Stedebouwkundige dilemma’s in het bronsgroen eikenhout
Als een gebouw kon praten, dan zou het nieuwe TGV-station in Luik uitroepen: „Ik wil stad zijn.” Dat stelde architect en voormalig 
Rijksbouwmeester Jo Coenen gisteren in de door Chris Kijne geregisseerde aflevering van Tegenlicht, getiteld Krimpen aan de Maas.
Het was een verrassende locatie die Coenen uitzocht om te reflecteren op de toekomst van Zuid-Limburg. Hij meent dat de huidige steden in zijn geboortestreek toch vooral „een agglomeraat van uitgegroeide dorpen” vormen. Voor de toekomst moet je naar Aken en Luik kijken, want de grenzen van Limburg zijn ook maar een toevallig gevolg van het Congres van Wenen in 1815.
Wegens omstandigheden worden de appels en peren op de fruitschaal van de televisie een paar dagen later dan gebruikelijk alsnog gewogen. Ook deze maanden was er genoeg kwaliteit om van een goed seizoen te kunnen spreken, al lijkt de afstand tussen top en bodem wel steeds groter te worden.
Nadat Joris Luyendijk in zijn boek Het zijn net mensen (2006) de mediaverslaggeving over het Midden-Oosten kritisch doorlichtte en vervolgens nog meer aandacht trok als presentator van Zomergasten, koos hij voor specialisatie in een onderwerp dat zijn eigen persoon gegarandeerd minder in de schijnwerpers zou zetten. Desondanks gaat zijn
Al twee afleveringen besteedde Tegenlicht (VPRO) aan het thema ‘De groene transitie’, een verkenning van de geopolitieke implicaties van het opdrogen van de fossiele energiebronnen en de noodzaak om snel duurzame alternatieven te implementeren.
De titel van de aflevering van Tegenlicht van gisteravond (Waar is de woede?) klonk als een retorische vraag op de avond dat Geert Wilders (PVV) weer eens een debat tussen politieke leiders naar zijn hand wist te zetten. Maar op een Nederlandse dame na, die tussen het bakken van frieten door meldde dat ze vaak boos was, maar daar weinig mee kon, was de wanhoop van de blanke onderklasse niet precies het soort woede dat maakster Bregtje van der Haak bedoelde in Tegenlicht (VPRO). Desondanks ontwikkelt Wilders zich steeds meer in de richting van een politicus die verworven sociale rechten tegen de klippen op blijft verdedigen.
Op het redactiesecretariaat van De Groene Amsterdammer staat een typemachine, niet elektrisch, maar wel volop in gebruik. Voor een documentairemaker die een portret wil maken van het buitenbeentje onder de weekbladen is zoiets een cadeautje, dus zoomt Marieke van der Winden in op de stofnesten onder de hamertjes.
Het is voor een televisiekijker niet eenvoudig de klimaattop in Kopenhagen te vermijden, als je dat al zou willen. Dag in dag uit wordt ons de noodzaak van koolstofdioxidereductie ingepeperd. Het effect zou wel eens averechts kunnen zijn, temeer daar veel programma’s twee weinig bevredigende strategieën volgen.