Het lichaam stond centraal, gisteravond, met De vakantiedokter , Blootgewoon en The Making of Me. Ik heb ook nog andere dingen gekeken, zoals de Keuringsdienst van Waarde, met een superaflevering over garnalen, maar dat was volgens mij een herhaling. En Bij ons in de PC. De enige reden om daar nog naar te kijken is het haar van een zekere Michael die geregeld in de serie opdraaft. Een geblondeerde Justin Bieber-cavia is geëxplodeerd boven het hoofd van deze middenstander, die met zijn winkel Beverly Beethoven een ‘stukje cachet terugbrengt’ in de Beethovenstraat. La coupe vaut le voyage.

De Vakantiedokter volgt de avonturen van Bosniëveteraan Heino Folmer, die huisarts is in de Algarve. Het duurde een tijdje voordat ik doorhad wat er niet klopte aan deze serie. Het is de voice-over van ons Kamerlid Pia Dijkstra. Pia is veel te serieus om de lichtheid te kunnen treffen waartoe de diarree van onze Hollandse vakantiegangers noopt. Beau is geboren voor dit programma.

Blootgewoon is een programma waar ik niet eerder over hoorde, maar waar misschien al veel over is geschreven. Dat verwacht ik wel, tenminste. Mensen gaan – kort gezegd – voor een goed doel uit de kleren. Gêne, bewondering, verdriet en starre verbazing streden bij mij om voorrang. Ik heb veel vreemde tv gezien in mijn leven, maar zelden vreemder dan een groepje dames van een zangkoor, ruim vijftigplussers, die (half)naakt als rockchicks op een podium poseren ter ere van de aan een enge auto-immuunziekte overleden echtgenoot een hunner.

Ik laat dit even op u inwerken.

Geweldig lieve, integere, mooie vrouwen allemaal. Maar die hebben toch volwassen zonen en dochters? En die hebben misschien wel tv. En misschien kijken ze per ongeluk op donderdagavond naar Nederland 1 (‘Sabine, kun je even naar de kamer komen. Volgens mij staat je moeder in haar blote tieten een gitaar af te likken!’). Heiligt het goede doel de middelen?

In The Making of Me ging het weer over zwarte sprinters. Colin Jackson wilde weten of zijn wereldrecords op de 110 meter horden te danken waren aan zijn bijzondere genen of aan zijn trainingsarbeid. Een nature/nurture-docu dus. Kun je me altijd voor wakker maken. Het was nature. Colin heeft 23 procent supermegasnel spierweefsel; u en ik 2 procent. Maar dat niet alleen. Zijn spieren worden aangestuurd door hersens die in tegenslag iets positiefs te zien. Dat konden ze bewijzen: wetenschappers kunnen op een hersenscan zien of je een quitter of een survivor bent. De scans wezen uit dat Colin nooit problemen ziet. Hij ziet louter kansen en uitdagingen. Een levende Emile Ratelband, zeg maar.

John Reid