Ik moet wel mijn eigen stoel hebben, zei de Spaanse premier Zapatero vorige week. Hij wilde naar de G20-top in Washington, maar had geen zin om te staan. Ook onze premier ijverde voor een toegangsbewijs. Naar het recept van de stoelendans op kinderfeestjes meldden zich meer gegadigden dan er zitplaatsen waren. De diplomatieke stoelenstrijd mag hilarisch overkomen, maar verraadt het historische belang van de nieuwe vergadertafel. Mondiale
machtsverschuivingen kristalliseren zich uit.
Hoe groot moet de tafel zijn? Klein genoeg om een gesprek mogelijk te maken. Groot genoeg om met gezag tot de wereld, inclusief buitengeslotenen, te spreken. Vervolgens is het voor gastheer of gastvrouw een kwestie van een streep trekken.

Lees verder »

Wat prachtig dat alle opiniepeilingen, voorspellingen en kansberekeningen uiteindelijk niets waard zijn. Niet pollsters, pundits en bookmakers beslissen, maar de kiezers, morgen. Naar schatting 135 miljoen Amerikanen zullen in de rij gaan staan, oordelen, hun stem uitbrengen – en met de rest van de wereld wachten op het resultaat. De stem van het volk aan het werk. Lees verder »