‘En dan zie je die grieten, die hebben auto’s, man en dan praten ze met zo’n kakstem.” Zou dit over  Echte Gooische Meisjes  gaan? Ik spits mijn oren om het gesprek tussen een paar studenten in de overvolle trein op te vangen. „En dat commentaar is ook heel gaaf dat erbij zit, zo’n stem, net een beetje als van die oude man die dat deed, eh…” „Gert Jan Dröge”, helpt een ander. „Ja, onwijs grappig.”
Ik giechel een beetje. Dat nu net zo’n programma het tot treingesprekken brengt. Er is geen plot, geen ontwikkeling, geen duidelijke hoofdpersoon (hoewel Paulien duidelijk het favoriete personage van de makers is), er wordt nooit iets in gezegd wat de moeite waard is, de meisjes zijn, op beeldige Bo na, niet eens echt mooi, meer gewoon gaaf en jong en goed gekleed. Lees verder »

Aan het Sinterklaasjournaal ligt het niet. Dat houdt ons geweldig goed op de hoogte van wat er gebeurt in de wereld van Sint en Piet. Zo blijkt de Rijmpiet er goed van op de hoogte dat er een recessie aankomt, want zijn gedichten gaan allemaal ongeveer zo: „Jeroentje met zijn lieve snuit/ krijgt van Sint dit jaar geen fluit” of „Joost die krijgt dit jaar helaas/ geen cadeau van Sinterklaas”. Sinterklaas heeft dit probleem gelukkig verholpen. Intussen is de stoomboot weer eens zoek, die heeft elk jaar de neiging om te verdwijnen, en tobt Sint met de Niet-Piet die eerst probeerde groenteboer te worden en die we nu zagen mislukken als postbode, omdat hij op de deur bonsde om de belastingenvelop te kunnen overhandigen („Normale postbodes bezorgen dergelijke brieven héél stilletjes!” riep de woedende adressant) en een pakje met glazen erin door de schoorsteen gooide. Lees verder »

Het leek wel of Netwerk er een beetje trots op was dat het dvd’tje met de terroristische bedreigingen ‘richting België’ ook bij hen was bezorgd. Er was een hele reportage aan gewijd waarin je zag  hoe een verslaggeefster zich naar het adres had begeven waar de dvd van afkomstig zou zijn en waar niet, zoals netjes op de terroristische envelop had gestaan, televisiezender Al Jazeera gevestigd was, maar een uitzendbureau met een mevrouw erin die van niets wist, zoals ze trouwens ook al tegen de politie had gezegd. De verslaggeefster belde aan bij de buren en riep door de intercom of zij soms terroristen kenden, nee? Oh. Op naar Al Jazeera met de cameraman. Daar moest de camera uit. Maar er was ook niets te zien geweest, vertelde  ze even later weer in beeld, want er was niemand thuis geweest bij Al Jazeera.
Een adembenemend spannende reportage. Goed dat ze die hadden. Lees verder »

Mensen die vaak televisiekijken hebben vaak lievelingsseries, of althans series die ze volgen. Min of meer volgen. Waarom zo’n serie ineens in je eigen prijzen is gevallen, is niet altijd zo duidelijk. Zo ken ik vrij wat mensen, deze mensen zijn allemaal vrouwen, die naar Grey’s anatomy kijken. Doe het zelf ook, en zelfs met enige gretigheid. Een ziekenhuisserie die zich afspeelt op een chirurgische afdeling, dus met chirurgen en chirurgen in opleiding en waar chirurgen zijn, zijn grote trauma’s en veel bloed en spectaculaire operaties op leven en dood. Ziekenhuisseries spelen zich zelden op de orthopedische afdeling af – er mag wel eens iets met armen en benen en spieren in zitten, maar harten en hersenen zijn toch duidelijk veel populairder. In Seattle Grey (zo heet het ziekenhuis) loopt bovendien nog een geweldige womanizende plastisch chirurg rond, door de leuke artsenmeisjes in opleiding McSteamy genoemd, die wonderen verricht op het menselijk gezicht. Ook niet weinig spectaculair. Zijn vriend, de zachtaardige briljante hersenchirurg wordt, althans door één van onze meisjes, het licht slissende hoofdpersoontje, McDreamy genoemd. Lees verder »

Je hoort altijd zoveel over die netmanagers die er nu zijn en die bepalen welke programma’s wel en niet op een bepaalde zender passen. Zou zo’n netmanager nu ook ineens hebben besloten dat zondagavond de geschiedenisavond moet zijn en dat we van geschiedenis geen genoeg kunnen krijgen, hoe het er ook uitziet? Je hebt nu ineens de eigenaardigheid dat na  Nederland in 12 moorden  nog  Verleden van Nederland  komt en dan dáárna nog  In Europa.  Het heeft het voordeel dat je duidelijk ziet hoe ontzaglijk veel interessanter een programma over geschiedenis is als er iemand mee gemoeid is die zich voor allerlei vragen interesseert. Vast en zeker werken er ook wel zulke mensen op de redactie van Verleden van Nederland, maar die kwesties zijn dan toch met succes weggepoetst. Wat je ziet is Charles Groenhuijsen die braaf een verhaal vertelt en niet weet hoe dramatisch hij zijn wenkbrauwen moet fronsen en zijn stem moet laten dalen als hij over de vernietiging van de Nederlandse Joden spreekt om te laten zien dat hij dat ook heel erg vindt. Ja allicht. Hij moet oubollige teksten uitspreken als ‘wie niet horen wil moet voelen’ als het over de Nederlandse repressie in Indonesië gaat en voegt er zelf dan nog zijn opmerkelijke dictie aan toe: „Maar nu moeten we echt. Keuzes gaan maken.” Lees verder »

„Het is me een wonder dat jullie van de nationale televisie hier aandacht aan willen besteden,” zegt de platinablonde mevrouw met sterk Amsterdams accent tegen de verslaggeefster van Netwerk (EO). De mensen worden namelijk domgehouden over de ramp die onze planeet op 21 december 2012 te wachten staat. Op YouTube zijn de filmpjes wel te zien, van de vloedgolven en de nieuwe ijstijd die dan onherroepelijk zal intreden. De mevrouw heeft voedselpakketten, een masker tegen de kou en een vlot in huis gehaald, maar uiteindelijk doe je er niets tegen. Lees verder »

Rik Torfs komt in Vlaanderen het dichtst in de buurt bij onze Maarten van Rossem. Beiden zijn scherpzinnige allesweters die in precieze, bloemrijke taal met een origineel gevoel voor humor graag provoceren. Beiden maken een ijdele indruk, maar Torfs ziet er ook als een professor uit. Hij is hoogleraar kerkelijk recht in Leuven, maar vaak in andere hoedanigheden op televisie te zien. Zo was hij het enige jurylid van de quiz De slimste mens ter wereld (Één) en houdt  hij lange interviews in de reeks Nooit gedacht (Canvas). Gisteren voerde hij in die serie een briljant absurd gesprek met cartoonist, schilder en theatermaker Kamagurka alias Luc Zeebroek. De vragen waren nogal ongebruikelijk, maar werden door Kamagurka met grote vanzelfsprekendheid dankbaar beantwoord. Wat voor dier zou je willen zijn? Een aap. Apen zijn zo mooi lelijk en ze hebben veel lol, wat je niet kunt zeggen van bijvoorbeeld een kabeljauw. Wat is de ergste misdaad die je hebt begaan? Het stelen van stripboeken van Suske en Wiske.

Lees verder »

Wie de leus „Een tevreden roker is geen onruststoker” googlet vindt de meest uiteenlopende verklaringen over de oorsprong: een oud spreekwoord, Winston Churchill, een sigarettenreclame uit de jaren dertig, Theo van Gogh. De meest aannemelijke en ampel gedocumenteerde bron is het scanderen van de tekst bij de happenings van Provo. In 1965 ging anti-rookmagiër Robert Jasper Grootveld bij het Lieverdje op het Amsterdamse Spui zijn volgelingen voor. Een van de antwoorden op de mantra was „uche uche”, waarna massaal weer werd opgestoken. Lees verder »

Breezersletjes en ruwe seks in kelderboxen zijn  de laatste tijd alom aanwezig op televisie,  vooral in uitzendingen van de confessionele omroepen. De nieuwe golf van bezorgdheid over de zedenverwildering onder de jeugd begon twee weken geleden met een aflevering van de rubriek 3Doc (KRO) onder de titel Sex Sells. Daarin sprak maakster Mildred Roethof met groepen tieners in Goor en Amsterdam. De meeste kinderen vertelden dat ze al op zeer jonge leeftijd seksuele ervaringen hadden opgedaan, onder vaak weinig vreugdevolle omstandigheden. Lees verder »

Er kwam geen einde aan de slappe lach van Linda de Mol. Na twee minuten lukte het de presentatrice van het spelprogramma Ik hou van Holland (RTL4) nog steeds niet om een eenvoudige aankondiging correct uit te spreken. Wat precies de aanleiding was viel niet gemakkelijk vast te stellen. Het is altijd heel gezellig bij de opnamen en speler Jeroen van Koningsbrugge had er niet eens erg zijn best voor hoeven doen om de impasse te veroorzaken.
Linda’s vriendin Monique van de Ven, die ook meedeed, waarschuwde dat het rustig een half uur kon duren voor het over was. Ze had daar ervaring mee als haar  tegenspeelster  in de politieserie Spangen. Zou ze dan maar boos worden? „Kom op, Linda, nu ophouden, ik wil ook naar huis!” En dat was de juiste toverformule. Lees verder »