De aandacht die de publieke omroep gisteren aan het overlijden van Harry Mulisch (83) besteedde was weldadig onsentimenteel, respectvol en bijna zakelijk. We zijn gewend geraakt aan een soort van wedijver in nationaal rouwbeklag om door de televisie als Grote Nederlanders ervaren doden. Er zijn een aantal redenen te bedenken waarom het nu anders ging.
Frank Snoeks, televisiecommentator bij de wedstrijd Nederland-Denemarken, schreef spits Robin van Persie bij het voorkomen van een tweede gele kaart ‘gogme’ toe. Die Jiddische uitdrukking voor leepheid met bravoure wordt op internet doorgaans geassocieerd met Ajax.
Jan Peter Balkenende en Paul de Leeuw zijn elkaars spiegelbeeld, dus lijken ze op elkaar. Beiden moeten naar een andere rol gaan uitkijken, nadat ze het afgelopen decennium elk op eigen wijze de media hebben gedomineerd. Misschien zijn ze ook iets te lang doorgegaan met het kunstje waar ze hun kracht aan ontleenden.
Wegens omstandigheden worden de appels en peren op de fruitschaal van de televisie een paar dagen later dan gebruikelijk alsnog gewogen. Ook deze maanden was er genoeg kwaliteit om van een goed seizoen te kunnen spreken, al lijkt de afstand tussen top en bodem wel steeds groter te worden.
Nadat Joris Luyendijk in zijn boek Het zijn net mensen (2006) de mediaverslaggeving over het Midden-Oosten kritisch doorlichtte en vervolgens nog meer aandacht trok als presentator van Zomergasten, koos hij voor specialisatie in een onderwerp dat zijn eigen persoon gegarandeerd minder in de schijnwerpers zou zetten. Desondanks gaat zijn permanente onderzoek naar de opinievorming over elektrische auto’s en andere duurzaamheidsthema’s weer voor een groot deel over de rol van de media.
Sinds gisteren wordt de late zondagavond op Nederland 2 gevuld met twee opeenvolgende interviewprogramma’s. Beide bestaan uit een gesprek tussen twee mannen (vrouwelijke gesprekspartners zijn in de toekomst wellicht niet uitgesloten) tegenover elkaar aan een tafel.
Het presenteren van Buitenhof, een van de laatste serieuze en diepgravende actualiteitenprogramma’s bij de publieke televisie, behoort tot de top van de eredivisie, vooral omdat je daar lange en hout snijdende interviews moet houden met mensen die ertoe doen. Nu was er voor die functie een vacature ontstaan wegens het doorschuiven van Rob Trip naar het NOS Journaal. Die overtuigde afgelopen week als anchor van het achtuurjournaal, alsof hij nooit iets anders gedaan had.
Tegen de tijd dat de kerstbomen op straat en in de huiskamers belanden (Yvon Jaspers heeft er thuis vijf, waarvan twee in de slaapkamer, onthulde ze gisteren in De wereld draait door), wordt het ook weer tijd voor de jaarlijstjes. We zijn in afwachting van onder meer de beste sportmensen, reclamespots, tv-momenten, spellers en nieuwskenners van 2009, maar het seizoen begint meestal met de politicus van het jaar.
Vanavond valt de laatste aflevering van het laatste seizoen van Gooische vrouwen (RTL 4) precies samen met de uitreiking van De Gouden Televizier Ring (AVRO, Nederland 1). Die wordt toegekend door het publiek en Gooische vrouwen is de enige nominatie die ook figureert op de fruitschaal met de appels en peren van de afgelopen twee maanden (en een staartje augustus). Niet zo raar, want televisierecensenten hebben vaak een andere smaak dan de meerderheid van de kijkers. Maar de kloof lijkt wat smaller te worden, getuige ook de Zilveren Nipkowschijf voor kijkcijferhit ’t Vrije Schaep (KRO).
- Jeroen Smit nieuwe presentator Buitenhof
- Wereldomroep brengt griepdossier in zeven talen
- NCRV boos op Trouw
- Hoge kijkcijfers na excuses Letterman
