De cover van Vrij Nederland bestaat uit een fotomontage van koningin Beatrix op een leeg bordes en de kop „Wachten op Wilders. In de greep van de grote gedoger.” Aanleiding vormt de column van Stephan Sanders, die zegt al zestien jaar VVD te stemmen, maar nu toch het gevoel heeft in een absurdistisch toneelstuk te zijn beland. Het verschil met Samuel Beckett is dat Godot nooit kwam.
Wie de verhoudingen in Hilversum een beetje kent, kan alleen maar bewondering hebben voor het lef van Henk Hagoort, voorzitter van de raad van bestuur van de Nederlandse Publieke Omroep (NPO), om een steen in de vijver van het Mediapark te werpen. Luid kwakend vlogen de eenden meteen alle kanten op.
De tranen schieten de oude sinaasappelteler in de ogen, als hij verzucht: „Ach, hadden we de drachme nog maar!” Toen de oude Papandreou Griekenland bestuurde, kwam er regelmatig nieuw subsidiegeld binnen en meldde de dorpsomroep waar de drachmen konden worden afgehaald. En toen was die munt nog wat waard.
In Brandpunt (KRO) bracht Sven Kockelmann PvdA-leider Job Cohen naar huis. Dat wil zeggen: er reed een auto voor, waarin beiden pratend op de achterbank, bevorderd door de nachtelijke ambiance, een soort van intimiteit probeerden te creëren.
Toen Wakker Nederland het publieke omroepbestel enterde, werd gemeld dat alleen de afkorting WNL gebezigd zou worden. Er zouden geen banden meer zijn met De Telegraaf en het was evenmin de bedoeling de zendtijd te laten vullen door redacteuren van die krant.
Columnisten komen en gaan. Dat hoeft geen kwestie van leeftijd te zijn. In de week van zijn twintigste verjaardag neemt Sywert van Lienden, ooit in zijn hoedanigheid van leider van de scholierenvakbond getipt als toekomstig premier, afscheid van HP/De Tijd, „wegens gebrek aan spraakmakendheid”. Het is verbazingwekkend dat de in barok schoolkrantproza gestelde wekelijkse bespiegelingen over de Haagse politiek van „G.B.J. Jr.” het nog veertien maanden hebben uitgehouden.
Als de Rijksvoorlichtingsdienst niet zelf gewezen zou hebben op een „aardigheidje” in de Troonrede, had vermoedelijk niemand het acrostichon ontdekt. Net als in het Wilhelmus vormden de beginletters van de eerste vijftien zinnen de geheime boodschap „Willem van Nassov”.
Het was in het begin even doorbijten, de driedelige documentaireserie Van vader op zonen, waarvan de rubriek Dokument (NCRV) gisteren de laatste aflevering vertoonde. Ik had aanvankelijk moeite om interesse te houden in de wederwaardigheden van de leiding van Edmon Keukens, een winkelketen in Noord-Holland en omstreken.
Stel dat Tony Soprano aan het eind van de eerste aflevering van het eerste seizoen voor de ogen van zijn gezin zou zijn neergeschoten. En dat zijn vrouw Carmela door een misdaadpartner van Tony dringend zou worden verzocht om op de winkel te passen, omdat zij „de brains” heeft.
In het najaar van 1944 werd een bataljon Afro-Amerikaanse militairen ingekwartierd in de school van Gronsveld. In Zuid-Limburg had niemand ooit zo veel „zwarte negers” bij elkaar gezien. Een jongeman die in de buurt woonde, nu een tachtiger, vertelt in dialect hoe hij vriendschap met hen sloot en ontdekte wat hun opdracht was. Er moesten tienduizenden graven gedolven worden, op een winderig plateau langs de rijksweg Maastricht-Aken.
