Introductie
We willen graag weten hoe de kredietcrisis en de daarop volgende recessie in uw leven ingrijpt. Heeft u een half jaar geleden nog een ander huis gekocht en zit u nu met twee hypotheken? Denkt u voor het eerst van uw leven dat u uw baan wel eens kwijt zou kunnen raken? En wat dan?
Fantaseert u er wel eens over dat de euro instort en u van uw maandsalaris misschien nog net een brood kan kopen? Maakt u al plannen om groente te gaan verbouwen in uw achtertuin? En verheugt u zich daar misschien zelfs op?
Of vindt u het allemaal onzin en denkt u dat de recessie over een jaartje wel weer voorbij is. Of ziet u voor u zelf juist nieuwe kansen.
De komende weken willen we het op dit blog hebben over uw huis, uw baan en uw pensioen, maar ook over uw mogelijke angst, of uw woede, of uw plezier. Net goed dat die te veel verdienende bankiers nu eens een toontje lager leren zingen!.
Wilt u reageren? Dan het liefst met voor- en achternaam. We hopen dat we door uw verhalen beter inzicht zullen krijgen in de gevolgen van de recessie. Wij zullen ze gebruiken voor onze verslaggeving in de krant. U kunt ook uw verhalen sturen naar mijnrecessie@nrc.nl.
Abonneer je 
zaterdag 28 februari 2009, 11:27 uur
Waar ik over fantaseer is de mogelijkheid om al deze journalistieke hitserij tegen te gaan. De angst wordt er (on-)behoorlijk ingepompt, en haast gretig worden de gevolgen, tot en met de zelfgekozen dood, in geuren en kleuren verwoord.
Dus verbiedt journalisten het najagen van of zelfs ophitsen van dit onheil!
zaterdag 28 februari 2009, 11:41 uur
Ik heb geen spannend verhaal;als gepensionerd directeur van een z.g. lokale (Rabo)bank heb ik nog geen last van recessies. Alleen m’n beleggingen zijn flink minder.
Effect in mijn dagelijks “gedrag” is, dat ik even wat minder doe,… over de hele linie.
Dus even geen inruilen van auto, camper, meubels etc.
Even een keertje minder op vakantie, uit eten, naar theater etc.
Dat zal nog minder worden als b.v. de inkomsten worden bevroren of zelfs teruggaan.
Voor de “welvaart”die wij met ons huidige systeem kennen is het dus bar slecht om koopkracht te verliezen. Niet alleen krijg je ernstige (sociale) problemen bij de massa met lage inkomens, maar ook
de grote groepen (zeg maar midden en hogere inkomens),die het grootste deel van de koopkracht genereren, laten het afweten,…. dan heb je echt “de poppen aan het dansen”
Als we dan toch in zeepbellen leven en met luchtkastelen laten we dan maar flink bankpapier bijdrukken en doen alsof het nog wat waarde heeft !!
zaterdag 28 februari 2009, 11:57 uur
De crisis wordt veroorzaakt door gebrek aan vertrouwen en daardoor vraaguitval. De enige remedie is dus, onze vraag niet te laten afnemen, hoe gek dat ook klinkt. Met zijn allen kunnen we de crisis gemakkelijk de baas door ons (koop)gedrag niet te laten beïnvloeden door degenen die ons een depressie proberen aan te praten.
zaterdag 28 februari 2009, 12:31 uur
Och, mijn collega’s namen in de jaren 60 en 70 steeds hogere hypotheken en duurdere woningen, vanwege de hoge inflatie toen. Ik loste af en spaarde. Daar heb ik nu nog plezier van.
In de huidige crisis ben ik een deel van mijn geld kwijtgeraakt, maar ik had het gespreid: dus het valt tot nu toe wel mee. Ik heb een erg lage VUT vanwege WW-perikelen, maar ik heb iets extra inkomen van vermogen (rente van lening aan mijn dochter om haar te helpen bij de koop van een appartement) En ik ben zuinig van aard en heb altijd problemen om iets weg te gooien in deze weggooi maatschappij.
Ik ga morgen naar een lezing over de esoterische betekenis van de mythe van Prometheus: pro-metheus dus niet epi-metheus.
Ik snap eigenlijk niet waarom het toegestaan is dat men speculeert of overwinst mag maken. Als je er even over nadenkt is het toch gewoon stelen. Waarom het onderscheid tussen het stelen van een blikje bier in de supermarkt en manipulatie en verrijking op de beurs ? Wat is het verschil tussen straat terreur en staats-terreur ? Beiden zijn op eigen voordeel uit: in de politiek komen de begroting en de effectanalyse vóór de “ethische” principes.
De crisis is een psycholgisch fenomeen. Het is volgens mij een reactie van de natuur om evenwicht te krijgen. (zoiets als de wet van Karman)
De oplossing van de crisis is het loslaten van vastgeroeste patronen en daarna het volgen van de gulden wet: wat gij wilt dat u overkomt, doet dat ook bij een ander — wat gij niet wilt dat u geschied, doet dat ook een ander niet.
Hoe zal de beurs dan functioneren? Geen hedgefunds, opties alleen om reëele risico’s af te dekken, dus niet om te speculeren. Geen snelle aan en verkopen, maar gedegen deelname in bedrijven waar men vertrouwen in heeft. De overheid dient hierbij een beetje te helpen door regels daarvoor te stellen nu het een complete chaotische vertrouwenscrisis is.
Dus: minder blauw op straat en meer blauw op de beurs. Kleine krimineeltjes pakken, maar zeer zeker ook de grote witte-boorden-misdadigers. De rotte plek wegsnijden voor het nog erger wordt.
Dan lost de crisis zich vanzelf op.
Juiste principiele ethische keuzes maken, zonder op het effect te letten: laisaiz faire of Woe Wei (lees de Tao Teh Tsjing) “Als de leiders niet zo scherp toezien zal het volk in vrede leven.” Dat is iets anders dan de Balkenende filosofie van “net-gedrag-verheerlijking” en repressie.
zaterdag 28 februari 2009, 13:15 uur
Jezelf van het leven beroven is nooit een oplossing. Zeker niet wanneer deze boer een vrouw en kinderen met de sores laat zitten. Persoonlijk ontgaat me de recessie volkomen, is het [op wanneer na] door mij voorspeld, maar ook dat de mens er niet van leert. Ik vind het dus wel komisch, eerlijk gezegd. Ook omdat van lijden niet gezegd kan worden dat het bestaat. Immers… men lijdt niet door de dingen, maar door hoe men zelf over de dingen denkt. We worden namelijk ook niet ongelukkig door wát we meemaken, maar door hoe we zelf omgaan met wat we meemaken.
Het doet me sterk denken aan het volgende, Griekse verhaaltje.
Een sjofel geklede Griekse jongeman zit elke ochtend aan de vloedlijn van de Egeïsche Zee te vissen. Elke ochtend passeert hem ook een fabrieksdirecteurer die zich, achterin z’n dikke mercedes met chauffeur, danig aan hem irriteert. Op een ochtend besluit hij te stoppen en de jongeman aan te spreken.
“Zou jij niet, net als iedereen, gewoon te werk gaan vriend?”, zegt de directeur op barse toon.
“Te werk gaan… ik… waarom zou ik?”
“Opdat je voor een gezin kunt zorgen, een fatsoenlijk huis kunt kopen, geld kunt sparen.
“Maar waarom zou ik dat in vredesnaam allemaal aan de hand halen?”
“Zodat je tevreden op je leven terug kan kijken op een leeftijd dat je kunt gaan doen wat je wilt.”
“Ha, haaa… maar dat doe ik nu toch al”, schaterde hij.
Conclusie: Van waar vertek je, wat is je uitgangspunt/vertekpunt in je eigen denken, wat maak je zelf waar, of met alle risico’s niet, welke risico’s veroorzaak je zelf, wat wil je en dus… veroorzaakt iedereen in zijn eigen leven. Met geld geld willen maken, is dan helemaal uit den boze, maar vind je van niet… neem dan wat geschied, want waneer je lijdt, betekent dat niets andrers dan dat je de dingen anders ziet, dan ze in werkelijkheid zijn.
Dan nog… laten we inzien en toegeven dat we deze wereld zelf uit conflicten laten bestaan, en dat conflicten altijd juiste waarneming in de weg staat. Zie maar… wat doet men anders vandaag de dag dan zich alleen maat tégen anderen te keren, gelijk de politiek en de religie niet alleen strijd geven… ze kunnen niet zonder vijanden.
Zo hield ik als filosofisch-psycholoog mijn klanten altijd het volgende voor: “Hoe kun je angstig zijn of lijden wanneer je niets verlangt?”
Nee hoor… prachtig deze recessie… mooi moment van bezinning. Beseffen dat we vrij dienen te komen van onvervulde wensen. Laat evenwel niemand zeggen dat geld niet gelukkig maakt. Vraag dat maar aan de armen.
Andreas Sokrates Leno
zaterdag 28 februari 2009, 14:35 uur
Als praktizerende moslims mogen wij geen geld lenen van de bank die rente vragen, en nu is dus dudelijk waarom. De hele economie draait op geleend geld en dat gaat een keer mis. Mensen willen teveel en te snel in eenkeer. Waarom niet meer klein beginnen met eigen geld en langzaam aan groeien , waardoor alle winst ook daadwerkelijk eigen winst is. In mijn ogen maak je geen winst zolang je afhankelijk bent van een bank. Ik merk zelf weinig van de recessie, we leven gewoon zoals altijd van een salaris..
zaterdag 28 februari 2009, 14:55 uur
Failliet en dan?
Zo’n vijftien jaar geleden begon ik voor mezelf, een bedrijf in de zakelijke dienstverlening. Al mijn spaargeld en een pak geleend geld van de bank stopte ik er in. Hard werken, werkweken van vaak wel 60-80 uur. Maar als je pret hebt in je werk, ga je door. Dan is werken geen werken meer. Het bedrijf groeide uit, groter en groter, we gingen wat groter wonen, de vakanties werden buitenlandse reizen, het autootje werd een auto of twee en ze werden groter. Het kon niet op, zo meende men, in de buurt. Maar het kon wel op. In 2004 was er een teruggang en we stortten flink bij in de eigen zaak. Je moet immers verder. En we gingen verder. “Houdt moed”, sprak ik vol elan, “na regen komt zonneschijn”.
Eind 2007 merkte ik dat er weer wolken kwamen opzetten en in het eerste en tweede kwartaal van 2008 liep het geld inmiddels als water uit de onderneming. Wat ging dat snel! De kosten waren voornamelijk vaste kosten en mijn plan van aanpak had nauwelijks zin. Ik stortte zelfs mijn salaris terug om de resultaten over het eerste halfjaar op te poetsen, bedacht een aantal extra bezuinigingen, maar het werd met de maand slechter en slechter. Dat motiveert niet.
Ik las de berichten uit de USA, volgde het economische nieuws en de beurzen en kon niet anders dan vast stellen dat er iets heel bijzonders aan stond te komen. Ondernemers hebben dat soms, een antenne. En die signalen combinerend met de de uitspraken van diverse specialisten, besloot ik een noodplan te maken. Ik verkocht mijn huis, een week voor de hel van de kredietcrisis echt losbarstte en de huizenverkoop in 1 klap tot stilstand kwam, en huurde een woning. Eind november zaten we aan het maximum van ons bankkrediet, de orderportefeuille was vrijwel leeg, en niemand zag enig licht aan het eind van de tunnel. Iedereen keek naar mij: “Hoe los je dit op, ondernemer?”.
Ik vroeg mij af of ik nog meer eigen (pensioen)geld in mijn bedrijf moest steken, en daarmee het risico te lopen dat het in een bodemloze put verdween. Toen de crediteurenstand op zijn laagst mogelijke stand was, en de directeur van de bank alleen nog maar meewarig keek toen ik langs kwam, heb ik diep ademgehaald en het faillissement aangevraagd, in de hoop dat mijn personeel niet tijdens de Kerst zonder salaris zou zitten.
Dan komt er een curator, die je als een soort ‘crimineel’ tegemoet treedt. “Er is overal iets fouts te vinden”, zo begon hij. Inmiddels weet hij beter, maar mijn gezin werd maandenlang zwaar op de proef gesteld.
Ik heb alle schulden afgelost, diep adem gehaald, en me afgevraagd hoe ik verder moet. Weer een baan zoeken? Toch weer ondernemen?
Ondernemers die failliet zijn gegaan, worden door de omgeving en de bank met de nek aangekeken. “Loser”, hoor je ze haast denken. Ondernemers krijgen geen WW, als het misgaat.
Deze (ex) ondernemer weet het even niet. En dat… is heel raar voor ondernemende types.
w.g.
“Job”
zaterdag 28 februari 2009, 16:41 uur
Hoezo crisis? Ja, als je de afgelopen jaren op de pof hebt geleefd, een veel te hoge hypotheek afsloot, je kinderen niet hebt meegegeven dat persoonlijkheid echt niet afhangt van nieuwe schoenen, vier keer per jaar naar het buitenland op vakantie moet, twee autos hebt, ja dan zal je misschien een stapje terug moeten doen. Maar is dat een crisis? Of een lang verwachtte correctie van een abnormale situatie?
zaterdag 28 februari 2009, 16:55 uur
Is de recessie van invloed op ons (mijn vrouw en ik) leven? Nee, behalve dat we
allebei wel eens moe worden van het eideloze gezwatel over de recessie. En hetzelfde
geldt voor de de recessie begin jaren 80 en de recessie die zich begin deze eeuw zou
hebben voorgedaan. Sterker nog: sinds deze recessie is begonnen, is ons besteedbare
inkomens met pakweg 600 Euro per maand gestegen omdat de hypotheekrente in rap
tempo is gedaald (waarbij ik even aanteken dat die 7+% van een aantal maanden
geleden voor ons geen lachertje was, maar niets vergeleken met de 13% die wij
moesten betalen voor ons huis, dat we in 1981 kochten).
Over onze inkomsten dit en de komende jaren maken we ons ook geen enkele zorgen.
Mijn vrouw verkeert in de prettige omstandigheid dat ze ook met – vrijwel – behoud van
inkomen kan stoppen (iets waar ze niet aan moet denken). En ik? Ik heb en eigen
bedrijf en dat bedrijf verkoopt een produkt waar klanten – als ze eenmaal mee zijn
begonnen – niet meer zonder kunnen. Mijn inkomen wordt bepaald door het bedrag dat
bestaande klanten jaarlijks inbrengen en iedere klant die er bij komt, betekent extra
inkomsten. Tot nu toe heb ik niet het gevoel dat we er niet in zullen slagen om het
aantal klanten binnen te halen dat we dit jaar minimaal binnen willen halen. En als het
er minder worden, is er nog geen man overboord. Volgend jaar is er weer een jaar.
Ook wat betreft onze kinderen (28 en 25) maken we ons geen zorgen. De oudste werkt
weliswaar in een kwetsbare sector, maar heeft een werkgever die zijn inspanningen
kon verleggen. De jongste studeert en werkt 3 dagen per week voor een werkgever die
zo tevreden met hem is dat hij na zijn studie meteen fulltime aan de slag kan.
En wat de toekomst betreft. Tja. Over 2 jaar eindigt de hopeloos ouderwetse
levensverzekering die we indertijd in het kader van de hypotheek afsloten. Hiermee
komt onze woning vrij van hypotheek en worden onze vaste lasten gereduceerd tot
gemeentelijke lasten, energie-rekening, en zaken als MRB en verzekeringen. Kijken we
nog iets verder dan komt ons pensioen aan de beurt. Mijn vrouw krijgt een zorg-
pensioen. Ik krijg de beschikking over een niet onaardige koopsom. Wat het allemaal
precies gaat worden, weten we niet, maar ik denk niet dat we elk dubbeltje zullen
hoeven omdraaien.
De enige risico factor in deze vergelijking is de genoemde koopsom. Het is in ieder
geval theoretisch mogelijk dat de o zo betrouwbare verzekeringsmaatschappij,
onderdeel van die o zo betrouwbare financiele international, het als puntje bij paaltje
komt, laat afweten. Maar als dat gebeurt. Dan zie ik mezelf niet in paniek raken. Dan
zijn er altijd nog de voortgaande bedrijfsinkomsten en de 7, 8 ton die ons huis waard
is.
Onze positie is vrij comfortabel. Verdiend naar mijn mening.Omdat wij precies datgene
deden wat de meerderheid de afgelopen jaren achterwege liet. Wij betrachtten
voorzichtigheid. Ikzelf leg dat graag uit als het vasthouden aan een paar basisregels.
1. Als anderen het over gouden bergen hebben, zijn dat hun gouden bergen, niet
de onze. Dus zit de overwaarde van ons huis in ons huis.
2. Geld geef je alleen uit als je het hebt, of zeker weet dat je het gaat krijgen. Het
nut van deze stelregel bewees in 1996 toen mijn toenmalige werkgever het toch
wat begrotelijk vond om iets van 400.000 guldens aan verkoopbonussen uit te
betalen. En toen de rechter eindelijk echt aandacht aan de zaak besteedde was
het bedrijf efficient omgetoverd tot een lege doos. Dat was wel slikken, maar het
geld was niet al bij voorbaat uitgegeven.
3. Probeer schulden te vermijden.
En wat betreft de Amerikaanse boer? Als hij niet uit Friesland afkomstig was, hadden
we waarschijnlijk nooit over hem gehoord, want hij is niet zeker de eerste Amerikaanse
boer die zichzelf vanwege schulden het leven benam. Op zich is het natuurlijk heel
triest, maar medelijden kan ik niet voor hem opbrengen. Dat de bank hem steeds weer
geld gaf voor nog meer en nog groter, heeft uiteindelijk geleid tot een financiele
catastrofe, maar laten we niet vergeten dat elk van moment van ‘nog wat erbij’ moet
zijn begonnen met een aanvraag voor verruiming van het krediet. En naar mijn idee
heeft deze boer dezelfde fout gemaakt als veel andere bedrijven (want met 17.000
koeien ben je geen boerderij meer) die nu in de problemen zitten, namelijk dat ze de
verhouding tussen eigen vermogen en vreemd vermogen uit het oog zijn verloren.
zaterdag 28 februari 2009, 16:58 uur
Ik denk dat ik de boerderij van Hans wel ken; omdat ik ooit in dat gebied gewoond heb. Over het algemeen schrok ik als vegetarier van de manier waarop koeien het hier te verduren hadden; grazen in groene weilanden was er niet bij. Maar dat doet niets af aan het verdriet dat ik voelde bij het lezen van dit verhaal.Ik vraag me af in hoeverre afgunst van Amerikanen niet iets met de beslissingen van de bank te maken hadden….
Zelf heb ik op dit moment nog niet te klagen; maar dat komt voor een groot deel ook omdat ik nog steeds binnen mijn inkomsten leef. Ik bezit een huisje met grote tuin aan de oostkust, samen met een Amerikaan, en we hebben dat gelukkig aangeschaft met de hypotheek berekend op een salaris. Omdat ik over het algemeen waarneem, zit ik soms ook tijdelijk zonder werk en dan niet met verplichte vaste lasten.
Hoewel ik het op krediet had kunnen doen, heb ik vorig jaar net zolang gespaard tot ik een auto kon kopen en daarmee mogelijk de lokale Toyota dealer een paar maanden langer overeind geholpen.
Op dit moment betrap ik me erop dat ik minder naar het nieuws wil kijken; hoeveel doemdenken en hoeveel tegenslag-berichten kun je aan.
Na zo’n 15 jaar heb ik de Amerikanen denk ik wel wat door en ik begin spuugzat te worden van al het geslachtoffer.
Dus je wordt ontslagen bij zo’n autobedrijf, dat al jaren geleden meer milieu-bewuste auto’s had moeten produceren en je zit nu, na afscheidsbonus van 2 x jaar salaris te etteren omdat je misschien in een andere staat naar werk moet gaan zoeken, en/of je om moet scholen en je zonder ziekteverzekering zit na jaren je eigen gezondheid verwaarloosd te hebben…
Ik werk aan de westkust, zie mijn eigen huis een paar maand per jaar, sta om vijf uur op om of te zwemmen of om Spaans te studeren,en betaal al jaren teveel voor een ziekteverzekering die voornamelijk dikke Amerikanen en hun kwalen helpt.
Boontje komt soms echt om z’n loontje…..en terecht.
Dit is een keihard land en sommige mensen hebben echt nooit maar een kans gehad, anderen zijn zo in afhankelijkheid gewiegd dat ze niet meer op de eigen benen kunnen staan, laat staan de kleine lettertjes kunnen en willen lezen.
Het grote geboefte moet zondermeer aangepakt worden, maar sommige van de slachtoffers moeten ophouden met het voeden van de media en de media moet ophouden met het voeden van de angst.
zaterdag 28 februari 2009, 17:10 uur
deze crisis…. tja. het gaat vaker op en neer. vier jaar geleden ben ik door een medische behandeling na 34 jaar werken in de WIA geraakt, dik ingeleverd. scheelde zomaar 600 euro te besteden per maand minder. spaargeld hielp me door het geld en de eerste 2,3 jaar heen. m.b.v. familie en vrienden houd ik de boel aardig overeind en voel me rijk met meestal een gevulde koelkast, en af en toe een paar daagjes weg.
het leven is zo goed en slecht als we het zelf maken.
te gek voor woorden om jezelf van het leven te beroven als geld zo belangrijk is geworden in je leven.
zaterdag 28 februari 2009, 18:09 uur
Ook mijn vrouw en ik voelen ons gepakt door de bank abnamro. Het verhaal is, wij kochten in juni 2008 een vrijstaand huis in Brunssum. Wij bewoonden een appartement in Brunssum, uiteraard hadden en hebben op dat appartement een hypotheek, afgesloten bij de bank ABN/AMR. Op onze nieuwe woning hebben wij ook een hypotheek, dat betekent dubbele lasten. Met de verkoop van ons appartement wil het niet opschieten,tgv de financiele crisis. In het recente verleden was de gemiddelde verkooptijd 2 a 3 maanden Ik heb de ABN/AMRO schriftelijk gevraagd of ik dit appartement mag verhuren.ter info, in Brunssum is een militair hoofdkwartier gevestigd en de behoefte aan huur appartementen tbv militairen op basis van een jaarcontrakt is groot. In tegenstelling tot de persberichten, waarin de verwachting wordt gewekt dat de banken souplesse zouden hebben in deze situatie en zij zouden instemmen met een gegarandeerde tijdelijke verhuur van het appartement, vergeet het maar. De districtsdirecteur parkstad van ABN/AMRO, H.Hertog laat mij bij brief het volgende weten.dd 26022009. “Verwijzende naar mijn aan hen gerichte brief deel ik u mede dat het beleid van ABN/AMRO is dat aan ons verbonden onroerend goed niet verhuurd mag worden. Zeker in de huidige onroerend goed markt, willen en kunnen wij van dit beleid niet afwijken. het spijt ons dat we u niet anders kunnen informeren.” . Deze bank is niet begripvol of meedenkend. Mijn adagium is; deze bank geeft mij een paraplu voor het geval dat het begint te regenen, maar als het regent dan nemen zij de paraplu af. Het wordt tijd dat deze klantonvriendelijke, sterker nog deze hardvochtige egoistische metaliteit, aan de openbaarheid komt ik ben nu opgelucht dat ik als abonnee van uw goede krant een bijdrage heb kunnen leveren aan uw intiatief. Mvr gr Henk Buyink
zaterdag 28 februari 2009, 19:32 uur
Interessant in deze reacties is dat het exact weergeeft wat de filosofisch-psycholoog bedoelt met het uitgangspunt van redeneren tav een al dan niet crisis-ervaring.
Ik ervaar deze tijd als een crisis. Niet zozeer een crisis voor mijzelf, ik werk onder mijn niveau om geld te verdienen en zoek werk na net afgestudeerd te zijn, maar crisis voor de miljoenen mensen met een mimimaal inkomen die hun banen verliezen en in armoede zullen vallen. China, Japan, Taiwan, Maleisië en diverse Midden- en Oost-Europese landen zijn meer de dupe dan wij dat tot op heden zijn. We verliezen tot op heden hooguit onze baan en ons huis, maar hier zijn we nog lang niet zover dat de staat zal korten op de werkloosheidsuitkering en dat we in absolute armoede vallen. Wanneer we als land blijven investeren in kennisontwikkeling blijft er voor ons werk.
De crisis treft mij niet direct; ik heb geen beleggingen, geen huis, een beetje spaargeld en een maandsalaris van bruto 1.200 euro voor 32 uur. Na mijn studie heb ik meteen al mijn kortlopende schulden afbetaald door een beetje rustig aan te doen met uitgaven. Daarnaast heb ik geen schulden uit consumptieve bestedingen, alleen wat studieschuld.
Ik ben het eens met wat gezegd is over de rol van de media in het aansterken van een economische depressie. Wanneer echter mensen kennis zouden hebben van wat een recessie betekent, en hoe de gevolgen ervan in te perken zijn is er al veel gewonnen.
Men moet ook niet zo piepen over uitblijven van indexering voor pensioenen, of langer doorwerken. We zijn nu eenmaal verantwoordelijk voor onze eigen daden en zullen de consequenties moeten aanvaarden. Daar gaat niemand dood van. We moesten ons schamen als we denken aan de honderdduizenden mensen die al jaren in Darfur in vluchtelingenkampen leven zonder veiligheid, minimaal voedsel, nagenoeg geen inkomen en voortdurende angst voor verkrachting en moord.
Het afnemen van de vraag is hoogstwaarschijnlijk onder invloed van angst voor het onbekende, i.e. onwetendheid. ‘hanging the bankers first’ is ook geen oplossing voor het probleem van dergelijke crises. Een collectieve verandering in consumptie-gedrag zou onze economieën duurzamer maken, de hausses en baisses zullen afzwakken. de wereld heeft nu in ieder geval één ding geleerd: hebberigheid loont niet. Jammergenoeg zijn altijd dezelfden de dupe van acties van anderen: ik heb nog geen verhalen gehoord over het aan de bedelstaf raken van verantwoordelijke bestuurders.
Ik zou het lenen niet af willen schaffen, lenen is niet verkeerd en kan een opstap zijn naar een beter leven, maar zorg ervoor dat je de consequenties zelf kan dragen wanneer de eigenaar van het geld zijn rechten op komt eisen. Kan je dat niet, dan moet je maar iets minder willen. Anders sleep je iedereen mee in je eigen val.
zaterdag 28 februari 2009, 20:42 uur
Ik werk als free lancer in de IT bij een grote bank (niet in Nederland) die vaak het nieuws haalt vanwege de enorme verliezen en corruptie in de Amerikaanse divisie. Mijn zwangere vrouw werkt bij dezelfde bank als klantenadviseur in het vermogensbeheer. Wij verdienen goed, leven zonder op elke cent te letten. Wij zitten midden in de storm en hebben alle reden tot bezorgdheid over onze toekomst. Echter, wij hebben genoeg spaargeld om het een jaar zonder inkomsten uit te kunnen houden in deze woning. Wij kopen alleen van geld dat we hebben en leven niet op krediet. Ik heb een huurwoning. Als we een goedkopere woning buiten de stad zouden nemen zouden we het twee jaar zonder werk kunnen uithouden. Het verschil is wel dat we nu voorzichtiger zijn met vakanties en grote uitgaven. Sommige dingen moeten gewoon gekocht worden voor de kinderkamer bijvoorbeeld. Daar hoeven we niet op te besparen. Beter iets goeds kopen dat lang houdt als iets dat goedkoop is en snel kapot gaat. We gaan even niet op dure en lange vakanties. Ik probeer wel veel te sparen. Ik hoop erop dat de huizenprijzen flink dalen zodat we over een paar jaar een leuke woning tegen een lage prijs kunnen kopen.
Mijn opdrachtgever was een van de eerste banken die geraakt werd door de financiële crisis. Angst om zonder werk te zitten en zonder inkomsten heb ik al geruime tijd. Tot nu toe gaat het echter goed. We hebben wel plannen gemaakt en geld achter de hand om het ergste te kunnen overleven. Mijn vrouw is opgegroeid tijdens de ineenstorting van de Sovjet Unie en heeft dus een aardig portie crisis ervaring en ik heb er het volste vertrouwen in dat we deze crisis te boven komen. We hebben alles wat we nodig hebben en ook zonder tv of wat dan ook kunnen we leven. Dat is allemaal extra, een luxe die je jezelf veroorlooft als het kan maar waar je verder niet teveel aan moet hechten.
Verder vind ik dat veel journalisten maar wat schrijven om headlines te kunnen maken en kranten te kunnen verkopen. Vaak is het nergens op gebaseerd. De meeste mensen hebben geen enkele kennis van het bankwezen of van de financiële industrie, journalisten niet uitgezonderd. Maar plotseling is iedereen expert en weet precies wat er allemaal mis ging en het voorkomen had kunnen worden. Terwijl de meesten in loondienst niet eens in staat zijn om hun eigen broek op te houden. Ik lees erg veel onzin over de bank waar ik werk en ik denk dat dat algemeen is. Die verhalen over de grote bonussen betreffen voornamelijk het hoger kader en niet de gewone medewerkers. Die hebben een variabele komponent in hun loon en dat staat gelijk aan een dertiende maand. Ik ben ook boos op het hoger management met hun overdreven hebzucht en expansiedrift, om de aandeelhouderswaarde te maximeren, tegen elk risico. Mijn inkomen is ook in gevaar daardoor! Als ik mijn werk als free lancer niet goed doe krijg ik geen nieuwe opdrachten. Waarom zouden topmanagers een beloning moeten krijgen terwijl zij hun werk niet goed doen? Zo’n baan wil iedereen wel!
zaterdag 28 februari 2009, 21:53 uur
Vreselijk om te lezen dat bericht over Hans en beangstigend tegelijkertijd om te vernemen, dat de daad van iemand die zo intens lijdt dat hij geen andere uitweg meer ziet, wordt geweten aan de honger naar alsmaar meer, terwijl wij ons drommels goed beseffen dat het de schaamte die hij niet de baas kon, is geweest, die hem zover dreef, dat hij zijn eigen leven en dus zichzelf, geen cent meer waard vond. In tegenstelling tot hen die er geen nacht minder om slapen omdat zij buiten schot blijven, na zich te hebben verrijkt op grond van niet bestaande winsten, verdienen Hans en zijn lotgenoten ons mededogen.
zaterdag 28 februari 2009, 23:10 uur
Ben zojuist weer begonnen te werken, na 14 maanden thuis te hebben gezeten, zonder enige uitkering. Gelukkig was ik freelancer en verdiende ietwat meer dan gemiddeld, maar nog gelukkiger was ik dat mijn vrouw en ik ons nooit gek hebben laten maken door mijn hoge inkomen en nimmer geld hebben uitgegeven aan nutteloze zaken, we hebben het de afgelopen maanden redelijk kunnen redden en zelfs onze traditionele kerst-vakantie bij de familie van mijn vrouw in Litouwen hoefden we niet over te slaan.
Banken? Laat ze maar failliet gaan, verbiedt derivatives en andere financiële onzin producten, die geen ander nut hebben dan de ontwikkelaars ervan geld op te leveren.
En voor de arme zielen die hun hypotheek niet meer kunnen betalen? Daar had je aan moeten denken voor je dat veel te dure huis kocht. Mijn eerste hypotheek heb ik bijna acht jaar voor het einde van de oorspronkelijke looptijd afbetaald, onze twee volgende huizen hebben we cash betaald. Onze vorige auto was 10 jaar oud toen we hem kochten voor rond de 500 euro. Heeft het ruim twee jaar uitgehouden zonder enig onderhoud, de huidige was ook weer 10 jaar oud en loopt nu, ruim twee jaar later, nog steeds als een zonnetje. Natuurlijk zouden we onze oude TV kunnen vervangen door een platte HD versie, maar waarom? Omdat de buren er ook een hebben? Dat zal me dus hoegenaamd een rotzorg wezen! En de laatste mode? Laat me niet lachen!
zaterdag 28 februari 2009, 23:51 uur
Als lerares altijd hard gewerkt, bij gestudeerd in vrije tijd.
Voor “later”. Nu is het wel heel zuur dat het belegde spaargeld (zeer defensief, rustig profiel) zo is geslonken.
Het is bedoeld om extra thuiszorg te kunnen beralen als dit nodig zal zijn.
Die onbezorgde oude dag wordt nu een stuk minder relaxed.
Zeker als ook het pensioen minder zou worden.
Als ijverige mier ben ik nu het slachtoffer van de zingende , vrolijke krekel.
Dus toch verkeerd geleefd?????????
zondag 1 maart 2009, 00:03 uur
Ook ik heb in mijn jeugd geleerd dat de wereld met 10% EK te veroveren was. Dat liep in de 80er jaren slecht af. Daarna (nu 62) jaag ik geen wind meer na; zorg, samen met mijn zoon, voor tevreden klanten. Heerlijk om zonder bank- en leverancierschulden ruim te kunnen (over)leven in, wat iedereen denkt, een uithoek van (toch maar) Europa.
zondag 1 maart 2009, 00:21 uur
machiavelle, ik krijg niet de indruk dat u geld uitgeeft om een fatsoenlijke krant te lezen, wat hebben we anders dan de journalistiek om ons op de hoogte te houden. kijk eens naar het recente verleden, jaren 60, 70, 80, toen was de journalistiek bepalend voor hoe Nederland veranderde.
en daar plukken we nog de vruchten van. Gelukkig zijn wij niet zo’n bananenrepubliek als b.v. italie waar na de euthanesie van eluana ze (berlusconi) er alles aan doen om haar vader aansprakelijk te stellen voor moord.
Johannes u heeft het over de torenhoge hypotheken die uw collega’s afsloten in de 60 er jaren, wij kochten in 1984 een heel pand aan de amstel in amsterdam voor 300.000 gulden inclusief bouwdepot.
dus waar heeft u het over. ons heeft de virtuele waarde van ons huis nooit iets uitgemaakt, het gaat ons om het woongenot, en wij zijn niet stinkend rijk.
maryen, we kunnen nog wat leren van de moslims.
HMCF, de abn noemen wij, sinds wij het saldo op een spaarrekening niet konden terugkrijgen omdat die eenzijdig door de abn was opgeheven, allang de “roofbank” cynische verwijzing ook naar de rol die abn speelde in de 2de wereldoorlog.
Verder gaat het met ons nog goed, ik ben onvrijwillig gestopt met werken met 57 1/2, mijn echtgenoot is vrijwillig met 60 met pensioen, we hebben gelukkig gespaard, maar ik maak mij er wel zorgen om dat ons spaargeld, voor zorg als wij echt oud zijn, niets meer waard is. in het begin van de 20ste eeuw kostte een brood in duitsland ook 4,5 miljard.
gelukkig hebben wij nog een grote tuin, dus eventueel groenten verbouwen zit er nog in. en mijn man zegt we zijn toch hippies geweest, we redden het wel. toen waren we ook bijzonder gelukkig met een plastic zakje met 2 boeken, 2 broeken en 2 t-shirts.
ik verwacht dat we deze crisis wel weer te boven komen maar ik verwacht ook dat de volgende en nabije crisis het milieu zal zijn en of we dan nog geld hebben om daar iets aan te doen als het al te laat is, nee, dee volgende crisis, daar maak ik mij de grootste zorgen over.
zondag 1 maart 2009, 08:24 uur
Een jaar of 8 terug ging ik ook naar de bank voor extra krediet om mijn bedrijf sneller uit te kunnen breiden. De bank gaf mij geen extra krediet om 2 redenen. Ten eerste hun eigen belang omdat ik het wilde gebruiken voor extra voorraden en daar heeft een bank geen grip op. De 2de reden is in dit verhaal veel belangrijker en veelzeggender. Ik werd geadviseerd om een betalings regeling te treffen met de leveranciers en te proberen om een gedeeltelijke aanbetalng van mijn klanten te krijgen. Als ik de zaken netjes behandelde zouden de leveranciers meer vertrouwen in mij krijgen. Als de klant een aanbetaling doet weet je zeker dat hij het ook afneemt. Je krijgt een hogere omzet snelheid dus minder opslag ruimte is minder kosten en je blijft niet met onverkoopbare produkten zitten. Bovendien als het geld er niet is dan wordt het ook minder makkelijk uitgegeven dus leeft het bedrijf ook zuiniger. In het begin denk je van “rot bank” maar het advies bleek in de praktijk wel te functioneren. Intussen behoort mijn bedrijf tot één van de grootste op dit specifieke gebied in Europa en nog steeds zonder lening. Het mag duidelijk zijn dat ik nog steeds bankier bij “mijn” Rabobank in Vorden. Ik kan niet goed begrijpen waarom iemand 40.000.000 wil lenen van een bank om een gigant van een melkvee bedrijf te beginnen. Ik snap dat niet van de bank en al helemaal niet van de “ondernemer”. Is dit eigenlijk wel ondernemen of is dit grootheidswaanzin najagen?
zondag 1 maart 2009, 09:00 uur
De laatste 25 jaar heb ik als zelfstandige gewerkt. Heb mij voorgenomen altijd wat op zij te leggen, en zo te zorgen, dat rond mijn 62-63 ik zou kunnen stoppen met werken. ik heb rustig geleefd, maar altijd genoten van kleine dingen. Wel altijd hard werken.
Nu zat in de bedrijfstak waar ik in werkte, al een beetje een neergaande lijn de laatste jaren. Maar ik had het vermoeden dir wel vol te kunnen houden. Maar de prijzen kwamen onder druk, er werd steeds minder verdiend, de bank begon te reageren dat er onvoldoende geld binnen kwam, ik uitgelged dat het steeds langer duurt voordat mijn afnemers betalen.
Maar daar hadeen ze niks mee te maken. Ik moest oppassen anders werd mijn ikkoop overbruggings crediet stopgezet. Ja dan komt de crisis er bij, dus heb in besloten te stoppen. Weet je hoeveel pijn dat kost..ik ben 59, en nu is het meeste wat ik hebt gespaard weg. Nu zoek in weer een nieuwe baan, op mijn jeugdige oude dag!! Ga voor niets uit de weg, wil alles aanpaaken, desnoods tot mijn 70 doorwerkerken, maar….niemand wil je nog hebben..
Dus heb ik de laatste tijd van alles geprobeerd, en van mijn spaatcenten geleefd, maar dat gaat snel op.
Dan moet ik maar naar de sociale dienst ??
Soms weet je het dan niet meer, en denk ik ook wel eens…ieder uur komt er weer een trein…
Want zo uitzichtloos kan het zijn !!
zondag 1 maart 2009, 09:25 uur
@miek nr 20
In reactie: u kocht uw huis in 1984, dus na de sterke waardedaling van woningen in 1982, toen mijn collega’s daardoor in de problemen kwamen. Dat bedoelde ik.
zondag 1 maart 2009, 11:14 uur
Medelijden met nabestaanden, maar boer Hans is veel te ver gegaan en heeft daardoor fouten gemaakt. Jammer, maar zeer onverstandit. 30 á 40 miljoen !!
zondag 1 maart 2009, 12:21 uur
Het verhaal van boer hans vind ik triest. Maar waarom heeft die man zo vreselijk veel geld geleend als hij een goedlopend bedrijf had?
Hoe ik zelf aankijk tegen de crisis? Gelukkig heb ik geen schulden. Nou ja, gelukkig? Eigenlijk is het meer een keus. Ik heb nooit een huis van de bank willen hebben. Er wordt wel zo gehamerd op eigenwoningbezit, maar wat is eigen als je een enorme schuld hebt?
Laat mij maar lekker wonen in mijn ruime huurwoning.
Wel hoop ik dat ik tot mijn 65e kan blijven werken. De overheid verlangt dat opeens van mijn generatie, terwijl bijna leeftijdgenoten zomaar kunnen stoppen. Probleem is daardoor dat werkgevers niet denken aan oudere werknemers. Ik hobbel nu van contract naar contract. Er zou zo’n tekort zijn aan leerkrachten. Waar is dat tekort? Minister Donner, geef eens antwoord!
Al jaren heb ik mijn eigen bedrijfje. Klein maar dapper. Ik heb er nooit één cent voor geleend. Mijn steeds terugkerende investering bestaat uit de aanschaf van een pc en een nieuw tekstverwerkingsprogramma. Kosten heb ik weinig, wat overigens ook een keer zorgde voor problemen met de belastingdienst. Ik zou daardoor niet serieus bezig zijn als zelfstandige.
Beleggingen heb ik nog nooit gedaan. Ik zet geld op een spaarrekening. Bizar vind ik het wel dat je op die manier als zzp’er niet belastingvrij kunt sparen.
In de jaren 80 behaalden partner en ik beiden ons diploma van resp. wo en hbo. De eerste jaren daarna waren we werkloos. We konden het toen wel redden. Nu weet ik wel dat als de nood werkelijk aan de man komt dat we een kamer kunnen onderverhuren. Dat scheelt allicht.
zondag 1 maart 2009, 12:35 uur
Crisis vind ik zeer positief! Het werd tijd dat de hebberige mens bewust gemaakt wordt van zijn slechte armetierige stijl van leven. De mens in de rijke wereld zie je steeds ongelukkiger worden, drugs, alcohol en medicijnen hebben ze nodig om zich staande te houden. Bestuurders van bedrijven die alleen maar meer en meer geld willen. Stakkers vind ik het. Honderd toetjes, 80 soorten wasmiddelen, 40 soorten brood, kan het nog gekker? Arme planeet helemaal leeggeroofd en zwaar misbruikt. De crisis is dus NOODZAAK!
zondag 1 maart 2009, 12:46 uur
Het verhaal van Hans vind ik triest maar ook wel erg vers om nu al op te schrijven. Het zegt wat mij betreft overigens ook iets over hebzucht. Ook vind ik het erg dat hij geen hulp heeft gezocht maar zijn vrouw en kinderen met de problemen achterliet.
Over mijzelf: na jaren van werkloosheid door ziekte ben ik in augustus 2008 begonnen aan een gesubsidieerde baan. Dat is geen vetpot, je krijgt het minimumloon. Van daaruit solliciteer ik verder, kredietcrisis of niet. Ik ben realistisch maar laat me ondanks mijn leeftijd (52)en mijn jaren zonder werk niets aanpraten.
zondag 1 maart 2009, 14:46 uur
Trieste verhalen. De ondernemers klagen, de boeren klagen, de werknemers klagen, de gepensioneerden klagen, de studenten klagen en ik klaag! (gisteren berekende ik dat er vorig jaar een ruim bedrag privé vermogen is verdampt)
Weet je wie ik niet hoor? De allerarmsten, degene die voor deze crisis al niets hadden.
Misschien moeten we de morele moed eens oppakken en ook aan deze mensen denken. Juist nu!
zondag 1 maart 2009, 14:47 uur
Ik ben een slachtoffer van deze recessie en heb noodgedwongen terug moeten komen uit Engeland, waar ik met veel plezier binnen een mediabedrijf als vormgever werkte. Het bedrijf waar binnen ik werkte heeft 50 mensen voor de kerst moeten ontslaan en ik hoor nu nog dat er meerdere ontslagen zullen vallen.
Ik merk aan alles dat men hier in Nederland er een beetje makkelijk over doet. Deze recessie is iets heftigs en heeft een enorm impact op de levens van mensen die erdoor getroffen worden. Wat mijzelf betreft: alles is 180 graden verandert. Mijn hele leven wat ik langzaam opbouwde, mijn relatie, vrienden en omgeving heb ik moeten achterlaten met veel verdriet. Daar was helaas geen werk meer te vinden.
Nu zit ik noodgedwongen bij mijn ouders en moet rondkomen van mijn spaargeld. Solliciteren gaat moeizaam. Men moet in de plaats of regio zelf wonen om in aanmerking te komen voor de desbetreffende baan. Dat is erg frustrerend, aangezien Nederland zo’n klein land is vergeleken met andere landen. Het is frustrerend en vaak ook wel deprimerend.
Ik ga door met mijn freelance projecten en probeer zoveel mogelijk positief te blijven. In ieder geval denk ik dat we alleen door samenwerking en sociale interactie uit deze recessie kunnen komen, op een creatieve manier en met een open geest. In ieder geval moet de overheid juist nu niet gaan bezuinigen, dat is een enorme fout in mijn oogpunt.
zondag 1 maart 2009, 14:57 uur
Ik heb geen last van de huidige crisis. Integendeel. De afgelopen 5 jaren heb ik wél in een zware crisis verkeerd door toedoen van een onbetrouwbare zakenpartner. Hierdoor raakte ik mijn bedrijf kwijt, kwam in een schuldsaneringstraject maar ging toch failliet. Ik had mijn persoonlijke micro-crisis. Sinds een paar maanden is mijn faillissement opgeheven met finale kwijting. Het verliezen van mijn bedrijf heeft me lang lamgelegd en een huwelijk gekost, maar helemaal de moed verliezen deed ik nooit. Wie geschoren wordt moet stilzitten. Dat deed ik, als vanzelf. Nu de zwarte bladzijde is afgesloten komt mijn gezondheid, energie en zelfvertrouwen weer tot bloei waardoor ik mogelijkheden en kansen herken of creëer. Door mijn huidige drang van overleven (want:”Dit gaat me nooit meer gebeuren”) krijg ik voldoende opdrachten en aanbiedingen(copywriter)waardoor ik weer fulltime kan werken. Vergeleken met wat ik had, leef ik ruim en zie weer mogelijkheden voor de toekomst. Hoe erg de crisis je raakt ligt dus aan het uitgangspunt. Ik zat persoonlijk al op de bodem en dan blijk je in algemene economische crisis toch nog prima op te kunnen klimmen.
zondag 1 maart 2009, 15:43 uur
Een tuinder stuurde me vandaag een mailtje. Het is een man die heel goed weet wat z’n collega’s agrariërs bezig- en in de greep houdt:
“Een boer leeft arm en sterft rijk wordt altijd gezegd. Het is met een steeds groter vermogen proberen hetzelfde inkomen over te houden. Dus veel meer risico, veel minder rendement, veel meer regelgevinggedoe en veel meer stress.
Veruit de meeste boeren en tuinders breiden echt niet uit om hun inkomen drastisch te verhogen, maar om de kostprijs per eenheid product te verlagen. Met als gevolg dat kleine bedrijven zich dus buiten de markt prijzen en er op termijn slechts een klein aantal bedrijven overblijft met nog meer eenheidsworst dan er nu al is.”
Klopt als een bus. Het laat die rare tweestrijd zien. Er zijn twee alternatieven:
- je betaalt een man of 500 een ton en ze doen het hele land voor je (met al die eenheidsworst – het is de oplossing van de dunne ijs en andere investeringsadviezen hierboven)
- je vraag je af of je wat meer keuze wilt in tomaten, komkommers, vlees e.d.
Bij optie 2 kunnen kleinere bedrijven opeens weer uit. Jammer alleen dat ons distributiesysteem er niet op ingericht is.
Optie 1 is daarom het ‘most likely’ scenario. Reitsma was – zoals hierboven ook wordt opgemerkt – geen bijzonder grote boer naar US maatstaven. De markt is zoals hij is en hij ging er aan mee. Er zijn niet zoveel mensen die tegen de stroom inzwemmen.
Laat zijn dood een teken zijn dat het zin heeft om er ‘ns even goed bij stil staan welke manieren van doen onze wel erg financieel geworden economie als vanzelf heeft doen ontstaan.
zondag 1 maart 2009, 17:10 uur
Ik ben kleine zelfstandige. Sinds 2 jaar. Een ZZP, zoals ik dan heet. Daarvoor in vaste dienst, maar door een scheiding en een reorganisatie 4 jaar geleden, heeft mijn leven een andere wending gekregen. Toch als ZZP-er begonnen. Ik kon zo rond de 46 jaar niet snel nog een leuke baan vinden. Wel vertrouwen in mezelf. Vervolgens achttien maanden goed verdient en veel gespaard. Deels ook in het huis gestoken, wat ik voor de kinderen heb aangehouden. Zij zitten 50% van de tijd bij me. Een goede beslissing want het gaf hun rust.
Vorig jaar rond september, in 1 keer de klad in mijn markt. In mijn sector door de 300 norm op schoolboeken. Alle bedrijven houden de hand op de knip. Of ze waren overgenomen en moeten nu torenhoge rentes betalen. Dus alle externen eruit. En dat zijn wij, de ZZP-ers. Gewone mensen zoals u en ik. Gelukkig gespaard. En daar leef ik nu de laatste 6 maanden van. Naast de 3 tot 4 uur per week dat ik facturabele uren maak. Nog een kleine 3 maanden en dan zijn de reserves op. Nee ik kan nergens op terugvallen. Het huis verkopen, komt nu wel als optie naar boven. Is het erg? Weet ik niet. Wel vervelend voor de jongens. Maar aan de andere kant het geeft ook weer ruimte. Soms baal ik ervan 20 jaar WW-premie betaald, ik weet het, zelf afscheid van genomen, je kan er geen gebruik van maken, maar toch dingen kunnen vreemd lopen.
Je wordt wel creatiever in je diensten aan te bieden. Soms met succes vaak ook niet. Je kijkt naar je eigen angsten om vast te stellen waarom je soms dingen niet doet. En je leert daar weer van. Ook weer aan het solliciteren, alle opties staan nu open. Maar ik ben een van de vele en mijn leeftijd werkt niet mee denk ik.
Wel houd ik geloof in mezelf en dat het wel goed komt. Maar het gemak waar soms door bedrijven wordt gezegd, eerst de losse krachten eruit, dus het geeft niet voor ons, werkt bij mij wel eens bevreemdend.
Gelukkig hebben we in Nederland veel ondernemers zoals @Job. Mannen die eerst aan de zaak en hun medewerkers denken. Eigen geld er weer insteken. Sommige wat grotere bedrijven, zouden even moeten gaan denken aan iets minder rendement of even naar 0% en kijken hoe zij mensen aan het werk kunnen blijven houden. Want het is gebleken er is bijna geen relatie meer tussen rendement en de beurskoers van een bedrijf. Dus daar hoeven ze het niet voor te doen.
We leven met zijn allen en we moeten het met zijn allen oplossen. Alleen laten we eens wat minder lenen en eerst sparen. En geen consumptief krediet meer. Lenen kost meer dan sparen.
En banken, vooral de huidige leidinggevenden daarvan, ze moeten zich schamen. Geen enkel moment dat een van hun heeft gezegd, ja ik ben verantwoordelijk en ik ben toen gaan dwarsliggen. En nu overal de kredieten zien terug te krijgen, ook al betaald een bedrijf keurig zijn rente, ze kijken dan of aan andere voorwaarden niet is voldaan, om vervolgens de risicopremie te verhogen, lees gewoon de rente omhoog. Schaamteloos. Niet het lenende bedrijfje zit fout, maar de groot banken die snel hun balans op orde willen brengen. Ja van die verhalen wordt ik moe .
Dus beïnvloed de crises mijn leven, ja en nee. Ik heb meer zorgen, maar leer ook veel. En het is maar hoe je er tegen aan kijkt. Ik weet zeker dat we de bodem nog niet hebben bereikt. Ik kijk rond, leen van mijn familie als het erop aan komt, maar daar zit voor mij ook een maximum aan. Dan gaat het huis eruit. Daarna kijk ik wel verder. Misschien is het voor mijn zonen ook wel eens goed het een behoorlijk stuk minder te hebben.
Tot slot. Als lener kan je niet de bank de schuld geven dat je teveel hebt geleend. Je kan alleen de bank verwijten dat ze de spelregels veranderen. En zelfmoord plegen is altijd een verkeert voorbeeld voor je kinderen. Die hebben altijd een vader en een moeder nodig. En zelfdoding omdat je het gesprek niet aandurft, dat is een verkeert signaal.
Geert van Schouwenburg
zondag 1 maart 2009, 18:18 uur
Zolang mijn (niet te hoge) inkomen een beetje hetzelfde blijft, heb ik weinig zorgen.
Temeer omdat ik een studerend kind op de universiteit heb, die net voldoende kan bijverdienen om schuldenvrij te studeren.
Ik verdien “te weinig” om me te moeten betalen, en de busverbindingen vanaf hier naar de universiteit zijngoed te noemen.
Daarnaast is het technisch onderhoud en ontwikkeling van productiemachines, een tak die niet echt last van deze “crisis” heeft.
Als mijn baas morgen omvalt, heb ik nog wel eventjes werk en inkomen om de bestaande klanten tevreden te houden.
Als ik de productiecapaciteit van een machine 5% kan opvoeren, is de besparing belangrijker dan mijn uurloon.
Daarnaast heb ik ook de luxe, dat mijn huis rustig een ton of anderhalf in “waarde” mag zakken, voor ik er ook maar een uur slechter om slaap.
Ik heb al wel een stukje tuin omgespit, maar dat deed ik vorig jaar ook al.
En als ik mijn huis tegen 70% van de waarde aanbied, blijft er nog genoeg over om een aanbetaling te doen op een apartement in Delfzijl of zo, wat je vervolgens met een ww uitkering weer prima kunt betalen.
Niet te veel eisen, dan is een stapje terug ook niet zon probleem.
zondag 1 maart 2009, 21:10 uur
Het is intrigerend om te zien dat mensen op posities die suggereren dat men overzicht heeft, nog steeds geen notie lijken te hebben van wat ons overkomt.
Feitelijk is er geen economische crisis in de zuivere zin, maar een monetaire crisis. Banken en financiële instellingen hebben op astronomische wijze gefraudeerd, aangemoedigd door neo-liberale economen die over het hele politieke spectrum de beleidsmakers in de zak hadden. ‘Soft touch’ toezicht en de ‘tucht van de markt’ waren sleutelwoorden die de consensus in economen-land beheerste
Toen het mis ging, bleek de ‘tucht van de markt’ echter een illusie. Wereldwijd bleef de belastingbetaler met de rekening zitten, want het monetaire systeem mocht niet ineenstorten. Dus werden her en der, direct of indirect, de ‘bad loans’ opgepikt en tot Staatsschuld verwerkt zonder verdere discussie. Tegelijk hielden de banken op met functioneren, waardoor ze de échte economie een doodsteek gaven.
Wat ik mij nou afvraag, is wat er gebeurd zou zijn als de overheden niet de ‘bad loans’ hadden overgenomen, maar de ‘good loans’. Met andere woorden, als ze tegen banken die het niet redden hadden gezegd: ‘Geef maar hier die sleuteltjes. Wij redden de rekeninghouders en hun inleg, en zorgen dat de bedrijven en particulieren hun leningen krijgen, en wat je met die ‘CDO’s’ doet, en al die speculatieve ‘financiële instrumenten’ en ‘derivaten’, dat zoek je maar uit, met je aandeelhouders’.
Er was niks mis met de vraag, of het aanbod. Er was geen ‘internethype’.
maandag 2 maart 2009, 15:32 uur
We bezitten twee huizen! Een luxe probleem zou je zeggen. Behalve dan dat het ene huis het andere moet betalen. Waar kennen we dat van? Wij hadden in maart 2008 net onze handtekening gezet voor aankoop van een nieuw huis. Het oude moest nog verkocht worden, maar dicht bij het centrum van Utrecht zou dat toch geen probleem zijn. Interesse was er meteen. Zelfs een koper, alleen haakte die af op het allerlaatste moment. En toen was het juni 2008 en begon de berichtgeving over de bankencrisis in de Nederlandse pers door te sijpelen. De huizenmarkt werd meegenomen in wat een negatieve spiraal bleek te zijn: onzekere burgers, minder en minder handel, en uiteindelijk kwam er helemaal niemand meer kijken. Koopjesjagers waren er natuurlijk wel, maar onze makelaar vond hun aanbod aanvankelijk onbespreekbaar. Tot januari 2009. Van onderhandeling is eigenlijk geen sprake meer: het is een kopersmarkt geworden. Maar dan van een specifiek soort koper; eentje die het klappen van de zweep kent, durft zonder makelaar, werkt bij de bank of een adviesburo en die je eigenlijk liever aan je deur voorbij ziet gaan. Maar wat kun je doen? Niets. Gewoon verkopen en besluiten om een verbouwing die je gepland had even niet te doen. De tijd is daar om alle aanbiedingen van derden te verzilveren: dus in ruil voor drank en lekker eten komen vrienden helpen met schilderen! Een crisis verbroedert. Calvijn glimlacht.
dinsdag 3 maart 2009, 00:37 uur
NRC stelt nogal wat vragen in de inleiding…….
Mijn persoonlijke situatie: ik ben 61 jaar en zal over twee jaar met pensioen gaan omdat dat dan financieel gezien het beste voor mij uitpakt. Ik zal ik het dan – op basis van de vooruitzichten van vandaag – goed hebben. Minder dan vandaag maar nog steeds ruim.
Ik zou er geen enkele moeite mee hebben om dat pensioen wat uit te stellen als ik daarmee een bijdrage kan leveren aan het oplossen van de crisis. Ik vind mijn werk leuk en ik heb veel interesses die ik ook na mijn pensioen kan botvieren. Als dat laatste een paar maanden later is dan vind ik dat geen enkel probleem.
Maar ik zit in over mijn kinderen en de kinderen van mijn leeftijdsgenoten. Voor de meesten van hen zal gelden dat de huidige crisis de eerste is die ze meemaken. Precies in de periode dat zij zich in de schulden hebben gestoken (mede op advies van pa en ma!). En er jonge kinderen zijn.
Als ik met doorwerken tot mijn 65-e kan meehelpen hun problemen – ook in de verre toekomst – te verlichten: ik ben de eerste!
Ben ik nou te weekhartig? Of geldt ook nog zoiets als solidariteit “over de generaties heen”?
dinsdag 3 maart 2009, 10:00 uur
De crisis voelt op de een of andere manier niet nieuw. Ondanks alle grote verhalen hoe erg dit-en-dat,…, het lijkt er op alsof ik dit al eens eerder heb meegemaakt. Na mijn PhD in 1994 werd ik werkloos, daarna, zo tussen 1995-1999 werk als docent. Toen ik eenmaal commercieel docent was geworden op het gebied van programmeerkunde, bij IBM en ABP, toen kwam de internetbel explosie en ging het bedrijf dat mij ‘plaatste’ bij IBM failiet. Ontslag, werk zoeken en naar, toen nog, het arbeidsbureau en vervolgens gelukkig weer aan de slag.
Nu zijn er weer nieuwe stuntjes uitgehaald met de financiele gokkast. Weer stort de boel in. Weer dat gestress en het hopeloos zoeken naar oplossingen. Die oplossingen worden zeker gevonden. We kruipen heus weer uit het dal. Ook weer zal blijken dat het middel – knoeien aan de financiele gokkast – om uit het dal te kruipen de volgende ‘knal’ weer klaarzet. De geschiedenis herhaalt zich, et cetera ad nausea.
Lastig puntje is wel dat je ook moet leven in de crisis … en ik vraag me ook wel af of de Fred Goodwins en de Rijkmannen niet op de een of andere manier eens een beetje getemperd zouden moeten worden. Niet symbolisch in de tweede kamer wat sputteren over bonussen maar in het eggie. De crisis die er uit voortkomt is er echt genoeg voor.
dinsdag 3 maart 2009, 11:19 uur
Onze situatie in de crisis? Hij begon in april ’08 met zijn 1e baan, ik in januari ’09, allebei met een jaarcontract.
Net afgestudeerd dus, twee opleidingen (hbo en universiteit) achter de rug en een flinke studieschuld (voor ons doen dan). We hebben super zuinig geleefd de afgelopen jaren, één keer op vakantie geweest in drie jaar tijd. Uit eten en bioscoop zaten er niet in en nieuwe kleding/ schoenen ook niet. We doen een jaar met onze halfjaar contactlenzen. We keken uit naar het moment dat we wat inkomen hadden.
Het is nu bijna april ’09 en mijn vriend verwacht een ‘slecht nieuws gesprek’ deze week. Crisis? Ja dus flink ook. De onzekerheid maakt het zo akelig. We kunnen geen stap vooruit plannen. Hopen dat deze crisis snel voorbij gaat.
dinsdag 3 maart 2009, 12:25 uur
Mooi idee, gewoon blijven spenderen, dan blijven we de crisis wel de baas…
Helaas hebben we geen gemeenschappelijk bewustzijn op basis waarvan ieder individu aan dit idee zal meewerken.
Voor ieder van ons geldt: laat de anderen maar veel spenderen en daarmee de economie weer een impuls geven, ik houd m’n geld wel in m’n broekzak tot ik zeker weet dat de slechte tijden over zijn. Het zogenaamde lifters gedrag. Leuk idee dus.. voor in een theorieboek.
Het enige wat in de buurt komt van een gemeenschappelijk bewustzijn zijn de media. Daardoor weet ik wat de buurman ook weet.
Ja, ik geef ook minder uit nu, maar niet odmat mijn salaris op het moment minder is dan voor de crisis, en ook niet omdat mijn manager heeft gezegd dat ik misschien ontslagen wordt. Dat komt door het nieuws.
Andersom werkt het ook: in elke krant en elk programma één dag lang goede berichten over het naderend herstel en kijk dan maar eens wat de aex doet…
Ik ben bijhoorlijk crisis-moe. En hard toe aan wat goede berichten in de media, en geloof me, de economie is daar ook hard aan toe
vrijdag 6 maart 2009, 13:02 uur
Steeds op het verkeerde moment de dingen gedaan. Eind jaren 80 naar Nederland gekomen. Aangekomen bij het arbeidsburo: mevrouw waarom wilt u werken, u heeft toch kinderen…… Bijstand dan: maar dan mag je niet studeren, je moet verplicht thuis zitten. OK, geen bijstand maar werken en leren. Onderwijs, dat is nodig “Groningen” meldt dat Duits een tekortvak is, dus mag ik gratis studeren. Wat fijn, geen collegegeld. Wat zegt de gemeente die mij huursubsidie geeft: sorry mevrouw dat zijn inkomsten, dus moest ik het hele bedrag terugbetalen.
De fusies in het onderwijs zijn in volle gang. Een hele baan, tja dat is moeilijk. Ik begin bij 2 werkgevers die mij elk op 2 locaties plaatsen. Gek wordt ik er van: van hot naar her, dan door naar X en nog een paar uurtjes Y. Ik houd het voor gezien na een aantal jaren, vind werk bij de overheid. Dan roept de school: kom alsjeblieft we hebben je nodig. En ik, oen trapte er in. Nu: 42 jaar gewerkt. AOW zal slechts 70% zijn omdat ik 15 jaar in het buitenland heb gewerkt. Aanrechtsubsidie omdat ik mn kinderen alleen heb opgevoed en daarnaast fulltime gewerkt?: nee jo, dat was eigen keuze. Pensioen: ook maar gedeeltelijk omdat vrouwen tot jaar X niet mee mochten doen. Nu wordt mijn contract niet verlengd, ik ben 60 en heb volgende week een gesprek met een UWV-ambtenaar. Hopelijk gaat deze niet – zoals een eerdere al eens deed – mij het volgende adviseren: mevrouw waarom zoekt u geen man? Dus april, april doet wat hij wil. Geen werk? WW? Ander werk?
vrijdag 6 maart 2009, 22:08 uur
ben zwerver en leef al jaren van de wind en die is beslist niet minder geworden: snoekbaars, paddo’s bessen en brandnetels in overvloed.
dus nergens last van.
crisis, een echt burgermans problemen.
het zal wel.
zondag 8 maart 2009, 12:17 uur
De grootste ellende is aangewakkerd door de zogenaamde onheilsprofeten. Die vind je in elk land op tv en in de krant en praten elkaar na wat betreft de doemscenario’s.Als je daarbij de tv-journalisten neemt die smullen van zoveel ondergangs gepreek en met genoegen het volgende dieptepunt laten becommentariëren om in extase hun gelijk te krijgen, heb je een belangrijke oorzaak van het wegvallen van ieder vertrouwen.Als dan blijkt dat zo’n deskundige met graagte zijn eigen lucratieve beleggingsbedrijfje als oplossing in de diverse programma’s mocht promoten,krijg je wel een heel vieze smaak in de mond.
Natuurlijk hebben ook de toezichthouders gefaald.
Die waren net zo verblind als hen die de steeds hogere (pyramide)winsten als de normaalste gang van zaken zagen, zonder de echte risico’s te onderzoeken die die grote rendementen rechtvaardigden.
Bush campagne om iedereen, ook hen zonder inkomen, een eigen huis te laten financieren door hypotheek verstrekking,vaak ver boven de werkelijke waarde van het onderpand, is in wezen de grootste boosdoener van de ontstane ellende,verscholen in ondoorzichtige constructies.
Persoonlijk heb ik nog geen financieel nadeel gevoeld, dan wat ook tijdens de “gouden jaren” gebruikelijk was. Bijvoorbeeld de zorgpremie verhoging, energieprijs en nog meer van de verscholen prijsstijgingen.
Alleen heb je als gepensioneerde inmiddels ervaren dat waardevast pensioen,niet zo waarde vast is. De dekkingsgraad van het fonds is beneden de veilige norm,wat hen dus de macht geeft geen inflatie aanpassing te doen.Dat scheelt dit jaar 1,9%
Toch valt daar best mee te leven, alhoewel je dat eigenlijk niet Piet Hein Donner moet vertellen.Die is samen met Pechthold in staat om de gepensioneerden uit hun ouderdomsvakantie te halen en ze weer aan het werk (dat er blijkbaar straks niet meer is)te zetten.
Wij zijn zeer afhankelijk van wat er in de wereld gaande is. Toch kunnen we zelf, met een goede minister op Economische Zaken, een hoop zelf regelen om zo min mogelijk achteruitgang te hebben en werkgelegenheid te creëren. Ik bedoel niet de huidige minister of haar voorganger D66′er Brinkhorst,maar zijn partijgenoot Wijers.
Dat er de komende jaren een babyboom effect aankomt en waarbij in de zorg en het onderwijs een enorm tekort aan arbeidskrachten ontstaat,ontgaat hen ten ene male.Op termijn zal het aantal werklozen in bepaalde sectoren eerder tegenover gesteld zijn en in tekorten omslaan.
De grootste zorg is het onheil dat de kinderen zou kunnen overkomen.Maar dan zal je alles in het werk stellen hen daarbij (financieel)te ondersteunen.
Het wordt tijd voor een positief geluid in deze periode waarin onheilsprofeten elkaar de tent uitvechten om het hoogste woord en hun gelijk.
donderdag 12 maart 2009, 10:34 uur
In eerste instantie leek het mij dat ik weinig te maken zou hebben met de economische crisis die over de wereld heerst. Elke dag begint het NOS journaal met dit onderwerp, gaat er vervolgens tien minuten over door (gezien de ernst van de situatie), en elke dag staat er wel een reportage over in de krant. In alle kranten. Natuurlijk is het niet zo dat ik me spontaan omdraai als ik het woord “recessie” hoor, maar op een gegeven moment had ik wel zoiets van, nou mensen niet zo negatief, het komt heus wel goed. Maar het lijkt steeds slechter te gaan! Steeds meer mensen verliezen hun baan, en dit zijn met name de uitzendkrachten of werknemers met een tijdelijk contract. Nu is het zo dat je als student meestal DAT soort baantjes hebt, tijdelijk. Dat is dus mooi balen.
Je zou denken dat je er als student niet zo’n last van hebt. Ik bedoel, we studeren gewoon, huren een kamertje ergens, en dat wordt allemaal gefinanciëerd door onze grote vriend, de IB-groep. Maar ja, als opeens bedrijven gaan bedenken dat tijdelijke krachten als eerste worden verwijderd uit hun bedrijf, dan zit je mooi zonder bijbaantje, en ga je het echt niet redden met enkel een uitwonende beurs! Misschien dat je alleen een maand boodschappen kunt dekken met dat bedrag. Maar je huur dan? En voor sommige zelfs collegegeld? En dan is er ook nog sociaal leven en het openbaar vervoer op dagen dat je OV kaart niet geldig is. En ondertussen stuurt minister Plasterk alle studenten een brief waarin staat dat we niet zomaar moeten lenen, en moeten zien wat de gevolgen hiervan kunnen zijn. Ja, het spijt me zeer maar onder deze omstandigheden is het noodzakelijk om te lenen! Met 250,- in de maand ga ik het niet redden. Bovendien zit ik nu in de periode dat ik stage moet lopen, dus dat wil zeggen; geen extra tijd voor een bijbaantje, dus ook minder inkomsten. Bedragen die stage-bedrijven uitkeren zijn sowiezo niet om over naar huis te schrijven. Maar het zou zomaar eens kunnen dat bedrijven helemaal niet meer gaan betalen!
Maar dan komen we terug op de lening. Het is zo met een lening dat je die twee jaar nadat je studie is geëinidgd met een bedrag van minimaal 45,- kunt terugbetalen. Dit moet geen probleem zijn als je inmiddels een goede baan hebt. Maar stel nou dat de recessie nog jaren door blijft gaan? En inderdaad verslechterd? Wie weet heb je na je studie dan helemaal geen baan, en zit je met de gebakken peren van een lening terugbetalen. Misschien heeft de minister dan toch gelijk. Maar wat dan? Moeten studenten weer massaal bij hun ouders gaan wonen, geen mooie feestjes meer afstruinen, en uren in de trein zitten om toch bij de plek van studie te komen? Dat schiet toch ook niet op.
Ik denk, dat als iedereen gewoon weer geld uit gaat geven (oke, dit begint bij kleine beetjes aangezien mensen minder geld schijnen te hebben op dit moment) en juist niet gaan bezuinigen, de inflatie weer stijgt, en zo de recessie beetje bij beetje weer minder wordt.
donderdag 12 maart 2009, 11:56 uur
Ik wou dat het praten en zeiken over de recessie nu eens stopte! Ik steek niet mijn kop in het zand maar de media moeten een stoppen websites en artikelen te wijden aan dit negatieve nieuws!
donderdag 12 maart 2009, 22:37 uur
We wilden al een groter huis kopen, maar hadden dit om diverse redenen (werk, kinderen) al een paar jaar uitgesteld. Toen de berichten kwamen over de crisis in de VS en dat deze zou kunnen overslaan naar Europa, kozen we ervoor onze woning te koop te zetten. We wilden niet het risico lopen dat onze woning binnen korte tijd in waarde zou gaan dalen. Binnen twee weken was de woning verkocht. Nu gaan we eerst maar een tijdje huren, voordat we een nieuwe woning kopen. Stel dat de huizenprijzen veel gaan dalen, hebben we toch een goede prijs voor onze woning gekregen en kunnen we hopelijk voor een lagere prijs er een terug kopen. Verstandige keuze? Dat zullen we over een tijdje kunnen beoordelen.
woensdag 18 maart 2009, 08:25 uur
Er zijn behoorlijk wat ouderen die hun schaapjes allang op het droge hebben: hun huis is zo explosief in waarde gestegen in de afgelopen decennia dat de huidige verlaging niet meer is dan een terechte correctie op een achterlijke markt. Hun pensioenen worden wellicht iets bijgesteld waarvoor deze groep op de achterste benen gaat staan en door hun meerderheid waarschijnlijk gewoon hun oude garanties en inkomen kunnen behouden. Deze groep redt zich wel, hebben mazzel gehad in de goede tijden hun geld veilig te stellen en hebben hun gehele leven in grotere luxe dan de jongeren geleefd. De protesten die deze groep voortdurend uit neem ik dan ook helemaal niet serieus. De sleurhut, het tweede huis in Spanje, hun eindloonpensioen, het golfcircuit, hun vele reisjes en genot van de oude dag, het blijft nog wel hun tijd duren zullen we maar zeggen.
Ik maak me meer zorgen om de huidige ouders van jonge kinderen en jongeren die net starten. Deze twee groepen zijn niet alleen kleiner in omvang en worden enorm overschreeuwd door de ouderen die hun “rechten” opeisen maar moeten ook nog eens meerdere generatie onderhouden vwb de vut van nu, de aow van nu, hun eigen kinderen en natuurlijk mogen ze zelf ook nog wel iets overhouden van hun arbeid. Het laatste zal echter heel moeilijk zijn en betekent niet alleen een leven van hard werken maar ook een leven van niet kunnen genieten zoals de opa’s en oma’s dat hebben gedaan. Van de jongeren wordt solidariteit verwacht voor een groep die dat zelf mondjesmaat op weet te brengen voor de huidige opkomende generatie. “Wij hebben ook ons leven lang betaald!” Wordt beweerd. Maar of je 5% van je inkomen af moet staan voor een kleine groep van ouderen of dat er 25% van je inkomen naar een veel grotere groep zal gaan, en dat je hele arbeidsleven lang, is dan ook niet een idee dat op schijnt te komen bij de huidige ouderen. Recht is recht, denken zij. Wanneer gaat deze babyboomgeneratie zich eens realiseren dat zij in zeer grote luxe hebben kunnen leven en dat ik, als jongere generatie, niet op wil draaien voor hun spilzucht? Hun golfrechten en hun tweede huisjes? Hun rechten gelden niet meer voor de jongeren want als je na een bepaald jaar geboren bent kun je fluiten naar bepaalde rechten. DAT vind ik schrijnend!
De recessie raakt mij niet zo diep, dit omdat ik een beetje merk dat alles veel duurder is. Ik weet alleen wel dat mijn aandeel in de staatsschuld vanwege spilzieke financielen en dito ouderen (de koek kon niet op in de jaren 70) veel en veel meer is dan wenselijk is en ik dit op de langere termijn ga bezuren. Ik zal alles zelf op moeten hoesten, van ziektekosten tot pensioen. Dat betekent hard werken, weinig genieten omdat de tijd tot genieten mij ontbreekt. Ik zou ook weleens koffie willen drinken bij de buurvrouw, maar dat voorrecht hadden alleen de thuisblijfmama’s die genoten van hun mans inkomen decennia geleden. Tegenwoordig werken twee mensen, man en vrouw, voor de prijs van 1 destijds.
Recessie? Al heel lang aan de gang, maar niet voor de mensen die hun groep in grote getalen vertegenwoordigd zien en dito eisen stellen. Dat mag allemaal, en dat ten koste van de jeugd van nu.
zaterdag 21 maart 2009, 16:36 uur
As a baby boomer, not yet 65, I have paid up to 60% taxes on my income for nearly 20 years.
I still have to pay 2770 euro taxes on my monthly company pension.
You get nothing for nothing in Holland, and some seem to forget that the company pension has been prepaid by myself, starting on the 24th birthday.
zaterdag 21 maart 2009, 19:23 uur
Sandra, je stukje is mij tè tendentieus.En ik besloot dan toch maar “in de pen” te klimmen omdat je m.i. veel te veel generaliseert.Net zo goed als dat jij ( mag ik?)denkt dat er “behoorlijk wat ouderen” hun “rechten overschreeuwen” en op hun achterste benen gaan staan is er een veel grotere groep, tussen de 25 en de 50 die in een voor ons ouderen ongekende luxe leeft, dààr vind je de twee auto’s en kinderen alleen met “merk-kleding” etc. Maar die werken er net zo hard voor als de generatie onder hen als dat de generatie deed die nu met pensioen is. Het is fout ,meen ik, dat je zomaar kunt zeggen dat die oudere “spilzieke”generatie in in “zeer grote luxe hebben kunnen leven”. Waar baseer je dat op?Of ben je alleen maar boos?Het zou me wat zijn, als jij straks een baan hebt en ze gaan je met 10% korten , of en dat is nog veel erger, dat je je verzekert en tegen de tijd dat je de vruchten van die zeer kostbare investering ( kostte mij destijds ruim fl.1.200,- per maand netto en dat jaren lang) er blijvend van wil plukken, plotseling blijkt, dat die verzekeringsmaatschappij , net als elke andere, wel eens zou kunnen omvallen? Ik mag dan niet alleen “mijn rechten opeisen” ,nee ik ben verplicht aan mijzelf en aan mijn omgeving om op het puntje van mijn stoel te gaan zitten en er er alles aan te doen dat ik waar krijg voor mijn geld! Ik eis mijn rechten op! Zou jij bij de pakken neerzitten?
Dat is nog eens andere koek.En dat er twee nu werken voor de prijs van één destijds…. daar,Sandra, ben je zelf bij.
Ik proef wat gebrek aan respect voor die “ouderen” met hun “mazzel”,maar het zou mij niets verbazen als heel veel van hen langere werkdagen,(incl.vele week-enden!) en minder “buurvrouw” koffiedrinkpartijtjes hebben beleefd dan jij hier zomaar even meent te moeten uitkramen.Sorry, Sandra je gaat volgens mij te kort door de bocht!