerkt hebben, genieten van hun oude dag met een goed pensioen? Wie van de huidige jongeren werkt 40 uur per week en studeert daarbij nog jarenlang in de avonduren, hetgeen voor de ouderen heel gewoon was? ”

Wie heeft er nu gelijk?

Lees verder »

Een felle en boze reactie van Sandra op dit weblog (introductie, reactie nummer 45) . Sandra vindt dat haar generatie moet opdraaien voor de spilzucht van een verwende babyboomgeneratie.

Haar verhaal:

,,Er zijn behoorlijk wat ouderen die hun schaapjes allang op het droge hebben: hun huis is zo explosief in waarde gestegen in de afgelopen decennia dat de huidige verlaging niet meer is dan een terechte correctie op een achterlijke markt.

 Pensioenen bijstellen? Ze staan zo op hun achterste benen dat ze waarschijnlijk gewoon hun oude garanties en inkomen kunnen behouden. Deze groep redt zich wel.

Lees verder »

Gitta Snijders (28), student literaire en culturele studies aan de Rijksuniversiteit Groningen, vertelde in de vorige aflevering van dit weblog hoe ze het door de recessie steeds drukker krijgt. Ze werkt bij een bedrijf dat sollicitatiebrieven produceert voor ‘wanhopige werkzoekenden’. Ze schrijft er op het moment wel twee of drie per dag. We vroegen haar om wat meer uit te leggen hoe ze precies te werk gaat.

Ze schrijft:
„Er zijn verschillende bestelmogelijkheden: een sollicitatiebrief mét C.V., of alleen een brief. In dat laatste geval stuurt de klant meestal zijn of haar eigen C.V. mee. In het eerste geval soms ook, maar meestal vult de klant online de klant een formulier in.

Lees verder »

Gitta Snijders (28) krijgt het alleen maar drukker door de crisis, schrijft ze in een e-mail naar mijnrecessie@nrc.nl. Maar of ze daar nou blij om moet zijn? Dit is haar verhaal.
„Als student, geparkeerd op die gammele drempel van de Grote Scriptie, accepteer je soms de raarste bijbaantjes. Sinds een goed half jaar, eigenlijk sinds het woord crisis zijn vetgedrukte entree maakte op de voorpagina’s van de kranten, heb ik zo’n baantje. En ik niet alleen, overigens. Een leger van vele tientallen studenten (het precieze aantal weet ik niet) is al sinds een aantal jaar vierentwintig uur per dag oproepbaar voor zeer crisisgevoelig werk, maar dan wel positief gevoelig: het schrijven van sollicitatiebrieven. We zijn de ghostwriters voor werkzoekenden die met hun handen in het haar zitten vanwege hun brief of hun C.V.

Lees verder »

Makelaar Mark Renkema. Foto: Rien Zilvold

Mark Renkema (38) was makelaar bij een groot bedrijf in Utrecht, met alleen al voor de particuliere huizen zeventig man in dienst – toen het nog goed ging. Hij ergerde zich aan zijn bazen, die jarenlang dachten dat ze hun succes te danken hadden aan hun eigen genialiteit in plaats van aan een krankzinnige hausse in het vastgoed. ,,Als de ene partner een nieuwe dikke Audi had gekocht, stond er een week later een nog dikkere Volvo op de parkeerplaats te fonkelen”, mailde hij deze week naar mijnrecessie@nrc.nl. ,,Nummer drie zat intussen bij de BMW-dealer’.” Lees verder »

Gedwongen verkoop van huis in de VS. In sommige gebieden zijn er 8.000 van dergelijke foreclosures per dag.

“Mijn man is van nature een optimist en een pragmatist, maar om bij het thuisfront in Nederland zooooo af te gaan, dat zou te veel voor hem zijn.”

Een skypegesprek met een Nederlandse vrouw die in de Verenigde Staten woont. Ze had een mail gestuurd naar mijnrecessie@nrc.nl, vertrouwelijk, over de ‘persoonlijke Amerikaanse depressie” van haar en haar man.  Als hun namen ongenoemd blijven, wil ze wel vertellen hoe de ineenstorting van de huizenmarkt en de daarop volgende crisis hun leven veranderd heeft. Nee, niet ‘verwoest’, al zou dat een beter woord zijn geweest. Maar dat optimisme van haar man, zegt ze, dat heeft ze zelf ook.

Lees verder »