Het is maar een piepklein programma, een beetje verstopt in de vooravond van Nederland 2. We mogen niet eens weten wie de makers zijn, want begin- en eindtitels worden tegenwoordig sterk ontraden door de netmanager, in verband met het gevaar van wegzappen.

Gelukkig is de stem van de interviewer achter de camera in Aanpakkers (NTR)  onmiskenbaar van Frans Bromet. We kunnen dus aannemen dat hij de maker is van de portretjes van een minuut of tien, twee per aflevering, van mensen die niet bij de pakken neerzitten, maar naar vermogen een bijdrage leveren aan de samenleving.

Lees verder »

Het was in het begin even doorbijten, de driedelige documentaireserie Van vader op zonen, waarvan de rubriek Dokument (NCRV) gisteren de laatste aflevering vertoonde. Ik had aanvankelijk moeite om interesse te houden in de wederwaardigheden van de leiding van Edmon Keukens, een winkelketen in Noord-Holland en omstreken.

Lees verder »

In de weken voorafgaand aan 4 en 5 mei is er altijd een piek in televisieprogramma’s over de Tweede Wereldoorlog, maar het lijken er dit jaar meer dan ooit. Dat kan te maken hebben met het dertiende lustrum van de bevrijding. Nog lang niet alle van de miljoenen verhalen zijn verteld en de tijd wordt steeds rijper voor een gretig luisterend publiek, juist naarmate de afstand in de tijd groeit.

Lees verder »

Normaliter is dinsdag de saaiste televisieavond, met veel voorspelbare EO-programma’s. Deze zomer is het precies andersom en dat is louter de verdienste van een van de kleinste zendgemachtigden, de RVU. Het kan nauwelijks toeval zijn dat sinds programmamaker Willemijn Francissen daar de scepter zwaait het ene na het andere interessante programma opduikt. Lees verder »

Mensen die vaak televisiekijken hebben vaak lievelingsseries, of althans series die ze volgen. Min of meer volgen. Waarom zo’n serie ineens in je eigen prijzen is gevallen, is niet altijd zo duidelijk. Zo ken ik vrij wat mensen, deze mensen zijn allemaal vrouwen, die naar Grey’s anatomy kijken. Doe het zelf ook, en zelfs met enige gretigheid. Een ziekenhuisserie die zich afspeelt op een chirurgische afdeling, dus met chirurgen en chirurgen in opleiding en waar chirurgen zijn, zijn grote trauma’s en veel bloed en spectaculaire operaties op leven en dood. Ziekenhuisseries spelen zich zelden op de orthopedische afdeling af – er mag wel eens iets met armen en benen en spieren in zitten, maar harten en hersenen zijn toch duidelijk veel populairder. In Seattle Grey (zo heet het ziekenhuis) loopt bovendien nog een geweldige womanizende plastisch chirurg rond, door de leuke artsenmeisjes in opleiding McSteamy genoemd, die wonderen verricht op het menselijk gezicht. Ook niet weinig spectaculair. Zijn vriend, de zachtaardige briljante hersenchirurg wordt, althans door één van onze meisjes, het licht slissende hoofdpersoontje, McDreamy genoemd. Lees verder »

Bij het wegen van de appels en peren op de fruitschaal van de eerste twee maanden van het televisieseizoen valt de non-fictie  weer in positieve zin op. Natuurlijk is dat een kwestie van smaak, maar ook in de Nederlandse filmproductie geniet de documentaire sector van oudsher internationaal het meeste aanzien.
Voor een definitief oordeel over de grootscheepse serie over de vaderlandse geschiedenis Verleden van Nederland (VPRO/NPS) is het nog te vroeg.  De tweede aflevering over de Middeleeuwen (regie: Carin Goeijers) was al veel beter – consistenter, helderder – dan de eerste over de prehistorie en de Romeinse tijd (regie: Noud Holtman). Ik houd niet zo van de aanstellerige vormgeving en plechtige toon, maar het is verheugend dat zo veel moeite wordt getroost om de waan van de dag te doorbreken en een ingewikkeld onderwerp te populariseren.

Lees verder »

Zoals gebruikelijk maakt mijn laatste bijdrage aan deze rubriek in een even maand de balans op. Net als vorige keer wegen op de fruitschaal de appels van reportages en documentaires zwaarder dan de peren van het amusement. In dat laatste genre viel wel het succes op van Ik hou van Holland (RTL4). Niet alleen vanwege producent John en presentatrice Linda de Mol is dit het enige glanzende erfstuk van Talpa in de inventaris van RTL. De kijkcijferkampioen van de zaterdagavond, het nog steeds innovatieve en brutale Mooi! Weer de Leeuw (VARA), werd net niet van de troon gestoten. Wie ouderwets spelletjesplezier waarderen kan, moet de aantrekkelijkheid kunnen herkennen, ondanks jatwerk uit diverse bronnen. Als we dan toch trots op Nederland moeten zijn, dan maar liever met een vette knipoog naar chauvinisme en kneuterigheid.

Lees verder »

De fruitschaal met de beste appels en peren van de laatste twee maanden bevat dit keer uitsluitend appels, wat de vergelijking wel zo makkelijk maakt. De stoofpeertjes van amusement en drama wogen immers niet op tegen de bellefleuren en goudrenetten van de verbeelde werkelijkheid. Een top 5 van louter documentaires, reisreportages en een reality shows misschien is dat wel waar de Nederlandse televisie per definitie in uitblinkt.

Lees verder »

Als de NCRV-rubriek Dokument voortaan alleen door Frans Bromet gevuld zou worden (het is bijna zover), dan hoeft niemand daar om te rouwen. De veteraan achter de camera verkeert in topvorm en week in week uit valt er te genieten van zijn scherpe observaties van het moderne leven. Gisteren begon een nieuwe serie, Gedeelde kinderen, over de loopgravenoorlog na een echtscheiding.
De opbouw van Bromets documentaires is vaak geraffineerd. Eerst kiest hij voornamelijk het standpunt van de vader, die zijn twee zoontjes alleen nog maar om het weekend mag zien. We zijn getuige van de beladen momenten van het halen en brengen. Zowel moeder als vader heeft een nieuwe partner, en de argwaan is groot dat het in het andere gezin niet goed zal gaan. De vader is ondanks zijn schijnbaar nuchtere instelling emotioneel bij het afscheid. We gaan een eind mee in zijn afkeer van de kilte in het gezin van de nors ogende ex-vrouw.

Lees verder »

„Een onverbeterlijk pessimist” noemt Frans Bromet zichzelf. In het commentaar bij zijn televisiedocumentaire Een steuntje in de rug verklaart hij altijd een tegenstander te zijn geweest van ontwikkelingshulp. Het geld komt toch niet bij de juiste mensen terecht en bovendien leert het mensen in arme landen om hun hand op te houden. In een proloog – een archieffragment uit het programma Theo onderdak – legt Bromet aan Theo van Gogh uit waarom hij geen geld wil geven aan arme kinderen in Afrika, zelfs als die zonder hulp niet kunnen overleven: „Dan gaan ze maar dood”.

Toch is het de opmaat tot een aflevering van de serie Van goede wil, waarin Bromet in opdracht van de Humanistische Omroep onderzoek doet naar helpers van de medemens. Het humanistische instituut voor ontwikkelingssamenwerking (Hivos) daagde Bromet uit zijn camera te richten op een hulpproject. Gewapend met een gezonde dosis cynisme reist hij af naar Zuid-India. Daar werkt het Hivos samen met het Centre for World Solidarity – alleen die naam al vervult Bromet met wantrouwen. Lees verder »