De trend van televisieprogramma’s die met de camera in de hand burgers te hulp schieten is al een tijdje bezig. Je kunt ondersteuning vinden bij verbouwingen, schuldensanering, opvoeding, het opzetten van een restaurant of psychische nood.

 

Dit jaar zijn er al drie nieuwe loten aan die stam ontsproten, die gemeen hebben dat ze op uiteenlopende wijze recht helpen halen bij ontoegankelijke instituties, de schrik van elke burger.

De Ombudsman (VARA) is de voortzetting van een al in de jaren zestig door Marcel van Dam begonnen traditie en verraadt een linksige agenda. Pieter Hilhorst pakt desnoods een helikopter om asbestvervuiling in beeld te brengen en staat een ten onrechte van bijstandsfraude beschuldigde alleenstaande moeder bij om de laatste cent door de sociale dienst vergoed te krijgen.

Daarentegen is de koers van TROS RegelRecht nogal neoconservatief. Burgemeester Ivo Opstelten (VVD) zit een raad van experts voor, waar ook voormalig Kamerlid Joost Eerdmans (LPF) en advocaat Bernard Tomlow deel van uit maken. De toon is grimmig: er dient paal en perk te worden gesteld aan de wetteloosheid in dit land, burgemeesters die overlast van  hangjongeren tolereren worden tot de orde geroepen, nadat de in transgressie van jongeren gespecialiseerde Mildred Roethof ter plekke heeft geconstateerd hoe brutaal het tuig wel niet is.

De interessantste variant van de drie heet De herkansing (NPS). Nadat Prem Radhakishun vorig jaar basisschoolleerlingen, in wie leerkrachten weinig vertrouwen meer hadden, door de Citotoets had gesleept, richt hij zich nu op pubers in crisis. De match is ideaal, want Prem herkent veel van de redeloze agressie en het schreeuwen om aandacht.

De eerste twee afleveringen gingen over meisjes van 15 in een vaderloos gezin, die niet goed meer door een deur konden met hun moeder en met autoriteiten op school. Dan is de steun van een sympathiserende vaderfiguur  balsem op de ziel. Prem brengt dochter en moeder nader tot elkaar, door onvoorwaardelijk partij voor het kind te kiezen en haar weer  zelfvertrouwen te geven.

Gisteren begreep hij maar al te goed dat Esther zich op een school voor moeilijk lerende kinderen expres steeds de klas uit liet sturen. Tot haar teleurstelling ging dat reuze makkelijk. Prem vond dat moeder het voor haar dochter moest opnemen op school. Daar bleek het beleid te zijn dat niemand zomaar weggestuurd werd, maar de praktijk was anders.

Opnieuw was de ontoereikendheid van de zorg door instituties een hoofdthema en bleek het lastig daar te filmen. De herkansing prikkelt, ook in de recalcitrantie van de gekozen vorm.

Dit verhaal is geplaatst op vrijdag 15 januari 2010 om 07:01 uur.