Binnenkort worden 62 vrouwelijke leden van de Tweede Kamer geïnstalleerd. Dit recordaantal overschrijdt het streefgetal van 40 procent, dat door feministische organisaties bepleit werd. Maar of Opzij zo blij zou moeten zijn met de motieven, die kiezers hadden om twee vrouwen met voorkeursstemmen de Kamer in te helpen, zij het met de hakken over de sloot, dat is een andere vraag.
Frank Snoeks, televisiecommentator bij de wedstrijd Nederland-Denemarken, schreef spits Robin van Persie bij het voorkomen van een tweede gele kaart ‘gogme’ toe. Die Jiddische uitdrukking voor leepheid met bravoure wordt op internet doorgaans geassocieerd met Ajax.
Afgelopen donderdag stonden in het Vlaamse programma Oog in oog twee verkiezingskandidaten tegenover elkaar met een gemeenschappelijk televisieverleden. Het kijkerspubliek had in het seizoen 2008-2009 avond aan avond massaal en geamuseerd toegezien hoe ze elkaar met spitsvondige plaagstootjes onderuit trachtten te halen, in de kennisquiz De slimste mens ter wereld.
Op de dag van windstilte tussen de verkiezingsorkaan en de voetbalstorm, wendde ik voorzichtig de steven naar het WK Journaal (NOS). Daar speelde een affaire waar ik geen weet van had en die ook in het geheel niet werd uitgelegd. Eigenlijk wilden Hugo Borst en Henry Schut het er niet meer over hebben, maar ze moesten toch melden dat Oranje-speler Eljero Elia zijn excuses had aangeboden aan „alle Marokkanen en collectanten van het Kankerfonds” en dat er een twitterverbod was afgekondigd voor alle Nederlandse internationals.
De langste en merkwaardigste uitslagenavond aller tijden was op drie televisiezenders te volgen: Nederland 1 (NOS), RTL4 en Nederland 3 (VPRO). De grappen en commentaren van cabaretiers op de laatste zender kon ik niet meer dan een scheef oog gunnen, want het was zo al ingewikkeld genoeg.
Na het zuur komt het zoet. Direct na het door vermoeidheid en herhaling van zetten gekenmerkte NOS-slotdebat mocht Freek de Jonge gehakt maken van alle verkiezingsretoriek, in een campagne waar maar geen eind aan leek te komen.
De verkiezingsconference vormde een verademing. De stemming 2010 (VPRO) was een knap uitgevoerde aaneenschakeling van absurditeiten, gesitueerd in een soort Trêveszaal. Om de verkiezingsuitzendingen van Koefnoen (AVRO) en Dit was het nieuws (RTL4) viel soms best te lachen, maar De Jonge spiegelde snoeihard het systeem van de holle frasen en de angst voor de kiezer, bijvoorbeeld door met een karikaturaal lange microfoonhengel het publiek naar zijn politieke voorkeur te vragen.
Na al die uren die ik de afgelopen weken met de lijsttrekkers heb doorgebracht, is de vraag wie van de oceaan van televisiezendtijd het meeste profijt wist te trekken. In ieder geval niet de drie kleinste partijen in het parlement, die slechts bij uitzondering in beeld kwamen. Pas vanavond mogen ze met elkaar in gesprek als voorprogramma van het laatste NOS-debat.
Jan Peter Balkenende en Paul de Leeuw zijn elkaars spiegelbeeld, dus lijken ze op elkaar. Beiden moeten naar een andere rol gaan uitkijken, nadat ze het afgelopen decennium elk op eigen wijze de media hebben gedomineerd. Misschien zijn ze ook iets te lang doorgegaan met het kunstje waar ze hun kracht aan ontleenden.
Op drie achtereenvolgende donderdagen vertoont de rubriek HollandDoc (IKON) een op zichzelf staande, nieuwe documentaire van Saskia Vredeveld over Zuid-Afrika. Dat is een bewonderenswaardige output van de in Kaapstad geboren Amsterdamse regisseur, met dank aan het WK voetbal dat de financiering vergemakkelijkt moet hebben.
De meeste opiniebladen verschijnen volgende week een dag later om de verkiezingsuitslag mee te kunnen nemen. Het weerhoudt de redacties er niet van om nu al uitgebreid te preluderen op de verwachte triomf van de VVD en wat die betekent voor de stand der natie. Maar de interpretaties en accenten lopen nogal uiteen.
