Integratie is geen eenrichtingsverkeer
Naast de legitieme eisen die aan minderheden kunnen worden gesteld, moet Nederland ervoor zorgen dat het daadwerkelijk plaats biedt aan alle burgers. In New York leven meer dan 3 miljoen (eerste generatie) migranten; twee van elke vijf mensen die in New York wonen zijn in het buitenland geboren. De werkloosheid- en criminaliteitscijfers onder migranten zijn erg laag. De mensen die naar Metropolis komen, doen dat om de Amerikaanse droom te leven.
„Wat goed is voor migranten, is goed voor New York City”, is de filosofie van burgemeester Mike Bloomberg. Hij noemt migranten het ‘levenssap’ van de stad en noemt hun bijdrage van ‘onschatbare waarde’. Bloomberg bedoelt daarmee ook de half miljoen illegale migranten. Illegalen kunnen in New York gebruikmaken van voorzieningen in de stad, zoals gezondheidszorg en onderwijs, zonder dat ze hoeven te vrezen dat naar hun verblijfspapieren wordt gevraagd.
Omdat migranten de sleutel zijn tot het succes van New York, doet de gemeente er alles aan om hen te helpen hun dromen van vrijheid en kansen te realiseren. Bloomberg ziet als zijn belangrijkste taak het zo toegankelijk mogelijk maken van de gemeentelijke diensten voor alle inwoners. Zo kreeg New York zes jaar geleden een speciaal servicenummer 3-1-1 waar inwoners met al hun vragen, suggesties en klachten terechtkunnen.
3-1-1 is in de plaats gekomen van vierduizend nummers van gemeentelijke diensten die daarvoor in het telefoonboek van de stad stonden. Heeft u klachten over uw huisbaas? Bel 3-1-1 en u krijgt een ambtenaar die u kan helpen aan de lijn. Wilt u Engels leren of een straatmarkt organiseren? Binnen vier minuten spreekt u met de juiste persoon. En dat gat in de straat? Blij dat u het meldt, we sturen er direct iemand op af, anders komen er ongelukken van.
Bij 3-1-1 kunnen mensen in 170 verschillende talen terecht. Dat is nog eens wat anders dan dat Postbus 51-spotje dat onlangs de lucht in ging waarin een Marokkaan, een Chinees en een Turkse ieder in hun moedertaal Nederlanders om hulp vragen. Door de ondertiteling begrijpt de televisiekijker wat er wordt gezegd. Maar dan sluit het spotje af met de pedante tekst: ‘In het echte leven zijn geen ondertitels. Leer daarom Nederlands.’
Maar om te begrijpen wat er onder migrantengroepen werkelijk leeft, zijn volgens Mike Bloomberg tolkvertalers alleen niet voldoende. Het is ook nodig dat het personeelsbestand bij de gemeentelijke diensten net zo divers is samengesteld als de gemeenschappen die ze bedienen. Het politiekorps, dat begin jaren negentig nog all white male was, is door een agressief diversiteitbeleid veranderd in een korps waar meer buitenlandse talen worden gesproken dan bij welk korps ter wereld.
Sinds de jaren zestig en zeventig bestaan in de Verenigde Staten positieve-actieprogramma’s. Etniciteit wordt in de VS als een positieve factor meegewogen bij de toelating tot universiteiten, de openbare aanbesteding van publieke werken, kredietfaciliteiten voor kleine ondernemingen en bij het aantrekken van overheidspersoneel.
Wat in het verleden wel maar tegenwoordig niet meer mag, is quota stellen voor minderheden. Bij quota’s is er geen concurrentie mogelijk tussen de verschillende groepen. Maar het is wel toegestaan om bij de keuze tussen voldoende geschikte kandidaten de voorkeur te geven aan de kandidaat uit een ondervertegenwoordigde groep in plaats van aan de beste kandidaat.
Aanvankelijk was de ratio achter positieve actie dat, na een lange geschiedenis van systematisch onrecht, het simpelweg verbieden van discriminatie op basis van ras of sekse onvoldoende zou zijn om gelijke kansen te waarborgen voor iedereen. Maar langzamerhand veranderden de beweegredenen voor positieve actie.
Toen een witte student in 2003 bij het Hooggerechtshof eiste dat het gebruik van etniciteit als factor voor toelating tot een universiteit ongrondwettelijk zou worden verklaard, omdat het in strijd zou zijn met het gelijkheidsbeginsel, bepaalde het hof dat diversiteit een overtuigend staatsbelang is. „Daadwerkelijke deelname door leden van alle etnische groepen in de samenleving is essentieel om de droom van een ongedeelde natie te bereiken”, aldus het Hooggerechtshof.
Niet alleen de ratio achter positieve actie veranderde. Was het aanvankelijk een wettelijke verplichting, langzamerhand veranderde positieve actie in een fatsoensnorm. Vergaderen met vijf blanke mannen wordt not done gevonden. Gaandeweg is diversiteit uitgegroeid van fatsoensnorm tot een intrinsiek gevoelde waarde. De kandidaat uit een ondervertegenwoordigde groep is daardoor vaak ook de beste kandidaat. Zoals Mike Bloomberg het verwoordde: je moet in de pot blijven roeren en nieuwe ingrediënten toevoegen om concurrerend te blijven als stad.
Als commuter tussen Nieuw Amsterdam en oud Amsterdam ervaar ik het telkens opnieuw. Terwijl mijn leven in New York vol kleur is, kom ik hier in oud Amsterdam hoofdzakelijk mensen tegen die net als ik blank en hoogopgeleid zijn. Alleen vorige week, toen ik een lezing gaf in het kader van Internationale Vrouwendag voor geneeskundestudenten van de VU, waren daar plotseling allemaal beeldschone migrantenmeiden. Het was alsof mijn hersenen eindelijk weer wat zuurstof kregen.
Deze krant organiseert komend najaar een reis naar The Big Apple met prominente sprekers – negen blanke mannen van middelbare leeftijd. Het lijkt me uitgesloten dat de deelnemers aan de reis op die manier iets zullen opsteken van het leven in mijn stad.
vrijdag 20 maart 2009, 20:13 uur
Met instemming heb ik kennis genomen van bovenstaand artikel vab Heleen Mees.Burgemeester Boomberg doet in New York precies dat wat ook hier in Nederland nodig is.Vreemdelinge en illegalen worden of opgeborgen in asielcentra of weggestuurd.Voor onze economie zou het m.i.beter zijn die mensen aan het werk te zetten want
A)Dat willen ze maar al te graag.
B) Dan brengen ze ook geld op inplaats van dat ze geld kosten.Niemand realiseert zich in Nederland dat ook asielzoekers in asielcentra de belasting betaler geld kosten,Ik schat dat ze per persoon ca 8000 Euro per jaar kosten.Tel maar uit de winst.
Het verschilmet de VS is dat Nederlanders xenofoob zijn.Men houdt niet van vreemdelingen en al helemaal niet van Moslims.Wij kunnen ondanks een 400 jarige regering van Indonesie nog steeds niet met deze groep omgaan,Volgens mij is het nog erger:men wil het ook niet!Zie het succes van Wilders` partij.Het is overigens de econoom Sweder van Wijnbergen die enkele maanden eerder dezelfde opmerking maakte.Laat asiel zoekers werken en laten we ook niet zo bang zijn voor een paar illegalen.
Tenslotte wil ik wel opmerken Dat dit probleem een Europees probleem is.Vrijwel alle Europese naties weren vremmdelingen en vooral moslims.We zijn ook bang voor Turkije als lid van de Unie.Waarom?Alleen omdat Turkrn moslims zijn.De eeuwen oude angst van Christenen voor de Islam!!
zaterdag 21 maart 2009, 12:37 uur
Zo zinnig als Bloomberg’s beleid en uw aanbevelingen ook mogen zijn, een aantekening is op z’n plaats. De VS in het algemeen en New York in het bijzonder hebben een lange traditie van immigratie achter de rug. De huidige immigranten komen in een maatschappij terecht waar een ieder gewend is aan grote groepen Italianen, Ieren, Chinezen etc. met een eigen cultuur. De integratie van deze groepen is niet vanzelf gegaan. Integendeel, zelfs die uit Europa hebben problemen gegeven waarbij ‘onze Marokkaantjes’ een peulenschilletje zijn. In tegenstelling tot de oorspronkelijke kolonisatoren kwamen zij niet om land te veroveren, maar om – zoals u zegt -de Amerikaanse droom te beleven, op eigen kracht. Zij ontmoeten een discriminatie die niet onderdeed voor de onze, ze moesten beginnen met de baantjes die geen nazaat der kolonisatoren wilde, tot nog niet zolang geleden in seatshop’s e.d..
De meeste Nederlanders, met name de wat ouderen, hebben deze ervaring niet. Van natuur is elk mens een racist, wantrouwen tegen het ‘andere’ is in elk levend wezen ingebouwd. In tegenstelling tot wat velen van ons denken, is onze maatschappij niet echt open. Het gros is opgesloten in kleinere eenheden, het z.g. middenveld, waarin men zich thuis en comfortabel voelt, en bang is voor het vreemde. Deze angst moet door acculturatie worden overwonnen, een langdurig proces dat van beide kanten moet komen. Een extra probleem in Europa is dat het gros der immigranten islamitisch is en deze religie nog steeds de totalitaire neigingen heeft waarmee het christendom ons tot twee eeuwen geleden heeft verblijdt. Dat maakt ontspannen samenleven niet gemakkelijker. Inderdaad is “daadwerkelijke deelname van alle etnische groepen in de samenleving essentieel om de droom van een ongedeelde natie te bereiken”. Maar men moet ook nog diegenen overtuigen die vinden dat een ongedeelde natie nog veel makkelijker te bereiken is als er geen ‘moeilijke’ etnische groepen zouden zijn, en dat zij nooit daarom hebben gevraagd. En toch zal men op z’n minst een deel ervan over de streep moeten trekken om de door u voorgestelde maatregelen daadwerkelijk door te kunnen zetten.
zaterdag 21 maart 2009, 13:23 uur
Beste H. Mees, AFFIRMATIVE ACTION is niet te vertalen. het staat in de Dikke van Dalen met uitleg als volgt: actie plan ter bescherming v.d. rechten van minderheden en vrouwen. Uw schrijft POSITIEVE ACTIE PROGRAMMA. Maar de meeste Nederlanders zullen geen voordeel trekken van uw vertaling, of liever GEEN vertaling. Gezellig in het Nederlands vertaalt ook niet als COZY.
Graag u aandacht hiervoor. (ik ben Amerikaanse en heb 30 jaar in New York gewoond). Het allerbeste is het gewoon te laten zoals het is: AFFIRMATIVE ACTION
Met Vr. Groet
maandag 23 maart 2009, 13:30 uur
Zelden heb ik zoveel onzin en onwaarheden gelezen over migranten in New York als in het artikel van Heleen Mees. Ik woon al zo’n kleine 40 jaar in New York en weet ondertussen dat migratie (legale en illegale) is een heel verschillend onderwerp is dan etnische integratie. Maar Mees gooit alles door elkaar. Diversiteit is prima en zowel Nederland als New York kunnen daar nog heel wat aan verbeteren.
Het feit dat Mees goedkeurend schrijft over al die “beelschone migrantenmeiden” (bij de VU in Amsterdam), maar negen blanke mannen van middelbare leeftijd (de sprekers op de NRC-AH reis naar New York) afwijst duidt aan dat, in de ogen van Mees, “reverse discrimination” de problemen van discriminatie kan oplossen. Een typisch radicaal-feministisch standpunt; zeker geen standpunt wat door de doorsnee-New Yorker, noch burgemeester Bloomberg wordt gedeeld.
maandag 23 maart 2009, 14:05 uur
De titel van deze column kan met recht retorisch genoemd worden: dat Heleen Mees in Amsterdam voornamelijk met blanke, hoogopgeleide medelanders van doen heeft, lijkt me in eerste instantie een gevolg van haar eigen keuzes. Zou ze ‘s ochtends kranten rondbrengen, in Amsterdam-Oost of Rotterdam-Zuid wonen, software-ontwikkelaar zijn, bij een internationaal opererend bedrijf actief zijn, danwel haar kompas eens naar een andere lokatie richten dan New York, dan zou haar leven ook buiten New York heel wat veelkleuriger kunnen zijn dan het nu is. We zouden ook eenvoudig kunnen beginnen met af en toe een bezoekje aan Paradiso, de Melkweg, of gewoon een keertje naar de markt…
Daarnaast ik het zo dat zoals Amsterdam Nederland niet is, is New York de Verenigde Staten niet. Zelfs als internationaal zakenreiziger wordt je nergens zo onvriendelijk bejegend als bij de Amerikaanse douane, laat staan dat Mexicanen die net over het hek geklommen zijn met bloemen en Spaanstalige welkomstboodschappen ontvangen worden. Buiten New York manifesteert de veelkleurige omgeving zich vooral in de vorm van straatarme Mexicanen en Aziaten, die ‘s avonds zo moe zijn, dat er daarna vermoedelijk weinig meer gedroomd wordt. Dat men in het zuiden veel overheidsuitingen ook in het Spaans tegenkomt heeft meer met electoraal opportunisme te maken dan met een diepgevoelde overtuiging dat immigranten de sleutel tot succes zijn. De gemiddelde Amerikaan heeft er in elk geval een minstens zo dubbelhartige verhouding mee als de gemiddelde Nederlander.Maar dat zij de sleutel tot het succes van anderen zijn wil ik niet bestrijden , want zonder hen zou de op laagbetaalde hondebaantjes draaiende economie der dienstverlening inderdaad onmiddellijk instorten.
Een curieuze opvatting ook dat immigranten overal in hun eigen taal tegemoetgetreden zouden moeten worden, bovendien een opvatting die bijzonder on-Amerikaans genoemd kan worden (je bent welkom om mee te doen-maar wel op onze condities).
De conclusie kan dan ook niet anders zijn dan dat grosso modo de verschillen niet al te groot zijn: zowel in de VS als hier wordt stevig gekankerd op immigranten (en zeker op de illegalen), de politie jaagt er regelmatig hevig op, de burgers van beide landen tonen op zijn minst een opportunistische attitude (natuurlijk wel prettig, die goedkope schoonmaaksters, oppassers, koffieschenkers en vloerenvegers)en verder is wat Bloomberg zegt vermoedelijk niet representatief voor wat men in de stad vindt, net zomin als wat Cohen zegt als algemeen gevoelen aangenomen wordt. Amsterdam is Nederland niet, New York al helemaal niet de VS, en verder is het advies voor Heleen : als je je hersenen zuurstof wil geven: ga eens een paar jaar in Afrika of Azie wonen, dat helpt enorm.
Integratie is geen eenrichtingsverkeer: een waarheid als een nederlandse koe !
PS 1 Veelkleurige contacten op aanvraag leverbaar-maar je moet er wel wat voor doen….
PS 2 Dat men van een peperdure reis naar New York, opgeleukt met een paar nederlandse gijze duiven niet veel zal opsteken kan ik overigens van ganser harte onderschrijven. Die hele herdenking is meer een nederlandse borstklopperij dan dat New Yorkers er iets mee hebben lijkt me.
maandag 23 maart 2009, 14:33 uur
Als reactie op de economische crisis benoemde Wouter Bos nieuwe commisarissen bij een aantal banken, voornamelijk blanke mannen. Wim Kok maakte geen verschil en Lodewijk de Waal maakt ook weer geen verschil. Pas als er om met Mike Bloomberg te spreken (column Heleen Mees) nieuwe ingredienten worden toegevoegd zal er echt iets veranderen.
maandag 23 maart 2009, 23:57 uur
Mevrouw Mees roemt de integratie in Amerika en vindt de integratie in Nederland maar behelpen. Ze komt woorden tekort om de geslaagde integratie in New York te beschrijven. De immigranten zijn het ‘levenssap van de stad’. Ze zijn van ‘onschatbare waarde’ en bovendien ‘de sleutel tot het succes van New York’.
Maar waarom is hat dan nodig om ze positief te discrimineren, door ze overal voorrang te geven en allerlei andere positieve acties.
Kunnen ze zichzelf dan niet redden?
Maar gelukkig vindt ze in Nederland nog een aantal ‘beeldschone migrantenmeiden’ aan de medische faculteit, die ongetwijfeld het levenssap van Amsterdam zullen worden. Hoeveel van deze meiden zullen de eindstreep halen?
Theo van Leest
Capelle aan den IJssel
woensdag 25 maart 2009, 14:37 uur
Boeiend, maar mij is niet alles duidelijk. Moeten we het spreken van een gemeenschappelijke taal niet stimuleren en middels positieve actie de samenleving kleurrijker en diverser maken?
Ik zou het willen omdraaien. We stellen iedereen in staat de gemeenschappelijke taal te leren om als basis te dienen voor een uitstekende scholing en dito kansen.
Dan heeft de migrantenmeid zoveel meer bewezen dan de witte man dat er niet eens positief gediscrimineerd hoeft te worden. Bij gelijke geschiktheid gaat de voorkeur uit naar iemand die taalachterstand en cultuurverschil heeft overwonnen!
woensdag 25 maart 2009, 15:57 uur
Aanpassen = afsterven. Aansluiten = groeien en bloeien.
Toen ik in 1960 weer ging studeren, maar voor het eerst in Nederland, zei een docent die mij opving omdat m’n Nederlands ontoereikend was (J.A.A. van Doorn, socioloog) dat ik niet moest proberen mij aan te passen. “Dan verlies je juist de waarde die je hier moet ontwikkelen.” “Zoek de aansluitingen op en benut die.” Dat was zijn perfecte raad. Ik vind perfect, want sindsdien ben ik blijven studeren, naast soms wel werkweken van 60 uur. Werken en leren was één van die aansluitingen die ik vond. Een andere aansluiting was de Nederlandse, of was het alleen de Rotterdamse, verzotheid op studiemateriaal uit het Engelse taalgebied en hun onvermogen dat goed te begrijpen. Na een paar maanden had ik groepjes (betalende!) studenten om mij heen voor wie ik Engelse teksten omzette in mijn Nederlands. (M’n Nederlands ging met sprongen vooruit en zij betaalden ‘t!) Een korte termijn aansluiting. Om te kunnen studeren moest ik werkenin de haven – en meldde mij dus prompt aan toen de Kamer van Koophandel onderzoek in de haven startte en van den Hoeven daaruit z’n promotie-onderzoek Havenarbeiders van Rotterdam en Amsterdam wist te halen. Ok maakte ik de gespreksverslagen van de lesbijeenkomsten in leidinggeven voor “voorvrouwen” van fabrieken in Rotterdam ( een tolerantie voor taalfouten, als de dames ‘t maar wél goed begrepen. En: ik verdiende er weer aan, leerde er veel van over de Nederlandse arbeidsverhoudingen, net als van het havenwerk en ik had ‘t erg naar m’n zin)
Kortom: je invoegen in een samenleving is een projectmatig aan te pakken zaak. Stap voor stap. Met de nodige begeleiding én feedback vanuit de mensen om je heen. In m’n verdere loopbaan heb in vele landen gewerkt, met succes. Ik kon dat dankzij de raad in 1960 mij vooral niet aan te passen!
woensdag 8 april 2009, 9:06 uur
Aan Johan de Voogd:
Mijn opmerking over de beeldschone migrantenmeiden bij de VU is geen voorbeeld van ‘reverse discrimination’. Bij de lezing waren immers ook fraaie autochtone meiden en zelfs een enkele heer. Het is de mix die het hem doet.
zaterdag 18 april 2009, 1:22 uur
Hoe komt het toch dat zovelen waaronder ondergetekende zich ergeren aan Heleen Mees? Zou het dat onechte, overdreven glimlachje-vol-met neerbuigende-minzaamheid zijn? Het overdreven geaffecteerd spreken a la mrs. Kroes? Het coqueteren met het hippe new York en haar geliefde VS waar alles mogelijk is (jaja…). Of mischien het totaal gebrek aan empathie dat ze steeds vertoont? Het zich niet kunnen verdiepen en inleven in andere standpunten? Wellicht een combinatie van factoren? Ze slaat zo vaak de plank mis. Eerst heeft ze het over hoogopgeleide vrouwen met deeltijdbaantjes die verkeerde rolmodellen voor zich hebben…Nou ja…Ik werk in de GGZ en zie om me heen allemaal goed opgeleide vrouwen die ‘deeltijdbaantjes’ hebben en ik geloof niet dat die dames verkeerde rolmodellen hebben gehad. Je kunt ook namelijk ook bewust voor andere invullingen in je leven kiezen zonder daarin deze ‘verkeerde’ rolmodellen te hebben gehad. Het probleem met Heleen Mees is dat ze geen contact met haar eigen ‘baarmoeder’ heeft (en dat moet je niet al te letterlijk opvatten natuurlijk). Heleen Mees kent het brede en omvattende gevoel daarvan niet en de kwaliteit van dieper vrouw zijn. Ze heeft zich geïdentificeerd met ambitie, met ratio, met opgeleid en gestudeerd en succesvol zijn, met carrìère, met goed bespraakte en welopgevoede mensen met een minzame glimlachjes. Maar ze mist de wijsheid, de empathie en het diepere intuitieve gevoel van vrouwelijkheid (en dat hoeft niks te maken te hebben met kinderen krijgen). En daarom denk ik dat ze van binnen erg eenzaam is, ook zal ze dat ontkennen.
Nu vanavond bij Nova alweer een bevestiging van bovenstaand verhaal. Dommige opmerkingen over ‘de zinvolheid’ van slecht betaalde flutbaantes van Amerikanen die tot hun 85e zich voor een schamel loontje ‘gedienstig’ moeten opstellen naar ‘gestudeerde succesvolle’ mensen…..een flauw verhaaltje houden over iemand die zich ‘opgewerkt’ heeft tot een heuse bedrijfsleider. Ik hoorde mijn partner die enige jaren in de VS gewoond heeft, meteen de werkelijke situatie schetsen die ze zelf heeft meegemaakt: een strompelend mannetje van boven de 80 die in de supermarkt die boodschappen voor je in gaat pakken en je winkelwagentje naar de auto wil rijden……iemand die je sleutels wil aannemen om je auto voor je te gaan parkeren in de parkeergarage bij je appartement……allemaal dingen die je goed zelf kunt doen en die verborgen werkeloosheid maskeren in ruil voor de hele dag tips moeten geven voor onnodige zinlose dingen. Ik vergelijk de situatie maar met Marokko waar ook elke minuut ongevraagd iemand op je afkomt om je tot vervelens toe je ‘van dienst te zijn’ waarna je ook nog de verderop zittende neef bij de ingang van de waterval een bijdrage moet leveren. De meeste van deze mensen in de VS komen echt niet aan een beter leven door dit soort flutbanen. Ze zijn gedwongen om tot ver na hun 65e dat soort dingen te blijven doen. Dat systeem verheerlijken en idealiseren getuigt van weinig empathie en realiteitszin. Laat mensen echt zinvol werk doen wat nodig is en betaal ze daar redelijk voor!
En laat Heleen Mees zich eens afvragen waar haar onsympahtieke uitstraling toch vandaan komt en waarom ze haar eigen vrouwelijke bodem zo weinig kan ervaren. Misschien kan ze er een keer over komen praten met een van mijn vrouwelijke collega hulpverleensters-met-deeltijdbaantje!
zaterdag 18 april 2009, 6:17 uur
Heleen Mees doet me denken aan iemand die in een glazen bol leeft die omgeven is door spiegels. Haar motto zou kunnen zijn “Let them eat beagles”…
zaterdag 18 april 2009, 22:32 uur
Hoe komt het toch dat zovelen waaronder ondergetekende zich ergeren aan Heleen Mees? Zou het dat onechte, overdreven glimlachje-vol-met neerbuigende-minzaamheid zijn? Het overdreven geaffecteerd spreken a la mrs. Kroes? Het coqueteren met het hippe new York en haar geliefde VS waar alles mogelijk is (jaja…). Of mischien het totaal gebrek aan empathie dat ze steeds vertoont? Het zich niet kunnen verdiepen en inleven in andere standpunten? Wellicht een combinatie van factoren? Ze slaat zo vaak de plank mis. Eerst heeft ze het over hoogopgeleide vrouwen met deeltijdbaantjes die verkeerde rolmodellen voor zich hebben…Nou ja…Ik werk in de GGZ en zie om me heen allemaal goed opgeleide vrouwen die ‘deeltijdbaantjes’ hebben en ik geloof niet dat die dames verkeerde rolmodellen hebben gehad. Je kunt ook namelijk ook bewust voor andere invullingen in je leven kiezen zonder daarin deze ‘verkeerde’ rolmodellen te hebben gehad. Het probleem met Heleen Mees is dat ze geen contact met haar eigen ‘baarmoeder’ heeft (en dat moet je niet al te letterlijk opvatten natuurlijk). Heleen Mees kent het brede en omvattende gevoel daarvan niet en de kwaliteit van dieper vrouw zijn. Ze heeft zich geïdentificeerd met ambitie, met ratio, met opgeleid en gestudeerd en succesvol zijn, met carrìère, met goed bespraakte en welopgevoede mensen met een minzame glimlachjes. Maar ze mist de wijsheid, de empathie en het diepere intuitieve gevoel van vrouweljjkheid (en dat hoeft niks te maken te hebben met kinderen krijgen). En daarom denk ik dat ze van binnen erg eenzaam is, ook zal ze dat ontkennen.
Nu vanavond bij Nova alweer een bevestiging van bovenstaand verhaal. Dommige opmerkingen over ‘de zinvolheid’ van slecht betaalde flutbaantes van Amerikanen die tot hun 85e zich voor een schamel loontje ‘gedienstig’ moeten opstellen naar ‘gestudeerde succesvolle’ mensen…..een flauw verhaaltje houden over iemand die zich ‘opgewerkt’ heeft tot een heuse bedrijfsleider. Ik hoorde mijn partner die enige jaren in de VS gewoond heeft, meteen de werkelijke situatie schetsen die ze zelf heeft meegemaakt: een strompelend mannetje van boven de 80 die in de supermarkt die boodschappen voor je in gaat pakken en je winkelwagentje naar de auto wil rijden……iemand die je sleutels wil aannemen om je auto voor je te gaan parkeren in de parkeergarage bij je appartement……allemaal dingen die je goed zelf kunt doen en die verborgen werkeloosheid maskeren in ruil voor de hele dag tips moeten geven voor onnodige zinlose dingen. Ik vergelijk de situatie maar met Marokko waar ook elke minuut ongevraagd iemand op je afkomt om je tot vervelens toe je ‘van dienst te zijn’ waarna je ook nog de verderop zittende neef bij de ingang van de waterval een bijdrage moet leveren. De meeste van deze mensen in de VS komen echt niet aan een beter leven door dit soort flutbanen. Ze zijn gedwongen om tot ver na hun 65e dat soort dingen te blijven doen. Dat systeem verheerlijken en idealiseren getuigt van weinig empathie en realiteitszin. Laat mensen echt zinvol werk doen wat nodig is en betaal ze daar redelijk voor!
En laat Heleen Mees zich eens afvragen waar haar onsympahtieke uitstraling toch vandaan komt en waarom ze haar eigen vrouwelijke bodem zo weinig kan ervaren. Misschien kan ze er een keer over komen praten met een van mijn vrouwelijke collega hulpverleensters-met-deeltijdbaantje!
vrijdag 24 april 2009, 14:58 uur
@Luc Christiaans schreef tot twee maal toe:
“Hoe komt het toch dat zovelen waaronder ondergetekende zich ergeren aan Heleen Mees?”
Dat “velen” zich zouden ergeren aan de schrijfsels van mevrouw Mees kunt u alleen weten indien u een representatieve enquete onder de lezers van NRC/H heeft uitgevoerd. Dat heeft u vast niet gedaan, anders zou u wel triomfantelijk met de resultaten van zo’n onderzoekje op de proppen zijn gekomen. Wat u doet ligt meer in de lijn van een onzindelijke discussiemethode: bij verschil van mening allerleerst de persoon aanvallen. Daarmee heeft u de discussie eigenlijk al bij voorbaat verloren.
Als Amerikaan lees ik de stukjes van mevrouw Mees altijd met belangstelling. Ik werk in New York City en herken een groot aantal van de zaken waarover zij schijft. Mevrouw Mees is socialist, naar ik meen, maar schijft onbevooroordeeld en onbevangen, en zonder een zweem van het traditionale Europese anti-amerikanisme, over haar leefomgeving in New York. Dat valt alleen maar te prijzen, omdat men dat in de West-Europese pers maar zelden tegenkomt. Dat ze op enige onbelangrijke details soms de plank mis slaat is vrijwel onvermijdelijk als men schrijft over een vreemd land, maar mevrouw Mees verstrekt doorgaans juiste informatie en dat kan van andere mederwerkers van NRC/H, zoals de correspondent in de Washington, beslist niet worden gezegd. U hoeft het natuurlijk niet eens te zijn met mevrouw Mees, maar zij schijft in ieder geval geen onzin over New York en maakt van haar stukjes ook geen verhulde politieke propaganda.
En mijnheer Christiaans: de Amerikaanse AOW is ingeveer het dubbele van de Nederlandse. Strompelende 85-jarigen met een baantje zie je niet zo vaak, maar ze zijn er wel. Die doen dat niet omdat ze anders van de honger zouden omkomen, maar omdat ze zich nuttig willen maken en niet elke dag thus willen zitten. Ze zijn daar ook trots op en zullen je graag vertellen dat ze al 65 jaar lang via belastingen en premies bijdragen aan de samenleving.
maandag 27 april 2009, 9:57 uur
Mevrouw Mees is inderdaad niet erg goed geinformeerd over het een en ander. Zij hemelt voortdurend de situatie in New York en de V.S. op wat betreft werknemers aan de ‘onderkant’ van de samenleving (waterschenkers, koeriers, etc.)
Kennelijk weet zij weinig over de gang van zaken rondom koeriers en koeriersbedrijfjes in Nederland: verreweg de meeste koeriers rijden in de praktijk alleen maar voor de grote pakketdiensten en worden op allerlei manier door hen uitgebuit. In theorie hebben ze minstens vijf klanten (voor de belastingdienst) en zijn ze zelfst. ondernemer. Er worden door de grote bedrijven dus geen of weinig verzekeringspremies, soc. lasten e.d. voor hen afgedragen. De concurrentie is moordend. Er komt veel kleine criminaliteit voor in de sektor. Het is een vergaarbak voor van alles en nog wat. De situatie die mevr. Mees dus schetst klopt niet en de situatie die ze zou wensen is m.i. absoluut onwenselijk.
Ik laat mijn ergernis over de lichaamstaal van mevr. Mees hier maar achterwege….