Als de namen Lucinda Childs en Anselm Kiefer u iets zeggen, behoort u vermoedelijk tot een minderheid die het de komende tijd moeilijk gaat krijgen in Nederland. De kans is groot dat u van moeilijk toegankelijke topkunst houdt en daar hebben „gewone mensen” niets aan.
De rechterlijke macht heeft een imagoprobleem. Je zou ook kunnen zeggen: de rechterlijke macht heeft een probleem met de media, want dat komt bijna op hetzelfde neer.
De cover van Vrij Nederland bestaat uit een fotomontage van koningin Beatrix op een leeg bordes en de kop „Wachten op Wilders. In de greep van de grote gedoger.” Aanleiding vormt de column van Stephan Sanders, die zegt al zestien jaar VVD te stemmen, maar nu toch het gevoel heeft in een absurdistisch toneelstuk te zijn beland. Het verschil met Samuel Beckett is dat Godot nooit kwam.
Er stond ravioli op het menu bij de Rotterdamse vrienden, die VVD-leider Mark Rutte zaterdag te eten hadden uitgenodigd. Geen detail blijft ons ook bespaard. De vraag of Rutte de dis zou onderbreken om naar de speech in New York van PVV-voorman Geert Wilders te kijken, werd in de zoveelste mediahype rond de kabinetsformatie relevant geacht.
De opening van het televisieseizoen bestond gisteren uit de terugkeer van vele oude bekenden, onder wie Joran van der Sloot, uitgebreid geïnterviewd in zijn Peruaanse cel door misdaadverslaggever John van den Heuvel in RTL Extra: Joran spreekt.
Aanleidingen tot een themanummer doen soms wat gekunsteld aan. Vanwege de zomer varieert Opzij op het onderwerp ‘Vrij’ en interviewt onder meer enkele vrouwen die zich bevrijd zouden voelen, zoals de niet meer godvrezende auteur Franca Treur, de van haar angsten genezen politicus Nebahat Albayrak en de als hoofdredacteur van NRC Handelsblad opgestapte Birgit Donker.
Frank Snoeks, televisiecommentator bij de wedstrijd Nederland-Denemarken, schreef spits Robin van Persie bij het voorkomen van een tweede gele kaart ‘gogme’ toe. Die Jiddische uitdrukking voor leepheid met bravoure wordt op internet doorgaans geassocieerd met Ajax.
De langste en merkwaardigste uitslagenavond aller tijden was op drie televisiezenders te volgen: Nederland 1 (NOS), RTL4 en Nederland 3 (VPRO). De grappen en commentaren van cabaretiers op de laatste zender kon ik niet meer dan een scheef oog gunnen, want het was zo al ingewikkeld genoeg.
Na het zuur komt het zoet. Direct na het door vermoeidheid en herhaling van zetten gekenmerkte NOS-slotdebat mocht Freek de Jonge gehakt maken van alle verkiezingsretoriek, in een campagne waar maar geen eind aan leek te komen.
De verkiezingsconference vormde een verademing. De stemming 2010 (VPRO) was een knap uitgevoerde aaneenschakeling van absurditeiten, gesitueerd in een soort Trêveszaal. Om de verkiezingsuitzendingen van Koefnoen (AVRO) en Dit was het nieuws (RTL4) viel soms best te lachen, maar De Jonge spiegelde snoeihard het systeem van de holle frasen en de angst voor de kiezer, bijvoorbeeld door met een karikaturaal lange microfoonhengel het publiek naar zijn politieke voorkeur te vragen.
De meeste opiniebladen verschijnen volgende week een dag later om de verkiezingsuitslag mee te kunnen nemen. Het weerhoudt de redacties er niet van om nu al uitgebreid te preluderen op de verwachte triomf van de VVD en wat die betekent voor de stand der natie. Maar de interpretaties en accenten lopen nogal uiteen.
