In Den Haag zullen velen in stilte gefrustreerd zijn nu de Europese topbanen zijn verdeeld. Tweemaal in ruim een week viste onze premier achter het net: hij werd zelf niet de eerste voorzitter van de Europese Raad en hij kreeg geen Nederlander op een zware economische portefeuille in de Commissie. Tweemaal ging een Belg met de eer strijken. Wat ging er mis? Waarom liet zijn omgeving de premier zo lang achter zijn ambities aanjagen?

Alleen de VVD kan als oppositiepartij oprecht blij zijn met de herbenoeming van Neelie Kroes tot eurocommissaris. (Er is wel een precedent: zittend CDA-eurocommissaris Hans van den Broek werd in 1995 door het eerste paarse kabinet in functie gelaten.) Maar zowel in het CDA als in de PvdA wordt ongetwijfeld geknarsetand dat het zo is gelopen. Stel dat Piet Hein Donner eurocommissaris Justitiezaken had willen worden, een voor Nederland interessante post; de CDA-minister moet nu toezien hoe een Luxemburgse die baan krijgt.

Lees verder »

Aan het gezelschapspel rond twee nieuwe Europese topbanen, waarvan onze eigen premier alsmede meerdere van zijn collega’s er een begeren, komt aanstaande donderdag een einde op een diner annex ‘benoemingentop’ in Brussel. Althans, wanneer alles volgens plan verloopt.

Je weet nooit, want het is voor de Zweedse premier Reinfeldt, de roulerend Unievoorzitter, bijna onmogelijk de 27 landen op één lijn te krijgen. Hij blijft dezer dagen ‘consulteren’ alsof dit vanzelf een scenario oplevert dat niemand hoofdpijn geeft. Dat is niet zo. Op zeker moment – zeg tussen het hoofdgerecht en het dessert – zal de Zweed aan zijn 26 collega-regeringsleiders een voorstel doen waarvan hij maar moet hopen dat het voldoende bijval krijgt. Elk land tevredenstellen is onmogelijk; meerdere ‘kandidaten’ zullen ook persoonlijk moeten slikken. Als het eerste Zweedse voorstel van tafel gaat, kan het een lange nacht worden. En dan weten we pas vrijdagochtend wie namens Europa tegen de rest van de wereld zal spreken.

Lees verder »

Vorige zomer kwam een vriendin eten met P., haar nieuwe vriend. We wisten alleen dat hij een Duitser uit Oost-Berlijn was en hadden een hippe dertiger verwacht, waar dat deel van de stad vol mee is. Bij P.’s binnenkomst werden we al enigszins ontregeld door zijn werkmansbroek, het sobere blauwe hemd en de zware schoenen. Na het hoofdgerecht wisten we het zeker: P. was geen Duitser, maar Oost-Duitser. Van beroep timmerman, gespecialiseerd in tafels. Zoals sommige mensen met een Servisch of Kroatisch paspoort zich nog steeds als ex-Joegoslaaf beschouwen, zo droeg P. de DDR mee.

Herinneringen aan de nacht van de val van de Muur hebben veelal een westers perspectief. Het beeld van een gevangenis die opengaat en waar mensen uitstromen, de westerse vrijheid en volle koelkasten tegemoet. In P.’s herinneringen vanuit de andere kant zag het er heel anders uit. Lees verder »