Op zondagavond doet de publieke omroep wat het eigenlijk de rest van de week ook zou moeten doen. De informatieve programma’s en documentaires zijn talrijk en spreken de kijker overwegend aan op hun intelligentie.
In een regenachtig Brussel, Leuven, Antwerpen en Gent ging Ivan de Vadder, verslaggever van Panorama (Canvas), serieus op zoek naar de consequenties van ‘Plan B’. Naarmate de Belgische kabinetsformatie langer aanmoddert, wordt de mogelijkheid van een splitsing van het land in twee of drie nieuwe naties steeds minder taboe.
Een rondgang langs elf hoogleraren, in bij voorbeeld internationaal recht, economie en sociologie, resulteert in de conclusie dat het geen onbegaanbare weg hoeft te zijn, maar wel een moeilijke. De boedelscheiding zou zo veel onderhandeling vereisen, dat het formeren van een kabinet in vergelijking een peuleschil vormt.
TVLab, de week van innovatieve programma’s op Nederland 3, kent zijn eerste internationale succes. Dat wil zeggen: Canvas zond woensdag rechtstreeks beelden uit van een Brusselse kelderbox, waarin de Nederlandse presentator Frank Evenblij schrijver Herman Brusselmans gijzelde om hem tot kijken te dwingen, naar een selectie uit de Hollandse nieuwe.
De overstromingen in Pakistan waren gisteren uit het Achtuurjournaal verdwenen. Oud nieuws, al wordt er in de actualiteitenrubrieken nog wel geïnformeerd naar de bereidheid van het Nederlandse volk om bij te dragen aan een nationale inzameling. Netwerk (EO) hield voorbijgangers een biljet van twintig euro voor, met de vraag hoeveel daarvan na storting op giro 555 over zou blijven voor de slachtoffers. De schattingen varieerden tussen de nul en twee euro.
Op de dag van windstilte tussen de verkiezingsorkaan en de voetbalstorm, wendde ik voorzichtig de steven naar het WK Journaal (NOS). Daar speelde een affaire waar ik geen weet van had en die ook in het geheel niet werd uitgelegd. Eigenlijk wilden Hugo Borst en Henry Schut het er niet meer over hebben, maar ze moesten toch melden dat Oranje-speler Eljero Elia zijn excuses had aangeboden aan „alle Marokkanen en collectanten van het Kankerfonds” en dat er een twitterverbod was afgekondigd voor alle Nederlandse internationals.
Sportgeschiedenis is een populair televisieonderwerp geworden, mede dankzij de systematische ontsluiting van beeldarchieven. Kampioenen van weleer duiken regelmatig op in programma’s als De wereld draait door en Holland Sport, maar ook vervaardigen NOS Sport en Andere tijden tamelijk frequent historische sportdocumentaires.
Gezegend is het land waar het woord ‘oorlog’ niet direct associaties oproept met slagvelden en bombardementen. De relatief spaarzame betrokkenheid van Nederland bij gewapende conflicten in de recente geschiedenis verklaart wellicht het maatschappelijke ongemak bij debatten over bijvoorbeeld onze aanwezigheid in Srebrenica of Uruzgan.
Wat een avondje Obama en Zalm leek te worden, liep uit op heel veel Shaffy. Er zijn erger televisiestraffen.
Onder meer de complete uitzendingen van Nova, De wereld draait door en RTL Boulevard plus het eerste kwart van het NOS Journaal waren gewijd aan de dood van Ramses. En ik had me nog wel afgevraagd of die voor jongere generaties veel zou betekenen.
Verbaasde televisiereportages over andere culturen, zonder politieke agenda of ideologische vooringenomenheid, die zie je bij ons te weinig. Een goed voorbeeld is het Belgische Plat préféré (Canvas), waarin topkok Jeroen Meus op locatie favoriete gerechten van illustere doden bereidt.
Tussen Greta Garbo en Ian Fleming in was gisteren Toon Hermans aan de beurt (in Vlaanderen beter herinnerd dan in eigen land). Meus maakte in Sittard een blik kapucijners open en proefde er twee: „Beetje vlezig, als kikkererwten, niet lekker.” Nog meer verbazing wekte het opdienen van de peulvruchten op een tafel vol kleine bijgerechten: gebakken spek, zilveruitjes, augurken, gekookt ei. Toons zoon Maurice Hermans husselde het op zijn bord lekker door elkaar, net als zijn vader graag deed.
Als kind wilde Herman van Rompuy al president worden. Zijn jongere broer Erik vertelde gisteren bij Phara (Canvas), de Vlaamse pendant van Pauw & Witteman, dat hij de 14-jarige Herman moest overhoren, nadat hij uit de encyclopedie de namen van alle Amerikaanse presidenten uit het hoofd had geleerd.
De ambitie leek onmogelijk voor een onderdaan van het koninkrijk België, maar kwam gisteren toch uit. Het NOS Journaal meldde de naam van de eerste Europese president rond zeven uur in een extra bulletin. Dat was een beetje sneu voor de collega’s van EénVandaag, die vlak daarvoor nog gemeld hadden geen idee te hebben wie het zou worden.
