Na ruim anderhalf jaar te hebben gelogeerd in deze rubriek, krijgen de opinietijdschriften binnenkort weer een eigen plek om in de krant te worden besproken. Dat is beter voor de bladen en voor de televisie, die toch alles wegdrukt, ook op de woensdagavonden, wanneer ik onderdook in steviger kost dan het kleine scherm doorgaans biedt.
Harry Mulisch siert deze week postuum de covers van Vrij Nederland en De Groene Amsterdammer. Ook in de andere bladen staan veel goed geschreven lofredes, maar er zijn ook afwijkende geluiden. Het verst gaat columnist Bart Jan Spruyt in Elsevier. Hij noemt Mulisch „de belichaming van een falende naoorlogse culturele elite” en denkt dat De ontdekking van de hemel („die aaneenschakeling van rare mythes en onwaarschijnlijke avonturen”) alleen geprezen kan worden door mensen die het boek niet gelezen hebben.
Lees verder »
In tegenstelling tot de televisie besteden de opiniebladen in de week van Mark Ruttes regeringsverklaring opmerkelijk veel aandacht aan de Amerikaanse verkiezingen. Om de excentriciteit van de Tea Party historisch te duiden grijpt zowel Freke Vuyst in Vrij Nederland als Rutger van der Hoeven in De Groene Amsterdammer uitgebreid terug op hetzelfde essay uit 1964, toen de conservatieve Barry Goldwater en de John Birch Society vergeefs naar de macht grepen.
Lees verder »
In het Torentje zal premier Mark Rutte van snacks en koekjes (hij is een beetje een zoetekauw) worden voorzien door zijn intendant, de Somalische Nederlander Fuad Daher. Hij figureert in de geïllustreerde lijst van honderd intimi van de nieuwe minister-president, die Elsevier deze week publiceert.
De regering Rutte-Verhagen is in de ogen van HP/De Tijd „het meest rechtse kabinet van na de oorlog”. Elsevier kopt daarentegen op de cover: „Hoezo rechts?” In de analyse van redacteur Syp Wynia heeft de VVD-premier veel moeten toegeven, waaronder „het accepteren van gehechtheid aan de verzorgingsstaat.”
De cover van Vrij Nederland bestaat uit een fotomontage van koningin Beatrix op een leeg bordes en de kop „Wachten op Wilders. In de greep van de grote gedoger.” Aanleiding vormt de column van Stephan Sanders, die zegt al zestien jaar VVD te stemmen, maar nu toch het gevoel heeft in een absurdistisch toneelstuk te zijn beland. Het verschil met Samuel Beckett is dat Godot nooit kwam.
Omdat precies twintig jaar geleden een lijforgaan van de grachtengordel en een oorspronkelijk katholiek weekblad fuseerden tot HP/De Tijd, verschijnt deze week een jubileumnummer dat uit twee delen bestaat.
Het dagelijks wisselende perspectief van de kabinetsformatie moet voor weekbladredacties iets zijn om helemaal gek van te worden. HP/De Tijd lijkt de vroegste deadline te hebben. Het vertrek maandag uit de Tweede Kamer van Ab Klink (CDA) kon nog net verwerkt worden in een interview met politicoloog Rinus van Schendelen, die de fouten van bevriend informateur Ivo Opstelten (VVD) analyseert. Maar het gesprek begint met de vraag waarom de formatie van het rechtse gedoogkabinet is mislukt.
Ook deze week zetten de opiniebladen (Vrij Nederland arriveerde niet op tijd) onverminderd in op een spoedige installatie van het eerste kabinet-Rutte-Verhagen, met gedoogsteun van Wilders. Alleen Thomas von der Dunk houdt een flinke slag om de arm, in het kader van een rondvraag in HP/De Tijd naar de toekomst van Job Cohen (PvdA) als oppositieleider.
Aanleidingen tot een themanummer doen soms wat gekunsteld aan. Vanwege de zomer varieert Opzij op het onderwerp ‘Vrij’ en interviewt onder meer enkele vrouwen die zich bevrijd zouden voelen, zoals de niet meer godvrezende auteur Franca Treur, de van haar angsten genezen politicus Nebahat Albayrak en de als hoofdredacteur van NRC Handelsblad opgestapte Birgit Donker.
