Jeroen van Koningsbrugge (37) werd vrijdag door het kijkerspubliek onderscheiden met de zilveren Televizier-ster voor de populairste mannelijke televisiepersoonlijkheid. Gisteren was hij, niet geheel toevallig, de hoofdpersoon van een aflevering van Profiel (KRO). Het portret introduceerde hem als „de Midas van Hilversum”, omdat alles wat hij aanraakt in goud verandert.
Om de allerlaatste Zapkliklees van het jaar voor de actualiteit te kunnen reserveren, schik ik de beste appels en peren uit het televisieaanbod van november en december een dag eerder dan gebruikelijk op de fruitschaal.
Het lijkt een beetje beter te gaan met de nieuwsgierigheid van de publieke omroepen naar de wereld. Heel voorzichtig wijkt de naar binnen gekeerde blik en het naar de mond praten van de kijker voor programma’s die een analyse bevatten of op een andere manier het inzicht trachten te te vergroten.
Jan Marijnissen haalt een ammoniet uit zijn zak en legt het fossiel in de vorm van een ramshoorn voor zich op tafel: „Dit is waar wij vandaan komen. Dit is wat ik geloof.” Op zich levert deze demonstratie van een overtuiging geen argumentatie op tegen het scheppingsverhaal, net zo min als het nareizen van Darwin in 35 afleveringen dat zou kunnen doen. Maar het was wel de genadeklap in een debat in Het elfde uur (EO) van de SP-politicus met Wim Eijk, aartsbisschop van Utrecht en arts. Lees verder »
Is het gepast om om tien voor acht, als de koningin met haar gevolg plechtig de Nieuwe Kerk verlaat voor de kranslegging en de twee minuten stilte op de Dam, bij zoveel mogelijk vrouwen een bh te openen? Werkelijk – het was een opdracht in de datingshow Take me out op RTL5. We hoorden presentator Eddy Zoëy nog roepen: „Dat ziet er geil uit!” Lees verder »
De komende twee weken houd ik me schuil buiten het bereik van welk medium dan ook, voor vervanging is gezorgd. Iets vroeger dan gebruikelijk daarom de fruitschaal, die de appels en peren van de Nederlandse televisie vergelijkt. Het maakt de keuze er niet eenvoudiger op, want de oogst was in maart en april aan de schrale kant.
De beste programma’s zag ik bij de BBC – een nieuwe reeks van het onvolprezen yuppencircus The Apprentice – en Canvas. Al na twee afleveringen kon de serie Puur persoonlijk niet meer stuk: jonge filmmakers volgen over een lange periode intiem mensen in een cruciale levensfase, zoals de afscheid nemende premier Guy Verhofstadt en de stervende acteur Carl Ridders in gesprek met fotografe Lieve Blancquaert. Lees verder »
Gisteren was het een jaar geleden dat Hugo Claus stierf. Daarom zond Canvas eergisteren (en zendt de NPS vanavond in het kader van Het uur van de wolf) de documentaire De veelvraat Hugo Claus uit, een door 
Tonko Dop geregisseerde coproductie van beide omroepen. Die titel vind ik niet zo gelukkig gekozen, want Claus was gretig, onbegrensd en veelzijdig, maar zeker geen holle bolle Gijs.
Voor het overige verdient de film veel lof, zeker in het licht van al die andere schrijversportretten en -portretjes die tijdens de Boekenweek te zien waren. Onveranderlijk wordt daarin een beeld geschetst van de auteur als mens, en nauwelijks als de schepper van een om nader gespecificeerde redenen interessant oeuvre. Lees verder »
‘De critici van het televisieamusement begrijpen niet hoe zwaar het is voor de presentatoren”, zei Joop van den Ende in het aan Henny Huisman gewijde Profiel. Hij zei het in reactie op de vele kritiek die Huisman, vroeger presentator van onder meer De Playbackshow en de Surpriseshow, nu van Korenslag, een wedstrijd tussen zangkoren, in het begin te verduren had gekregen.
Over zoiets denk je dan toch even na. Is het nodig precies te begrijpen hoe zwaar een vak is om kritiek te hebben? Me dunkt van niet. Maartje van Weegen zei ook al zoiets destijds bij haar afscheid, dat het mooi makkelijk was om kritiek te hebben, maar helemaal niet zo makkelijk om verslaggever te zijn, in de regen, met niet opdagende personages en een regisseur in Hilversum zenuwachtig in je oor. Dat geloof je best. Het geldt voor bijna alles. Maar hoe moeilijk vioolspelen ook is, iedereen heeft toch terecht kritiek als iemand in het openbaar knersende en schrille piepklanken voortbrengt. En zo krijgen presentatoren, hoe zwaar ze het ook hebben, toch kritiek te verduren. Lees verder »
Vandaag ben ik een grumpy old woman. En ik vraag: moeten we ons nu het zomer is nóg meer voor de medemens interesseren dan we toch van de televisie altijd al moeten? Er is niets anders meer te zien dan al of niet ‘gewone’ mensen die dingen met je willen delen die zelfs niet eens gênant zijn – ze kunnen je gewoon niets schelen. Je begrijpt niet wat programmamakers bezielt. Ze dienen allerlei kleinigheden geheel en al ongevormd op en dan moeten wij maar denken: goh, leuk. Of misschien hoeven we dat niet te denken, als we maar kijken.
Nu het televisieseizoen, op voetbal, herhalingen en actualiteiten na, echt is afgelopen moeten de laatste twee maanden nog worden gewogen op de fruitschaal. Die bevat veel nieuwe appels en peren, vooral omdat twee door het jaar heen constant hoog presterende rubrieken in mei en juni enigszins teleurstelden.
De lijstaanvoerders van maart en april vielen nu beide buiten de top-5. Hollland Doc vertoonde relatief veel buitenlandse aankopen en documentaires over onderwerpen die me slechts met mate boeiden. Alleen Jeroen van Bergeijks Aan ons den arbeid: de Marokkanen van de beschuitfabriek
(NPS) haalde het gebruikelijke niveau. Het dubbelportret van de eerste gastarbeiders en hun toenmalige leidinggevenden maakt duidelijk dat niemand te verwijten valt dat er veertig jaar geleden nu eenmaal anders werd gedacht over globalisering en integratie.
Laten zien waar mensen goed in zijn, of hoe ze succes hebben gekregen, dat is een belangrijk vermogen van de televisie. Gisteravond kon je heel verschillende mensen zien die allemaal iets goed kunnen of konden: Gert Jan Dröge, die goed was in rijke mensen voor gek zetten, Marlies Dekkers, die een succesvol lingerie-imperium opbouwde, Hans Dorrestijn, die goed is in zelfspot en zelfmedelijden en Ruurd Walrecht, die oude groenterassen redde tot hij het opgaf en gedesillusioneerd naar Zweden vertrok.
