Zapkliklees: Een heel rare vraag en een kapotte plaat
Het is te hopen dat de ouders uit Dordrecht die gisteren een dochter verloren, weinig gelegenheid hebben gehad naar de televisie te kijken. Daar werd namelijk op alle zenders de hele avond rechtstreeks verslag gedaan van de graafwerkzaamheden door de technische recherche in de tuin van hun overbuurman.
Het werd een van de onsmakelijkste hypes van de laatste jaren. Dat steevast naam en foto van het vermiste meisje werden getoond viel moeilijk te vermijden. Die waren namelijk eerder op grote schaal verspreid in het kader van een zogeheten Amber Alert, bedoeld om de hele natie te helpen zoeken naar een verdwenen kind. Ook Opsporing verzocht (AVRO) zou vandaag groot uitpakken, maar voortschrijdend inzicht nam de noodzaak weg. Er was namelijk al een aanhouding verricht.
Ernstiger was de gretigheid waarmee diverse programma’s zich stortten op het drama. Het begon al in EénVandaag (AVRO/TROS), dat een interview maakte met „de wanhopige ouders.” Bijna kwijlend vroeg Sander ’t Sas: „Hoe is het met u? Het is misschien een heel rare vraag, maar ik wil het toch weten.” Een rare vraag, inderdaad. Het voor de hand liggende antwoord, over slaappillen en weg tikkende minuten, zullen we nog vaak als soundbite terugzien.
Vervolgens ontstond een soort wedstrijd tussen verslaggevers voor het afzettingslint, wie als eerste de vondst van een stoffelijk overschot kon melden. Netwerk (EO) hoopte op een ontknoping voor het einde van de uitzending, maar moest het stokje doorgeven aan Moraalridders (EO). Het NOS Journaal van tien uur had de primeur van de arrestatie van de overbuurman, een politieagent, maar in Nova en Pauw & Witteman moest politiewoordvoerder Nicolette Bovenhorst als een kapotte grammofoonplaat op elke vraag blijven antwoorden dat er zorgvuldig onderzoek plaatsvond.
Intussen had RTL op basis van „hoge bronnen binnen politie en justitie” gemeld dat het meisje dood was. Maar Nicolette hield vol dat er „niets” gevonden was.
Peter R. de Vries geloofde haar niet. De bevestiging van zijn gelijk kwam pas ver na het laatste journaal, op Teletekst.
Hoe kon de moord op een kind zo belangrijk nieuws worden? Het is de schaduwkant van het Amber Alert. Brede verspreiding van een signalement direct na een verdwijning kan nuttig zijn, maar De Vries legde uit dat acht van de tien zedendelicten niet door nomadische seriemoordenaars worden gepleegd, maar door mensen uit de directe omgeving van het slachtoffer. Dan heeft een alarm in alle media weinig zin en is het gevolg dat een gemengd bericht opgeblazen wordt tot wereldnieuws, en zo het verdriet onnodig uitvergroot.
woensdag 17 maart 2010, 06:55 uur
“Hoe kon de moord op een kind zo belangrijk nieuws worden?”
Dat heeft ook te maken met de gretigheid van de media om ‘belangrijk’ nieuws te melden. Er zou nagedacht moeten worden over het vermijden van dat gedrag. Denk aan het drama in Dendermonde met het bloedbad in een kinderdagverblijf. Toen heeft de burgemeester ingegrepen en de pers geweerd op bepaalde plekken. Misschien dienen burgemeesters in het algemeen hier een meer structurerende taak in te nemen.
woensdag 17 maart 2010, 11:12 uur
Dank voor de kreet “nomadische seriemoordenaars”, you just made my day
woensdag 17 maart 2010, 13:49 uur
De zaak Milly Boele is inderdaad uitgegroeid tot een onkiese nieuwsgraaiing. Nu duidelijk is waartoe Amber Alert kan leiden bij de nieuwsmedia lijkt het een goed idee een gedragscode te ontwikkelen waarmee bereikt wordt dat de media informatief faciliteert maar qua presentatie zich terughoudend opstelt. Reality TV mag hier geen markt in vinden. Voorts zou het beter zijn als er een nieuwsprotocol komt waarbij woordvoerders alleen nog maar verklaringen afleggen bij nieuwe ontwikkelingen tijdens het onderzoek, eventueel met vermelding van vaste tijdstippen waarop een eventuele status quo wordt herbevestigd.
woensdag 17 maart 2010, 18:17 uur
Ik hoopte al dat Hans Beerenkamp hier iets verstandigs over zou zeggen, en dat doet hij ook. Daarvoor al had ik Paul en Witteman laten weten dat ik het walgelijk vond dat zij zich ook met deze walgelijke misdaad bezig hielden: intervieuw met de Dordtse politie over “het lichaampje”(Witteman). Daarna had ik geen zin meer in Komrij en de bijna oud-politici, luisterde even half en zette toen de TV uit.
donderdag 18 maart 2010, 00:38 uur
Vroeger hadden de Romeinen hun arena’s waar het volk vermaakt werd met de strijd op leven en dood van de gladiatoren. Heden ten dage dient de verwende, verveelde mens eveneens vermaakt te worden. Een zaak als nu in Dordrecht is een buitenkansje voor dit vermaak. Buitengewoon bitter voor de nabestaanden, maar ik vraag me af of de gemiddelde Nederlander zich daar werkelijk om bekommerd (dus voorbij het masker van: ‘oh het is zo vreselijk en blabla’, of ‘het zal je dochter maar wezen etc.’).
donderdag 18 maart 2010, 07:02 uur
Toen ik ongeveer 17 jaar was ben ik een keer één nacht van huis weg gebleven zonder dat mijn ouders wisten waar ik was. Mijn moeder vond het nooit nodig om thuis telefoon aan te schaffen, dus kon ik niemand bereiken. Mobiele telefoons moesten nog uitgevonden worden.
Ik kan me nu heel goed de angst indenken die zij toen hebben gehad. Helaas kan ik het niet meer aan hun vertellen dat het me spijt van toen.