Archief voor: juli 2009


David Lynch begeeft zich onder de mensen

Jess en Gordon zijn twee van de Amerikanen die filmregisseur David Lynch heeft gesproken voor ‘The Interview Project’. Elke derde dag verschijnt er een nieuw interview op de website van Lynch, meestal behoorlijk treurig. Het gemiddelde interview is een schildering van een gebroken leven: ongelukkige jeugd, scheidingen, nooit een echte baan gehad, eenzaamheid, gevangenis. Lees verder »

Abstracte schoonheid in vlakke uitzending

Echt gezellige praters kun je ze moeilijk noemen, de modeontwerpers Viktor & Rolf, die gisteren de eerste gasten waren in het gebruikelijke hoogtepunt van de Nederlandse zomertelevisie, het VPRO-programma Zomergasten. En wat kunnen drie seconden lang duren op de televisie, wanneer – zoals met name Rolf regelmatig deed – de geïnterviewde die tijd neemt om na te denken, voordat hij antwoord geeft. Lees verder »

Koninginnenetappe geteisterd door regen!

Allereerst een correctie. Dinsdag meldde  deze rubriek dat er dagelijks 75 minuten Vierdaagse-tv bij KRO en SBS te zien is. Mea culpa. Ik had een uur  over het hoofd gezien. Er is elke dag 135 minuten ingeruimd voor de Vierdaagse. Twee uur en een kwartier. Lees verder »

Het kan, dus het mag: remix de film zelf!

Wanneer schiet de bescherming van auteursrecht haar doel voorbij? Als Walt Disney peuterspeelzaal Very Important Babies aanklaagt omdat daar een blije Disney-figuur aan de muur hangt. Die moet weg! Zielig voor de kids, heel onaardig van Disney. Wat ook niet mag is Mickey Mouse natekenen. Terwijl Walt Disney groot is geworden door voor zijn eerste films andermans sprookjes te gebruiken. Wie tegen Disney wil vechten, sluit zich aan bij het MLF: het Mouse Liberation Front. Lees verder »

Langdurig gevecht in een jungle aan regels

Dit is een verhaal om je rot voor te schamen. Josje Hillenaar, 21 jaar, zit in een rolstoel. Ze kan haar handen en voeten niet bewegen en heeft veel hulpmiddelen nodig: laptop met spraakherkenning, aangepast toilet, robotarm, speciaal vervoer. Netwerk vertelde gisteren haar verhaal, in deel drie van de serie Kafka in de polder. Lees verder »

Dure bende van ‘beste zangers’ op Ibiza

Wat een slecht programma is dat, zeg, De beste zangers van Nederland. Geinig ideetje van de TROS: zeven zangers zingen nummers van elkaar, elke uitzending staat het repertoire van één zanger centraal en die bepaalt wie hem het beste kan vervangen.
Best een aardig format. Lees verder »

Van een blik op de wereld naar navel-tv

Wauw! Veertig jaar geleden vlogen mensen naar de maan. Naar de maan! Dat is 380.000 kilometer verderop. En vanaf daar werden live tv-beelden naar de aarde gestuurd. Dat ze dat toen konden… Veertig jaar geleden bestond internet niet eens. Lees verder »

Luistervinken en klikken op tv: prijs

Iedereen krijgt graag een prijs. Het is prettig om te merken dat jouw werk gewaardeerd wordt. Het is vleiend en geeft de burger moed. Even ontstijg je de grauwe massa en kan je jezelf bijzonder wanen.
BNN gaf een prijs aan Albert Verlinde. Het Gouden Oor. Tegen Verlinde zei BNN dat hij de prijs had verdiend omdat hij zijn oor altijd zo goed te luisteren legde. In werkelijkheid was het een giftig geschenk. In het beeldje (een gouden oor) was afluisterapparatuur verstopt. BNN ging afluisteren. Lees verder »

Eten op tv: wormen en karkassen

Een meneer die ‘Bear’ heet is de presentator van Ultimate Survivor op Discovery. Een beest van een mens dus. ‘Bear’ wordt gedropt in wildernissen over de hele wereld en laat ons zien hoe daar te overleven. Hij gooit zich dapper in een kolkende rivier, kan zichzelf spalken met berkenhout, weet altijd waar het noorden is en eet wormen of rottende zalmkarkassen. En overleeft. Lees verder »

Gelukkig (ben ik) op tv: Wereldnieuws

‘Als ik kon toveren, zou ik iedereen gelukkig toveren.” Aldus Rafaëlla, ooit winnares van Idols, in RTL Boulevard. Ze was op de première van de nieuwe Harry Potterfilm en beantwoordde een invulvraag: ‘Als ik kon toveren, dan….’. Kijkend naar de nieuwsbulletins gisteren begon ik te geloven in haar magische krachten. Elke journalist en politicus die over het bezoek van Balkenende aan Washington mocht berichten leek overmatig gelukkig. Na een tijdje realiseerde ik mij dat zij inderdaad betoverd waren. Niet door Rafaëlla, maar door ‘Het Witte Huis’. Lees verder »