Omdat de eerste aflevering van deze nieuwe rubriek op de laatste dag van het oude jaar verschijnt, toch nog een terugblik op de televisie van de afgelopen twee maanden: een vergelijking van appels met peren. Het wordt een kwestie van scherp selecteren om op de fruitschaal voortaan ook  ruimte te maken voor internetbananen, radionoten en tijdschriftmandarijntjes. Gelukkig wordt het steeds eenvoudiger om televisie te consumeren op een moment dat de kijker schikt, op het web of via de video on demand-service van de digitale kabel. Lees verder »

Met ingang van vandaag is de dagelijkse televisierecensie onder de titel ‘Beeldenstorm’ gestopt. In plaats daarvan verschijnt vijf keer per week de nieuwe mediacolumn ‘Zapkliklees’, over alle media, waaronder televisie.

‘Zapkliklees’ wordt geschreven door Hans Beerekamp. Marjoleine de Vos begint op dezelfde pagina in NRC Handelsblad een nieuwe dagelijkse column, onder de titel ‘De thuiskok’.

‘Zapkliklees’ verschijnt ook elke dag op dit mediablog; het is nog niet zeker dat ook ’De thuiskok’ op de NRC-site doorgeplaatst zal worden.

In ieder geval gaan vanaf 31 december Marjoleine en Hans elk dagelijks een column schrijven, en niet meer elkaar afwisselen.

,,Ik bekeek elk televisieprogramma en kwam tot de conclusie dat je het aanbod van twintig zenders in twee delen kon splitsen: dat van de schaterlach en dat van de angstaanjagerij”, denkt de depressieve hoofdpersoon van Doeschka Meijsings roman Over de liefde.  Ook zonder in een depressie geraakt te zijn, kan ik dat wel meevoelen. Al kun je natuurlijk enorm gaan nuanceren en net doen alsof praatprogramma’s meer zijn dan een mengeling van die twee genres. Maar dat is vaak niet zo. Lees verder »

Kerstmis betekent vooral: kerstfilms. En die waren er, de drie Sissi’s (de taille van Romy Schneider – daarom alléén al is het de moeite waard te kijken) en The Sound of Music (voel me eigenaardig genoeg steeds sterker aangetrokken tot de beeldige barones die ook met kapitein Von Trapp wil trouwen en die uit schuine ogen kijkt en aanmoedigend en vals tegelijk tegen onze onbedorven heldin zegt: „I’m sure you’ll make a fine nun, Maria”)  en nog driehonderd andere films, waaronder eigenlijk alleen Babe gemist werd. Ik dacht dat dat een nieuwe kersttraditie was, Babe. Je ziet dat varkentje toch graag in deze donkere dagen. Zijn immense droefheid als blijkt dat al zijn soortgenoten zijn opgegeten, stemt tot mooie vegetarische gedachten en die kun je best gebruiken te midden van het gebraad. Lees verder »

Wij shoppen ons gek voor de Kerst. Staat overal in de kranten. Desgevraagd zou ik gezegd hebben dat alleen Engelsen en Amerikanen dat doen, omdat die arme stakkers geen Sinterklaas hebben, en dat wij daarentegen geen traditie hebben van cadeaus met kerstmis.  Maar zo is het allang niet meer.
„You don’t, you don’t need so much juhunk”, zong een vrolijk gospelkoor in een Amerikaanse mall in de reportage What would Jesus buy? die maandagavond werd uitgezonden. Het koor hoorde bij ‘reverend Billy’, de acteur Bill Talen, die vermomd als zo’n swingende Amerikaanse dominee met een busje langs shoppingmalls trok om daar tegen het grote winkelen te prediken. Het koor doet oebahdoebidahdah en dan stapt er een man naar voren die zingt: „Wie is de man die zegt: stop/ stop met dat geshop/ dat is: reverend Billy!!” en whamm! in een flitsend wit pak en met veel raar blond haar springt de charismatische dominee tevoorschijn en preekt het evangelie van stopshopping waarbij hij niet aarzelt te waarschuwen voor de shopocalyps. Lees verder »

Goed doen is iets moois, maar is het ook mooi om naar te kijken? De bedoeling van de radiodiskjockeys die een paar dagen in een glazen huis op de markt in Breda wonen, is veel geld in te zamelen ten behoeve van vluchtelingen. In het programma  Serious request kunnen wij zien hoe dat gaat. Er komen allerlei Bekende Nederlanders langs in dat huis, die ook geld willen inzamelen voor vluchtelingen. En het popgroepje dat een tournee maakt door het land ook, en Sophie Hilbrand die almaar heel ijverig onzinnige gesprekjes voert met allerlei mensen vindt ook dat het „allemaal om de vluchtelingen gaat” en daarna roept ze weer: „leuk om ze even te zien, de jongens in het huis” en we krijgen een echt actiegevoel en eindeloos veel mensen gaan naar Breda om naar „de jongens in het huis te kijken” en geld te stoppen door de brievenbus en Jan Smit is er ook en die voelde zich „als een aap in de Artis” terwijl hij optrad en zo geld inzamelde en we zijn blij en het is allemaal héél goed voor de vluchtelingen.
En het is stomvervelend.
Lees verder »

Het einde van het jaar nadert. Programma’s sluiten om pas in het volgende seizoen weer terug te komen.  Raar eigenlijk, nu ja, niet voor de makers natuurlijk, maar voor de kijkers wel, dat er in Hilversum tweemaal per jaar zo’n caesuur is, al is deze minder enorm dan die in de zomer. Maar geestelijk ben je er, als kijker, niet aan toe dat er van alles verdwijnt. We willen graag ook tijdens de kerstvakantie De Wereld Draait Door blijven zien, keihard, dan eet die van Nieuwkerk maar geen haasjes en ziet-ie z’n kinderen maar nooit, sowieso is het nergens voor nodig dat hij buiten dat programma bestaat, hij is van óns, kijkers, en hij dient te verschijnen en wel vijf dagen in de week. Zo. Lees verder »

Het STER-geld klotst tegen de plinten. Dat is althans een uitspraak die dit jaar veel te horen valt, sinds de Publieke Omroep het eredivisievoetbal weer uitzendt. Cijfers om de groei van de publieke reclame-inkomsten mee te staven heb ik nog niet gezien, maar het klinkt aannemelijk.
Toch zou er ook enige reden tot zorg kunnen zijn. De laatste jaren bleven Nederlanders grosso modo even veel tijd besteden aan televisiekijken en ook het aantal minuten dat ze naar commercials keken bleef min of meer constant. Dat gaat vermoedelijk wel veranderen met de toename van het uitgesteld kijken, via  harde schijf, dvd of internet. Een beetje ervaren tv-kijker met een gerichte belangstelling zapt netjes om de reclameblokken heen en hoeft alleen nog maar kennis te nemen van commercials als hij daar zin in zou hebben. De reclameboodschappen gaan dus minder functioneren als schoten hagel en de adverteerders moeten zoeken naar manieren om precies hun doelgroepen te vinden, via non-spot advertising, billboarding en al die andere Engelse begrippen uit het marketingjargon. Lees verder »

Met sardonisch genoegen ventte de Vlaamse romancière Kristien Hemmerechts parafernalia van de toffelemoonse santenkraam uit aan nietsvermoedende seculiere Nederlanders, in haar tekst voor het negentiende Groot Dictee der Nederlandse Taal (NPS). Het resultaat was een bloedbad, met een gemiddelde van 34 fouten het op een na slechtst gemaakte dictee ooit. Onder de zes beste deelnemers bevond zich dan ook geen enkele noorderling.
  Hoe konden zij weten dat je benedictijnerabt aan elkaar schrijft, in tegenstelling tot kapucijner abt? Of wat de juiste spelling is van eau des carmes, schapuliermedaille en ecclesiastisch? Belgen presteren bij dit decemberritueel bijna altijd beter, maar over religieuze orthografie bestaat geen perfecte consensus: het Onzevader uit het Groene Boekje heet in het Witte Boekje Onze Vader en in Van Dale onzevader. Het is een leuk midwinterspel, maar relevantie voor correct taalgebruik hebben deze schermutselingen nauwelijks meer. Lees verder »

Bijna niemand begreep precies op welke gronden, maar in de jaren vijftig en zestig maakte AVRO’s Sportpanorama ook de Sportstad van het Jaar bekend. Meestal was het Eindhoven en er lag wel degelijk een objectieve procedure aan ten grondslag. Als ik het me goed herinner bestond die uit het aantal behaalde nationale kampioenschappen in alle sporten tezamen gedeeld door het inwonertal van een gemeente, en dat dan weer vermenigvuldigd met een of andere wegingsfactor.
In de huidige opzet van het Sportgala van het Jaar (NOS), nog steeds georganiseerd samen met de koepel NOC*NSF, is geen plek meer voor prijzen op basis van objectieve prestaties.

Lees verder »