De auteurs van het pamflet Wij hebben altijd gelijk zijn nog in geen enkele talkshow op televisie verschenen. Het is natuurlijk denkbaar dat niemand ze wil hebben, maar dat lijkt onwaarschijnlijk, omdat doorgaans een aanval op spraakmakende programma’s door de betrokken programmamakers met enige graagte wordt omarmd. En inderdaad, uitgever Oscar van Gelderen, die het boekje schreef samen met romancier Khalid Boudou (Het schnitzelparadijs), bevestigt desgevraagd dat ze elke uitnodiging afwijzen. „De Berber en de Jood”, zoals ze zichzelf bij herhaling  noemen, pleiten namelijk voor stilte in het publieke debat op televisie: „Wij willen dat iedereen eens even zijn grote mond houdt”, en dan kun je toch moeilijk zelf bij Pauw & Witteman aanschuiven.
De titel van het pamflet knipoogt naar W. F. Hermans’ roman Ik heb altijd gelijk (1951), maar slaat vooral op de verwende Nederlanders die geen tegenspraak meer dulden. In een pedante stijl, die maar half ironisch bedoeld lijkt, keren Boudou en Van Gelderen zich tegen „linkse drammers en rechtse brallers” die in de praatprogramma’s de dienst uitmaken, om met hun extreme, vaak slecht geïnformeerde standpunten de kijkcijfers op te stuwen.
Ze beroepen zich soms op denkers over de media als Pierre Bourdieu en Nick Davies (Flat Earth News), maar vooral op de Britse psychiater Theodore Dalrymple, die betoogt dat de verworvenheden van de liberale elite uit de jaren zestig slecht uitpakken voor de sociaal zwakken. Dalrymple heeft het over drugs en seks, het pamflet over de media: „Wat deze talking heads zich niet realiseren is dat hun overdreven geklepper uiteindelijk als gif doorsijpelt naar beneden, naar de onderklasse.”
Wat hier een beetje ontbreekt is de analyse, een antwoord op de vraag hoe het heeft kunnen gebeuren dat politici hun oren laten hangen naar elke mediahype. Dat heeft immers misschien iets te maken met de politieke opdracht aan het publieke bestel om zo hoog mogelijke kijkcijfers te halen en een verminderde weerstand van de elite, waar beide auteurs zich toe rekenen, tegen de hooligans van het publieke discours.
Zelf moeten Boudou en Van Gelderen fanatieke televisiekijkers zijn. Hun geschrift laat zich vooral zinvol gebruiken als een encyclopedie van alle stormen in glazen water van de laatste jaren. Ze staan er allemaal in, van Sooreh Hera en Gregorius Nekschot  tot Wijnand Duyvendak, de opgeblazen verontwaardiging over een incident in Gouda, de beroering om Fitna en de openbaarmaking van pedofielen op internet. Een enkele naam is verkeerd geciteerd (Tina Nijkamp van SBS, ex-taxiondernemer Dick Grijpink), maar het is toch een nuttig naslagwerkje.

Dit verhaal is geplaatst op vrijdag 10 april 2009 om 05:16 uur.