Wouter is een watje
Het is wat cru dat Wouter Bos en Camiel Eurlings nu tot ‘vaandeldragers’ van de emancipatie worden uitgeroepen (de Volkskrant, 13 maart). Het kabinet waar beiden deel van uitmaakten dreigde ooit van start te gaan met een regeerakkoord waar wel een dierenparagraaf in stond, maar waar met geen woord gerept werd over emancipatie. Dat hadden de heren destijds in Beetsterzwaag, waar ook al geen vrouw mocht aanzitten, zo bekokstoofd. Alleen omdat Wouter door de vrouwen in de PvdA-fractie werd teruggestuurd naar de onderhandelingstafel is er uiteindelijk toch een emancipatieparagraaf, of iets wat daar op lijkt, in het regeerakkoord gekomen.
Als Wouter al die jaren zo heeft geworsteld om zijn verantwoordelijkheden als vader van piepjonge kinderen te combineren met zijn verantwoordelijkheden als minister van Financiën, vice-premier en partijleider, hoe is het dan mogelijk dat het kabinet waar hij ruim drie jaar deel van uitmaakte helemaal niets heeft gedaan om de combinatie van zorg en arbeid voor vaders gemakkelijker te maken? Met de publicatie van de Emancipatienota in 2007 werd dat laatste zelfs expliciet kabinetsbeleid. Drie weken geleden heeft de PvdA-fractie in de Tweede Kamer nota bene nog tegen het initiatiefwetsvoorstel van GroenLinks voor uitbreiding van het bevallingsverlof voor vaders gestemd.
Zou Wouter nooit van ‘het persoonlijke is politiek’ hebben gehoord? Of heeft hij dat juist wel, en verklaart dát zijn onwil om de exorbitante bonussen van bankiers en andere ondernemingsbestuurders aan te pakken? Wouter Bos heeft als minister van Financiën letterlijk geen enkele wettelijke maatregel (nul, zero, nada, noppes) op zijn naam staan die de bestuurdersbeloningen zou kunnen beteugelen. Andere ministers van Financiën, zoals die in Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk, hebben dat wel. Wouter heeft het zelfs gepresteerd om het aan de kamerleden Tang (PvdA) en Irrgang (SP) over te laten om een stokje te steken voor de zogeheten Rijkman Groenink-bonus, waarbij de bestuurder verdient aan de overname waarover hijzelf onderhandelt.
Het verschil tussen Kant en Bos is niet meer dan drie opiniepeilingen van Maurice de Hond. Terwijl Kant manmoedig de volle verantwoordelijkheid op zich nam voor de nederlaag die de SP bij de gemeenteraadsverkiezingen had geleden (minus 56 raadszetels), nam Wouter Bos een week later afscheid als ‘de toekomstig premier van Nederland’. Dat zijn partij bij de gemeenteraadsverkiezingen kort daarvoor maar liefst 674 raadszetels had verloren, eenderde van het aantal dat in 2006 was behaald, en bij de verkiezingen voor het Europees Parlement slechts drie zetels scoorde tegenover vijf voor de PVV, werd door de o zo loyale partijgenoten gemakshalve genegeerd.
Zijn alle politieke commentatoren, die zo in katzwijm liggen omdat Wouter zegt meer tijd met zijn kinderen door te willen brengen, nu al vergeten dat de omslag voor de PvdA in de peilingen pas kwam nadat PvdA-fractievoorzitter Mariëtte Hamer eigenhandig premier Balkenende dwong op zijn schreden terug te keren na de presentatie van het rapport van de commissie-Davids? Wouter Bos had vooraf domweg ingestemd met de verklaring van de premier, zo bleek tijdens het nachtelijk spoeddebat in de Tweede Kamer dat de dag na de presentatie van Davids volgde. Dat is overigens dezelfde Mariëtte Hamer die een half jaar geleden door vriend en vijand werd verguisd toen de PvdA in de peilingen van De Hond dertien zetels scoorde. Succes kent kennelijk louter vaders.
Als Wouter een vent was geweest zou hij vorige week hebben gezegd dat hij er niet voor voelde om straks weer vier jaar lang vanuit de Kamerbanken te moeten opereren. Dat het, als het dit voorjaar op een krachtmeting met Jan Peter Balkenende aan zou komen, nog maar zeer de vraag was of de PvdA onder zijn leiding op 9 juni als grootste uit de bus zou komen. Dat lijkt mij het belangrijkste motief voor Wouter om het bijltje er plotsklaps bij neer te gooien. Zei Wouter niet zelf dat zijn besluit om de politiek te verlaten moeilijker was geworden nu de kans op een overwinning in juni groter was geworden?
Hij had na de verkiezingen in 2006 overigens ook in de Tweede Kamer kunnen blijven zitten zoals VVD-leider Bolkestein dat destijds deed, hetgeen ongetwijfeld minder arbeidsintensief was geweest – maar dit terzijde.
Begrijp me niet verkeerd. Ik ben als geen ander zo blij dat we verlost zijn van het visieloze leiderschap van Wouter Bos. Met Job Cohen als lijsttrekker van de PvdA lijkt het er bovendien op dat Nederland een landelijke verkiezingszege van de PVV naar het voorbeeld van Almere bespaard zal blijven. Toen ik Nederland twaalf jaar geleden verliet was het een optimistisch en relatief ruimdenkend land. Van Ayaan Hirsi Ali en Geert Wilders had nog nooit iemand gehoord. De eerste pleit er in haar verlichtingsdrang nu voor om moslims te hersenspoelen, een methode die sinds Pol Pot en Mao uit zwang is geraakt, en de laatste om tientallen miljoenen moslims uit Europa te deporteren.
Het zou mooi zijn als het Job Cohen, anders dan Wouter Bos, wel lukt om de boel in het land een beetje bij elkaar te houden.
vrijdag 19 maart 2010, 16:31 uur
Mees for president!
vrijdag 19 maart 2010, 19:58 uur
Iets te laat, iets te flauw en bovendien brengt dit verhaal niets wat niet al door al die anderen is verteld.
vrijdag 19 maart 2010, 22:09 uur
Helder, waar en goed onderbouwd! Heel goed! De twee nieuwe mantra’s van de PvdA, dat Bos zo goed voor de staatskas zorgde en alleen maar wegens zijn gezin het veld ruimde, gaan in rook op.
vrijdag 19 maart 2010, 22:23 uur
Heleen heeft gelijk dat Wouter zich op een voor hem gunstig moment terug trekt. En daarom vind ik het niet raar om hem een watje te noemen, ook vanuit feministisch oogpunt. Voor Camiel Eurlings geldt dit niet, jammer dat Heleen hem niet noemt. Voor Camiel is het geen slechte carrièrezet, maar ook een zet die 20 jaar geleden niet echt gekund had. Dat het nu wel kan komt door de emancipatie.
vrijdag 19 maart 2010, 23:02 uur
Wat een rake collumn, ik ben het helemaal eens met Heleen Mees.
De verantwoording van de minister van Financiën, die geen zicht en toezicht had op het creatieve boekhouden ( swaps & derivaten ) van bankiers, was nihil. Laat staan dat er maatregelen zijn genomen. Nee Wouter had geen fouten gemaakt, antwoordde hij commissie de Wit. Een pak slaag bij de gemeentraads verkiezingen uitleggen als een overwinnig was ook erg arrogant.
Wouter had zelf gekozen voor een duo baan in de politiek.
Ik vermoed hetzelfde als Mees in haar collumn stelt, Wouter heeft zijn politieke knopen geteld. Nog een keer de adjunct van Balkenende zijn en de volle laag krijgen bij de miljardenbezuinigingen is geen pretje.
PS. Ayaan en Geert signaleren wel degelijk zaken en sentimenten die ergens op gestoeld zijn, alleen komen ze niet met realistische en humane oplossingen en voorstellen.
Dat is zeer kwalijk en zo maak je jezelf als volksvertegenwoordiger, toekomstig bestuurder of consultant van een amerikaanse conservatieve denktank ongeloofwaardig.
vrijdag 19 maart 2010, 23:40 uur
De columns van Heleen Mees zijn altijd interessant. Deze is briljant.
zaterdag 20 maart 2010, 4:56 uur
Beste Heleen,
Waar ik mij nog het kwaadst over maak dat de
PVDA de laatste drie jaar zich volstrekt niet
internationalistisch heeft opgesteld.
En dit onder de partijleider Wouter Bos.
Hij heeft zijn EU-lijsttrekker Thijs Berman
voor de EU-verkiezingen nadrukkelijk niet gesteund.
Door enkele dagen daarna te verklaren dat hij
de euroscepticus Rene Cuperus had gestemd.
Punt 2: het Westerschelde-dossier waarin aanvankelijk
enkele zijner partijgenoten Balkenende steunde
ofschoon Belgie reeds bereid was om het grootste
gedeelte van da baggerwerkzaamheden voor haar rekening te nemen.
punt 3: Wouter Bos kon de affaire Icessave niet oplossen.
punt 4: De kwestie Griekenland hoe vervelend dan
ook zal Europees opgelost moeten worden.
1 Europese economische regering met daarbij
ingesloten dat deze EU-regering krediet onder zeer
strenge voorwaarden kan verlenen aan Griekenland
als dat nodig blijkt.
Bij het volgende PVDA-ledencongres zingen zij
allemaal weer de Internationale.
God mag weten waarom nog??
Het allerbeste
Jos Dullaard.
zaterdag 20 maart 2010, 11:06 uur
‘Wouter is een watje’ is een respectloze kop. Journalisten hebben een voorbeeldfunctie en behoren niet mee te doen aan de vervuiling van het publieke debat en vergroving van omgangsvormen.
zaterdag 20 maart 2010, 11:19 uur
Ik lees al jaren met groot genoegen de column van Heleen Mees. Haar bespiegelingen getuigen van een ruime en vrije geest. Zij verstaat de kunst de dingen des levens vanuit een ander perspectief -dan de gebruikelijke- te bekijken en weet dit krachtig en prachtig te verwoorden. Haar argumenten bieden mij als lezer nieuwe inzichten én het sterkt mij in de overtuiging dat niets waar is en dat zal ook wel niet waar zijn. In Heleens column van vrijdag 19 maart bewijst zij in 4,5 kolom dat “Wouter een watje is” en sluit af met de opmerking dat Nederland beter af zal zijn met zijn opvolger Job Cohen. Dan gebeurt er iets opmerkelijks. Heleen vergeet al haar gebruikelijke nuance, scherpzinnigheid en perspectief om vervolgens gierend uit de bocht te vliegen. Voor het eerst in al die jaren lees ik uit haar mond populistische taal van de eerste orde: “Nederland zal een landelijke verkiezingszege van de PVV naar voorbeeld van Almere hopenlijk bespaard blijven”. Ayaan Hirsi Ali wordt zomaar even op één lijn geplaatst met lieden als Pol Pot en Mao.. Op zich is dat wel weer vernieuwend te noemen: de vergelijking met deze historische figuren las ik nog niet eerder. Heleen schaart zich in een lange rij van zelf benoemde politiek correcte criticasters.
Hugo Brandt Corstius vergeleek in de jaren tachtig de toenmalige CDA-minister Onno Ruding met Adolf Eichmann, Marcel van Dam noemde Pim Fortuyn in 1997 een onwaardig mens, Geert Mak vergeleek de beeldtaal van Ayaan Hirsi Ali met die van Joseph Goebbels en nu bijt Heleen zich vast in het fenomeen Geert Wilders. Heleen voorziet “de deportatie van miljoenen moslims uit Europa”: een even suggestieve als demoniserende gedachte. Ik geloof er niets van, dit kan niet waar zijn, kom op Heleen: ik daag je uit, verklaar je nader. Om maar net zo ongenuanceerd af te sluiten: Heleen, je column ruikt naar bruine inkt.
zaterdag 20 maart 2010, 12:15 uur
Zelf heb ik Wouter Bos de afgelopen jaren niet ‘ervaren’ als een watje. Zijn beleid als minister van financiën beviel me wel. Het heeft geen zin bonussen aan te pakken, als dat niet werkt. Banken en andere grote bedrijven vinden wel weer een weg om hun top managers te belonen. Als je echt iets wil doen aan bonussen, moet je de groei van bedrijven beteugelen. De macht van zeer grote internationale bedrijven is zowieso al zo groot dat nationale overheden er geen greep meer op hebben, dat is een veel grotere bedreiging dan die bonussen.
Je kunt je afvragen of het internationaal gezien handig is geweest dat Nederland zich terugtrekt uit Irak. Een bescheiden minder gevaarlijke inzet van nog een jaar, had voor Nederland veel goodwill gekweekt, dat heeft Wouter Bos ook zo gezien.
Als ik Wouter Bos was geweest had ik ook gekozen voor mijn kinderen, in plaats van weer vier jaa,r, minstens 100 uur per week, Minister of Minister-President te zijn en een koers te moeten varen die bepaald wordt door navelstarende, nationalistisch georiënteerde partijgenoten en die totaal niet past bij je eigen visie.
Bij deze wil ik Wouter Bos graag bedanken voor drie jaar intelligente politiek in dienst van het land en niet van zijn partij.
zaterdag 20 maart 2010, 15:34 uur
Heleen,ik lees jouw stukken graag en ben het vaak met je eens.
Iedere keer als een columnist of journalist schrijft dat Wilders miljoenen moslims wil deporteren vraag ik me af waar dat staat.Misschien weten jullie meer dan ik? Of zijn het inderdaad allemaal criminelen, hetgeen ik betwijfel.
zaterdag 20 maart 2010, 17:15 uur
Aan Heleen Mees,
Mijn geloof in uw kunnen is bewaarheid geworden; u schreef weer een sterke en mooie column. Lof daarvoor.
Dat het voormalige kabinet niets aan emancipatie heeft gedaan blijkt uit uw woorden en o.a. ook nog steeds uit het feit dat vrouwen minder salaris krijgen dan mannen voor dezelfde functie en dat er nog steeds lacherig wordt gedaan over vrouwen in de top, als ze er al komen, en dan steevast als “bitch” worden bestempeld als ze hard en doortastend optreden, terwijl diezelfde eigenschappen in mannen geprezen worden.
Dat Camiel Eurlings en Wouter Bos een andere carriere-planning promoten en ambieren is, zoals u zegt, natuurlijk grote onzin.
Het was duidelijk dat de heer Eurlings met zijn megalomane plannen voor het rekeningrijden blij was een snelle aftocht te kunnen maken na zijn onbeholpen optreden om draagvlak te vinden bij de leden van de ANWB. Na de misselijkmakende toneelstukjes van het CDA over Irak en Uruzgan en de consequentie van de daling van de populariteit van zijn partij wist hij genoeg: het gaat moeilijk worden voor het CDA en hij trok daar snel zijn conclusies uit.
De tweede, de heer Bos, heeft zich echter nog veel belachelijker gemaakt met de punten die u opnoemt. Hij had de naam draaikont maar met het laatste pak op zijn broek (gemeenteraad-verkiezingen) zal hij voorlopig niet rustig kunnen zitten en heeft Balkenende het stokje van draaikont van hem overgenomen. Ik wil nog twee kleine aanvullingen geven. Er wordt gezegd: Bos heeft het goed gedaan want hij heeft de ABN gered en Bos heeft de spaarcenten van (geldbeluste)Nederlanders bij Icesave en de BSB-bank gered. Met belastinggeld dat hij uitgaf als een Sinterklaas! Hij had zijn taak als minister van Financien beter moeten uitoefenen en met de heer Wellink aan tafel moeten gaan zitten om de wantoestanden bij die twee spaarbanken bestonden op tijd aan de kaak te stellen en de uitverkoop van de ABN aan Fortis moeten stoppen. Dán was hij een vent geweest zoals u terecht schrijft.
Maar beide heren zullen, als ze al een baan en hun gezin willen combineren, voorlopig niet op een houtje hoeven te bijten, want ze krijgen dankzij de collega van Bos, mevrouw Ter Horst, vier jaar wachtgeld mee. Voor die belachelijke regeling, die afgeschaft zou moeten worden, heeft ze hard moeten vechten (het was eerst zes jaar). Misschien kunnen Bos en Eurlings thuis blijven en hun vrouwen naar Den Haag sturen? En zou Ter Horst voor die vrijgevigheid burgemeester van Amsterdam kunnen worden? En mag Eurlings burgemeester van Maastricht worden? En Bos? Een topfunctie bij zijn oude werkgever Shell? De ene hand wast de andere.
Uw scherpe pen over het leiderschap van de PvdA doet mij twijfelen aan uw grote liefde voor deze partij, al hoopt u misschien op een wederopstand van de partij onder Job Cohen. Om de boel bij elkaar te houden moet hij echter wél weten wát hij bij elkaar moet houden en dat schort er volgens mij aan.
Om te eindigen wil ik u daarom toch nog een vraag stellen: is uw pen zo scherp vanwege het beleid van de voormalige zwakke leider Bos of heeft u inmiddels genoeg van de partij die uw broodheer is (of was)?
Met vriendelijke groeten,
Stephan van Deelen.
zondag 21 maart 2010, 8:02 uur
[...] ‘Alle mannen zijn watjes‘, twittert Heleen Mees nadat Eurlings en Bos voor hun gezin hadden gekozen. Nuance, toon me je schijnsel. [...]
zondag 21 maart 2010, 11:24 uur
Mees treft hem helemaal raak. De staatsmansretoriek waarmee Wouter Bos het kabinet deed vallen en die vervolgens door de wereld galmde als het eind van onze medewerking aan Afghanistan, deed mij in verlegenheid geraken met het direct daarop verkondigde besluit van dit moment af aan emancipatie, vaderlijke zorg en wat dies meer zij voor het andere te laten gaan. Mijn aarzelingen over Bos’ oprechtheid zijn in deze column in een verhelderende context van nog meer aarzelingen geplaatst. Praatjesmaker komen tegenwoordig erg makkelijk weg met hun losse eindjes en hun opzichtig gefantaseerde zelfbeeld. Zeg “Emancipatie” en een automatisch gejuich stijgt op uit emancipatiekelen. Maar gelukkig hebben we Heleen nog. Dank u voor uw verhelderende kwaadheid.
zondag 21 maart 2010, 12:02 uur
Hierbij mijn reactie op de column van Heleen Mees.
Wouter is een watje en een opportunist.
Aan de column van Heleen Mees wil ik graag toevoegen dat Wouter met zijn “drk” gedrag een opportunist is. Regeren is vooruitzien. Regeren is ook delegeren. Voor het eerste dien je capaciteit te hebben, voor het laatste dien je over de middelen te beschikken. Die middelen had Wouter zeker. Wouter had er gewoon geen zin meer in en de peilingen voor de PvdA stonden voor hem te laag om premier te worden. Dat wordt thuis dus bonje, als hij zich met de kinderen/het huishouden gaat bemoeien.
Tijd voor de kinderen is een kwestie van organiseren. Maar weinigen met verantwoordelijke houding ten opzichte van zijn/haar functie of eigen bedrijf is het gegeven veel tijd voor de kinderen te hebben. De zaterdag is voor de kinderen en op zondag middag/avond liggen de boeken/dossiers weer klaar.
Wouter heeft binnen de kortste tijd weer een baan uit het zicht van de kinderen.
Eveline van Nierop
zondag 21 maart 2010, 18:36 uur
Vaandel van de emancipatie.
Emancipatie lijkt niet de enige prioriteit geweest te zijn bij de afwegingen van de heren Bos en Eurlings om uit de politiek te stappen. Waar politiek tot doel en taak heeft het land te besturen op actuele ontwikkelingen en met daadkrachtige ook internationale toekomstvisie blijken persoonlijke belangen een grote rol te spelen naast de keuzes waar partijen voor staan. Als natuurwet is dit een ‘open deur’ en een gegeven van alle tijden. Wat de huidige politiek lijkt te tekenen is een toegenomen druk en invloed vanuit de media met als gevolg een complexer en electoraal kwetsbaarder acteren van betrokken vaandeldragers.
Zo kan het gebeuren dat een vrouw als A. Kant onder druk bezwijkt en dat de heer C. Eurlings besloten heeft zijn vaandel voorlopig elders uit de wind te houden in afwachting van rustiger Haags vaarwater.
Dat de heer W. Bos naast verdiensten steken heeft laten vallen is gebleken en zijn misrekening is denkelijk dat de electorale opinie verder reikte dan de waan van de dag. Zijn houding aangaande de val van het kabinet, zijn euforische reactie op de verkiezingsuitslag en zijn nog recentelijk uitgesproken ambitie voor het premierschap hebben afbreuk gedaan aan zijn persoonlijke integriteit waarbij regerings-, partij- en persoonlijk belang niet meer te onderscheiden waren. Naar gebleken stond de heer J. Cohen al geregiseerd klaar in de startblokken en aangezien een kamerfunctie geen optie was voor de heer Bos was “tijd voor het gezin” de meest neutrale argumentatie om strategisch getimed terug te treden in de hoop op voldoende credits om zijn carriëre te kunnen vervolgen.
De heer Bos is niet te afficheren als een watje maar een baan in de politiek moge tijdrovend zijn en dat was te voorzien. De vraag is in hoeverre het gedachtegoed van n.b. een arbeiderspartij geweld is aangedaan met deze draai in een tijd van crisis en veel werkeloosheid.
Dat politici zich beroepen op gezin en relatie om zich te herpositioneren geeft aan dat de emancipatie leeft. De vraag is of de processie het vaandel herkent en of een dergelijke motivatie de politiek goed doet ?
maandag 22 maart 2010, 10:33 uur
Heleen is een watje
Het is wat cru om Heleen Mees uit te roepen tot vaandeldraagster van de emancipatie.
Als Heleen al die jaren heeft geworsteld met wel of geen gezin stichten en de combinatie met haar drukke werkzaamheden als publiciste enz. waarom doet ze er dan niets aan om de situatie van gezinnen met werkende ouders te verbeteren?
Zou Heleen nooit van het ‘persoonlijke is politiek’ hebben gehoord? Of heeft ze dat wel en verklaart dát waarom ze nooit aan een gezin en kinderen is begonnen?
Als Heleen een vrouw was geweest, zou ze iets anders in haar column hebben geschreven. Dan zou ze hebben toegegeven dat ze er niets voor voelt om een gezin te hebben en de verantwoordelijkheid te dragen kinderen op te voeden tot volwaardige en gelukkige burgers. Dat lijkt mij het belangrijkste motief van Heleen.
Zij had ook een andere keuze kunnen maken, maar dit terzijde.
Begrijp haar niet verkeerd. Heleen weet meer dan anderen. Zij kan namelijk in het hart van iedere (toekomstige) leider van de PvdA kijken. En dat is dan haar bijdrage…
Ik vind dat je voorzichtig moet zijn met kritiek op iemands zijn/haar persoonlijke keuze in dit soort kwesties. Voor mij dus een teleurstellende, overbodige en niet zo’n intelligente column met weinig (nul, zero, nada, noppes) zelfreflectie van Heleen. Jammer!
Marianne van Rijsewijk
ZZP-er, PvdA-lid, moeder van drie kinderen en altijd gewerkt (vanaf mijn 17de)
maandag 22 maart 2010, 15:28 uur
In haar streven Wouter Bos te beschadigen beweert Heleen Mees in haar column van 19 maart j.l. ten onrechte dat fractievoorzitter Mariëtte Hamer de omslag in de peilingen voor de PvdA teweegbracht door haar optreden in het debat over het rapport Davids.
Eén blik op de politieke barometer wijst uit dat die omslag pas kwam nadat de PvdA uit het kabinet was gestapt en binnen enkele dagen van 15(20 februari) naar 19 zetels steeg. Inderdaad na de verstandige inbreng van mevrouw Hamer maar niet als direct gevolg daarvan. Die opwaartse trend werd op 3 maart bevestigd met een score van 27 zetels hoewel t.o.v. de uitzonderlijke goede resultaten van 2006 een gevoelig verlies werd geleden. Maar van deze teruggang was ieder weldenkend mens al maandenlang overtuigd.
Ook de opvatting van mevrouw Mees dat Wouter Bos een visieloze partijleider is geweest deel ik niet gezien zijn doortastend optreden in de zaak Vogelaar, zijn door veel economen gewaardeerde snelle en deskundige aanpak bij het bestrijden van de gevolgen van de kredietcrisis en zijn vooruitziende blik Job Cohen als zijn opvolger voor te dragen. Een zet die zelfs Heleen Mees schijnt te kunnen waarderen.
Dat het met Wouter Bos als partijleider voor de PvdA moeilijk zou worden op 9 juni de grootste te worden ben ik met haar eens. Maar of dit zijn belangrijkste motief is uit de politiek te gaan, weet ik niet. Wel heb ik hem zichtbaar ouder zien worden in de 3 jaar dat hij een succesvolle minister van financiën is geweest. Een slijtageproces dat wellicht in huize Bos stof tot nadenken heeft gegeven. Maar het blijft een persoonlijke afweging hoe lang je zo’n hondenbaan van minister en vice-premier ( en ook nog partijleider ) wilt vervullen en of je daarvoor je gezinsleven wilt opofferen.
Het past ons buitenstaanders niet daarover lichtvaardig te oordelen en dat doet mevrouw Mees helaas wel.
Het lijkt mij verstandig dat Wouter Bos het stokje nu overgeeft aan de oudere, ervaren Cohen die hopelijk de boel bij elkaar kan houden.
Tot slot nog een opmerking over visie.
De keren dat ik naar uitzendingen van het discussieprogramma “Vrouw en paard” heb gekeken,heb ik Heleen Mees, die deel uitmaakte van het panel, nooit kunnen betrappen op uitspraken of opvattingen die ertoe doen en van een visie heeft ze in die periode , vind ik althans, nooit blijk gegeven.
Haar flauwe opmerking over het ontbreken van initiatieven in het kabinet om de combinatie van zorg en arbeid voor vaders te regelen is daarvan een sprekend voorbeeld.Hoe dat dan zou moeten zegt ze er gemakshalve niet bij.
Je moet er toch niet aan denken dat een minister en vice-premier bij de geboorte van een kind in een hectische tijd wekenlang met verlof gaat en zijn ambtenaren opzadelt met het oplossen van de problemen waarvoor hij zich ziet gesteld omdat hij de luierwas of boodschappen voor thuis doen belangrijker vindt.
In zo’n geval zou ik hem ook een watje noemen.
Maar nu niet.
dinsdag 23 maart 2010, 13:50 uur
Het is mij niet duidelijk waarom Hirsi Ali het verdient om op één lijn gesteld te worden met Mao en Pol Pot, omdat ze “in haar verlichtingsdrang er voor pleit om moslims te hersenspoelen” (Column Heleen Mees, NRC 19-03-2010). Bovendien kan ik me niet voorstellen dat mevrouw Mees zelf een overtuigd tegenstander is van maatschappijhervormende dwingelandij (emancipatieparagraaf!).
Ik heb persoonlijk meer dan twee decennia in het onderwijs allerlei krankzinnigheden (multiculturalisme, feminisme) moeten ondergaan. Dezelfde partijlijn wordt uitgedragen door de media, bedrijven en kerken. Het moge duidelijk zijn dat politieke correctheid meer is dan een academische eigenaardigheid en dat het van overheidswege dwingend wordt toegepast. Om een voorbeeld te geven: het harde overheidsoptreden tegen verdenkingen van islamofobie. En wat te denken van die processen tegen de SGP met als drijvende kracht het Clara Wichmannfonds. Volgens mij de essentie van totalitairisme. In Mussolini’s woorden: “Tutto nello Stato, niente al di fuori dello Stato, nulla contro lo Stato”.
woensdag 24 maart 2010, 12:57 uur
Een columnist mag provoceren en in bepaalde mate een beetje overdrijven om het punt te maken. Natuurlijk zijn er geen keiharde bewijzen voor de stellingen van Heleen,maar ze weet het wel geloofwaardig neer te zetten. Politici moeten tegen een stootje kunnen. Kijk eens wat er met Agnes Kant gebeurde in de laatste dagen voor haar aftreden. Het is goed dat Heleen het voor haar opneemt. Hoe zou er gereageerd zijn als Agnes Kant had gezegd dat zij aftreedt om meer tijd aan haar twee dochters te kunnen besteden.
Dan was ze als dank compleet weggehoond. Dat Wouter Bos op deze manier vertrekt na de loftrompet over het resultaat bij de gemeenteverkiezingen te hebben afgestoken, mag best van een kritische noot worden voorzien.
donderdag 25 maart 2010, 12:34 uur
Gelukkig het demasqué van Wouter Bos is een feit met deze goed geschreven column. Wat mij het meest is opgevallen: – vooral geen kritiek in de media op een al aangeschoten, niet lekker functionerende PvdA politicus ( draaien Uruzgan, verkoop/uitgaven ABN zijn forse smetten ) Na een verlies van 675 raadszetels toch gebak, zoals te zien was in het NOS journaal. Op de vraag van Sasja de Boer aan Dominque van der Heyde( politiek commentator Haagse redaktie )in het 8 uur journaal:- gebak bij zo’n groot verlies, hoe zit dat?
Antwoord:- het verlies viel ze wel mee en nu willen ze de winnaars mentaliteit laten zien!
Gedenkwaardige en veelzeggende televisie, waarvoor bedankt Hans Laroes.
woensdag 7 april 2010, 12:57 uur
Conclusie kan alleen zijn: Woutje is een watje.
Probleem voor de PvdA: Cohen straalt dat al jaren uit. Een beetje de boel bij elkaar houden, meer niet.
Het bekende “pappen en nat houden”.