Hoe zou u het vinden als u bij het lezen van de krant voortdurend moest denken: „Verrek, dit stuk heb ik toch eerder gelezen?” Bij navraag zou de verklaring zijn: „Het is zomer, dus we herhalen een groot deel van de krant van afgelopen jaar.” Benieuwd hoe lang u uw abonnement zou willen houden. In Hilversum is het heel gewoon. De argeloze tv-kijker beleeft tussen mei en september één langgerekt déjà-vu. Tegen het herhalen van mooie programma’s is geen enkel bezwaar. Maar voor veel herhalingen is geen enkel argument te verzinnen. Juist in deze dagen waarin het nieuwe kabinet zich buigt over de toekomst van de publieke omroep, zou je toch hopen op een overtuigender visitekaartje. Gisteren werd De Reünie herhaald, de moderne kopie van Klasgenoten. Curieus programma. Waar in de tijd van Koos Postema een bekende Nederlander met zijn oude klas werd geportretteerd, nemen de makers van De Reünie een dramatische gebeurtenis als uitgangspunt. Daar wordt vervolgens een klas bij gezocht. Het voordeel van die aanpak is dat drama gegarandeerd is. Zo mochten in de uitzending van gisteren de klasgenoten van Mieke aanschuiven, die in 1986 een auto-ongeluk overleefde waarbij haar man en schoonmoeder omkwamen. De man die het ongeluk veroorzaakte was toen al zijn rijbewijs kwijt wegens alcoholgebruik. „Zou hij er zelf na 23 jaar nog weleens aan denken?” vroeg Mieke zich af.

Lees verder »

Andries Knevel en Tijs van den Brink zouden eigenlijk per direct van het scherm moeten. Wat die twee EO-mannen uitspoken op het tijdslot van Pauw & Witteman kan natuurlijk absoluut niet. Dat is tenminste het standpunt dat Jeroen Pauw in bijna elk interview verwoordt. De afkondiging van de laatste P&W sprak wat dat betreft boekdelen. „Maandag zijn wij er niet. Dan zitten op dit tijdstip Knevel… en hoe heet die andere ook alweer?” Ook Witteman kon niet nalaten in een ander programma nog even naar zijn EO-collega’s te sneren. Collegialiteit viert hoogtij in Hilversum. Terwijl Pauw en Witteman het idee van een latenighttalkshow natuurlijk ook niet zelf bedacht hebben en schatplichtig zijn aan Barend & Van Dorp.

Lees verder »

Hilversum drijft op jury’s. Vooral bij de commerciële omroepen zijn ze er dol op. Wie denkt dat hij aardig kan zingen, jongleren of figuurzagen kan zich aanmelden bij cameratribunalen, om vervolgens hartelijk te worden uitgelachen door juryleden, die vóór hun jurybestaan zelf nooit enige deuk in een pakje boter hebben weten te slaan. Of had u vroeger weleens van Henkjan Smits gehoord? Daarom is het een verademing om in een programma als Over de kook (RTL4) jonge amateurkoks beoordeeld te zien worden door iemand die echt iets kan: cuisinier Robert Kranenborg. Hij laat amateurkoks koken in zijn restaurant De Beemster. Iedere kok neemt per dag een andere gang voor z’n rekening. Koken op niveau is hard werken. Kranenborg slaat het geploeter hoofdschuddend gade, in een mengeling van geamuseerdheid en verwondering. „Wat heb ik toch misdaan dat ik met dit soort mensen moet werken?” Leerling-kok Fred wil lam met asperges en paddestoelen maken. Maar het uitbenen van een lam valt nog niet mee. „Wel fuck veel werk man, die lam.” Kranenborg vindt het resultaat maar matig. „Bij het vlees mis ik de textuur, het is niet mooi gebraden.” En de asperges zijn te zout. Meer dan een 6,5 zit er niet in. Geslagen laat Fred het debacle tot zich doordringen. „Tering, heb ik gewoon m’n groente verneukt.”

Lees verder »

Soms hoeven herhalingen geen straf te zijn. De VPRO herhaalt in Sportzomer de beste filmpjes uit het programma van Wilfried de Jong. Gisteren onder meer het gesprek met Dick Advocaat, ‘in de duurste hotelkamer van Den Haag’, met uitzicht op de pier. De trainer woonde in Sint Petersburg permanent in een hotelsuite. Als hij zich alleen voelde draaide hij muziek. Cliff Richard en de Moody Blues konden hem echt emotioneren. En bij het volkslied moest hij ook geregeld op z’n tong bijten. Toen het over zijn jonggestorven vader ging kwamen opeens de tranen. Zeventien was Advocaat toen hij hem verloor. Zijn vader heeft hem nooit meegemaakt als trainer. „Als je nou zo’n prijs wint met Zenith”, vroeg De Jong, „schiet dat dan door je heen?” Nee, dat niet. Maar als voetballer bij ADO keek hij wel elke keer naar boven om te vragen of z’n vader ’m wilde helpen. „Schiet je nou vol omdat je het altijd zelf hebt moeten doen sinds je zeventiende?” Advocaat knikte, merkbaar ongemakkelijk, omdat De Jong kennelijk exact benoemde waar de schoen wrong. „En toen moest m’n moeder nog harder werken.” Daar zat-ie, de Kleine Generaal, in een veel te grote hotelkamer; bruine pullover, de linkerhand nerveus tikkend op het bureau. Gestolde eenzaamheid. Maar wel mooie televisie.

Lees verder »

Zomertelevisie hangt aan elkaar van herhalingen. Maar zo bont als de KRO het gisteren maakte, zie je het maar zelden. Nederland te koop organiseerde een Sinterklaasverkiezing. Zwarte Piet Ronald kon door interne strubbelingen binnen zijn Sinterklaasclub niet meer beschikken over zijn vaste Sinterklaas. De KRO had geregeld dat hij kon kiezen uit drie nieuwe goedheiligmannen. Voor wie het weten wil: het werd Sint Charlie, die na de amicale begroeting van zijn paard – „hoe is het met jou, trouwe makker?” – nog ongenadig van zijn schimmel lazerde. ‘Prima kost voor 8 augustus’, moeten ze in Hilversum gedacht hebben. ‘Wij zijn zelf toch op vakantie.’

Lees verder »

Hoe weet je dat? Hoe zie je dat? Een paar jaar geleden zag ik een pilot op tv van een programma waarin mensen televisiebeelden te zien kregen en dan moesten raden wat het was. Dat bleek verrassend makkelijk te zijn: je bleek plekken waar je nog nooit geweest was, mensen die je nog nooit gezien had, situaties die je nooit had meegemaakt, toch thuis te kunnen brengen.

Het idee heeft het nooit tot programma geschopt. Ik denk er nog wel eens aan als ik een plek meteen herken zonder te weten waarom. Gistermiddag was ik tijdens een zaprondje aangeland bij de BBC en zag een zwart-wit opname van publiek in een concertzaal. Het Concertgebouw!

Lees verder »

Als de kabinetsformatie echt een horrorfilm zou zijn, eentje in het ‘scream’genre, dan zou Ed Nijpels er als eerste aangaan. Na de talkshow van Knevel en Van den Brink mochten we van de VVD-prominent rustig gaan slapen – Rutte en Verhagen zouden de rechtsstaat heus niet verkwanselen. Nijpels was daar heilig van overtuigd. Het leek hem zelfs ondenkbaar. Maar wie in een horrorfilm het gevaar ontkent, moet daar altijd voor boeten.

De kabinetsformatie is ook op tv geen horrorfilm, al is het moeilijk te bepalen tot welke genre het gebodene – zoals het te volgen is in journaals, talkshows en in het live uitgezonden debat – dan wel zou kunnen behoren. Volgens Maarten van Rossem, ook in Knevel & Van den Brink, is het zelfs voor Wilders geen successtory.

Lees verder »

24 uur per dag kindertv! Het is de slogan waarmee het Disney Channel door kabelmaatschappij UPC wordt aangeprezen. De doelgroep van het kanaal zijn kinderen van 2 tot 14 jaar en hun familie. Die familie moet zeker blijven kijken als de 2- tot 14-jarigen eindelijk allemaal naar bed zijn. Maar de programmering blijft ook na kinderbedtijd op hen gericht. Raadselachtig. Wie kijken er op dinsdagavond om half twaalf naar de Tofu’s, een lelijke tekenfilmserie over een gezin met hippie-ouders? „Geen televisie kijken”, waarschuwt de mediterende moeder daarin. „Daarmee verstoor je de positieve energie.”

Lees verder »

Het is tijdens het journaal of Nova soms alsof de wereld even stilstaat. Er is nieuws, er zijn prangende vragen, maar toch is er ruimte voor temps mort, voor dode tijd, een begrip dat wel gebruikt wordt voor de stille momenten in kunstzinnige speelfilms. Een stilleven heet in het Frans nature morte.

Als de presentator een vraag stelt aan een correspondent of een verslaggever op een andere locatie duurt het langer voor die hem bereikt dan ons. Dat is niet alleen het geval als de vraag de oceaan of een berg over moet, maar ook als hij slechts de afstand van Hilversum naar het Binnenhof hoeft af te leggen. De vraag is eerder bij een kijker in Stadskanaal of Maastricht dan bij Ferry Mingelen. De man van Den Haag vandaag is dan ook regelmatig te bewonderen tijdens zo’n kwart seconde temps mort. Ik koester die kwartsecondes. Wij kijken, hij luistert en er gebeurt helemaal niets. Een soort anti-televisie in het hart van het nieuws. Moge deze onvolmaaktheid van de techniek nog lang blijven bestaan, als onbedoeld klein verzet tegen de stroomlijning van alles. Hij levert gezichten op die niet door de mediatraining zijn voorbereid. Ongehinderd door enige inhoudelijke mededeling kun je je op de gezichten van de verslaggevers concentreren. Interessante gezichten, juist omdat ze vaak al niet op hun representativiteit zijn uitgekozen, zoals presentatoren en acteurs en naar verluidt in steeds meerdere mate politici.

Lees verder »

In de Amerikaanse film Greenberg vertelt een meisje aan Greenberg dat ze van Los Angeles naar Australië gaat vliegen. Als Greenberg dat hoort denkt hij even na. Dat is dan zeven films, zegt hij. Tussen Los Angeles en Australië wordt niet meer uit het raampje gekeken. Misschien wel nergens meer. In het vliegtuig nooit meer aan watten denken, achterin de auto nooit meer aan stoppelbaarden. De wolken en de velden hoeven niet meer te worden bekeken. Weg verveling, welkom vermaak.

Lees verder »