Recensenten van theater, film, literatuur of muziek komen elkaar wel eens tegen bij een première of presentatie. Ze praten dan over van alles, zelfs soms over het gebodene. Mediacritici, die veelal thuiswerken, spreken elkaar eigenlijk maar eens per jaar, in de Nipkowjury. Daar gaat het vooral over inhoudelijke waarderingen. Lees verder »
Charlotte Roche vormt een fraaie casus voor de Frans-Duitse culturele betrekkingen. Een kolfje naar de hand van de zender Arte, die dan ook een klein uur wijdde aan de Franse lancering van de Duitse onverbiddelijke bestseller Vochtige streken (Feuchtgebiete), zij het pas na half twee ’s nachts - om onverhoedse confrontaties te vermijden. Lees verder »
Soms maakt Zembla (VARA/NPS) aardig nieuws dankzij onderzoeksjournalistiek. In de aflevering Gifcontainers toonde Dirk Bayens zondag aan dat het toezicht op giftige gassen als fosfine en methylbromide in Nederland te wensen overlaat. Ze worden gebruikt in containers die een lange reis moeten maken om onderweg ongedierte te bestrijden. Een logistiek medewerker die een paar maanden geleden een controle moest verrichten, mat een grote dosis fosfine en kampt nu met ernstige gezondheidsklachten: hoofdpijn, concentratiestoornissen, misselijkheid en chronische vermoeidheid. Als hij de instructies van een leidinggevende had opgevolgd en de container geopend had, zou hij het misschien niet hebben kunnen navertellen. Lees verder »
Zouden historici sombere mensen zijn? Van veel geschiedenis word je niet bepaald een mensenvriend, en in ieder geval geen vriend van politici. Of juister waarschijnlijk: geen vriend van hen die de macht hebben. En die dan iets bedrijven wat wij heel onschuldig ‘machtsspelletjes’ noemen, maar onschuldig zijn zulke spelletjes allerminst.
Gisterochtend op Radio 1, bij het onvolprezen geschiedenisprogramma O.V. T., hoorde je een aantal historici gedreven praten over de achtergronden bij de uitzending van In Europa van zondagavond. De aflevering ging over het eind van de oorlog in Praag en Warschau, twee steden die niet wisten dat ze onderdeel waren van afspraken, van wat er over was van een verdeellijstje van Churchill dat al even onschuldig ,,the naughty document” wordt genoemd, maar waarvoor ‘naughty’ niet direct het woord is. Of betekende dat in de jaren veertig iets veel ernstigers dan nu het zo uitgeholde ‘stout’? Hoe dan ook, Polen was toegevallen aan de Sovjetunie, net als Tsjechoslowakije. Zodoende mochten de Amerikanen, hoewel ze met gemak Praag hadden kunnen binnentrekken in mei 1945, niet verder gaan dan Pilzen. Lees verder »
Je hoort altijd zoveel over die netmanagers die er nu zijn en die bepalen welke programma’s wel en niet op een bepaalde zender passen. Zou zo’n netmanager nu ook ineens hebben besloten dat zondagavond de geschiedenisavond moet zijn en dat we van geschiedenis geen genoeg kunnen krijgen, hoe het er ook uitziet? Je hebt nu ineens de eigenaardigheid dat na Nederland in 12 moorden nog Verleden van Nederland komt en dan dáárna nog In Europa. Het heeft het voordeel dat je duidelijk ziet hoe ontzaglijk veel interessanter een programma over geschiedenis is als er iemand mee gemoeid is die zich voor allerlei vragen interesseert. Vast en zeker werken er ook wel zulke mensen op de redactie van Verleden van Nederland, maar die kwesties zijn dan toch met succes weggepoetst. Wat je ziet is Charles Groenhuijsen die braaf een verhaal vertelt en niet weet hoe dramatisch hij zijn wenkbrauwen moet fronsen en zijn stem moet laten dalen als hij over de vernietiging van de Nederlandse Joden spreekt om te laten zien dat hij dat ook heel erg vindt. Ja allicht. Hij moet oubollige teksten uitspreken als ‘wie niet horen wil moet voelen’ als het over de Nederlandse repressie in Indonesië gaat en voegt er zelf dan nog zijn opmerkelijke dictie aan toe: „Maar nu moeten we echt. Keuzes gaan maken.” Lees verder »
De fruitschaal met de beste appels en peren van de laatste twee maanden bevat dit keer uitsluitend appels, wat de vergelijking wel zo makkelijk maakt. De stoofpeertjes van amusement en drama wogen immers niet op tegen de bellefleuren en goudrenetten van de verbeelde werkelijkheid. Een top 5 van louter documentaires, reisreportages en een reality shows misschien is dat wel waar de Nederlandse televisie per definitie in uitblinkt.
Na weer twee hele maanden televisie kijken is het tijd voor de fruitschaal: het vergelijken van appels en peren uit het Nederlandse aanbod van programmaseries in alle genres en maten, voor zover vertoond in de maanden november en december.
Van de top vijf uit september en oktober kon geen enkele titel geprolongeerd worden. Gooische Vrouwen, Allemaal film en De vloer op waren niet of nauwelijks meer te zien. Tegenlicht en Buitenhof gingen door met goed werk af te leveren, maar niets uitzonderlijks. De reeks Buitenhof-debatten onder het motto ‘Polarisatie in de polder’ stierf een langzame dood, het slotdebat gisteren bracht geen nieuwe inzichten aan het licht. Tegenlicht volgde de documentaireserie over Nederlandse identiteit op met een aantal programma’s over economische onderwerpen, die ik veel minder spannend vond.
De Publieke Omroep creëerde echter nieuwe vormen voor de nimmer aflatende aandacht die besteed wordt aan de vraag wie wij zijn en wat we toch met mensen uit de rest van de wereld aan moeten. Dat is namelijk een probleem geworden. Lees verder »
Elk nieuw seizoen van Boer zoekt vrouw (KRO) moet ik weer even wennen aan al die noeste 
hoofden en norse conversaties aan de keukentafel. Maar dan blijkt ook steeds weer snel wat het programma zo succesvol maakt. Het is namelijk een van de uitzonderlijke momenten dat je echte mensen te zien krijgt op televisie, zonder camera-ervaring en bestudeerde maniertjes. Dat de ontmoetingen vaak zo ongemakkelijk verlopen, dat is juist de charme, vooral tijdens het speeddaten, wanneer de tien kandidaten tot vijf moeten worden teruggebracht.
Tussen Jan en Anita vallen ongemakkelijke stiltes, die twee lijken elkaar echt helemaal niets te vertellen te hebben. Maar misschien waren ze juist bijzonder van elkaar onder de indruk. Hij kiest haar in ieder geval wel uit voor een nadere kennismaking.
Sommige beweringen zijn zulke clichés geworden dat je ze gewoon niet meer gelooft. Wat onlogisch is, want clichés zijn meestal clichés geworden omdat ze wel waar zijn, zij het dat ze een wat aftandse, oppervlakkige waarheid vertegenwoordigen. Maar dat van die ‘film van je leven’ die afgedraaid zou worden vlak voor je doodgaat – nee toch. Dat willen we toch echt niet meer horen? Cardioloog Pim van Lommel, schrijver van het boek Eindeloos bewustzijn en van een artikel in het gerenommeerde medische wetenschappelijke tijdschrift The Lancet, zei het wel, in Boeken waar hij met presentator Wim Brands sprak over wat hij te weten was gekomen in zijn onderzoek naar bijna-doodervaringen. Lees verder »
