„Dus hoe vaker je een ui snijdt, hoe duurder die wordt”, concludeerde Teun van de Keuken in de Keuringsdienst van waarde. Ja dat klopte wel, zei de man van de uiensnijfabriek. Een bakje voorgesneden ui is acht tot zelfs zestien keer duurder – afhankelijk van de supermarkt – dan een hele ui.  Slimme business.
Maar niet goed voor de portemonnee van de klant die weinig geld te besteden heeft. In het boekje  Lekker koken onder €1,50  van Lydia Tuijnman wordt dan ook aangeraden groenten zelf te snijden, dat scheelt flink in het gezinsbudget. En dat boekje is nu een ware hit, omdat zanger René Froger en zijn vrouw Natasja het cadeau kregen toen ze in de gewone eengezinswoning trokken waar ze een maand lang op bijstandsniveau leven ten behoeve van het programma De Frogers: effe geen cent te makken .  Ze doen dat om aandacht te vragen voor armoede in Nederland en meer in het bijzonder om de voedselbanken te steunen. Lees verder »

Wat zijn er toch onwaarschijnlijk veel programma’s op de (commerciële) televisie die gaan over het uiterlijk van vrouwen en wat ze daar al of niet mee kunnen of van vinden.  Vaak is het damesbladengedoe met kleren en make-up, leuk om naar te kijken op een saaie winteravond met een pot thee en koek en liefst ook nog een vriendin, maar meestal breng je het helemaal niet op om zo’n heel gezeur uit te kijken.
Op RTL 4 is al een poosje een nieuwe variant van dit type programma aan de hand: De naakte waarheid. De variant zit ’m in de psychologie, in de vorm van ‘mental coach’ Robert Pino, een man die dingen zegt als: „Ze heeft een heleboel vrouwelijke kenmerken in zich die ze allemaal verdoezelt”. Het ging over Daniëlle, een jonge vrouw met een allerliefst toetje, en een lichaam dat na drie kinderen niet meer echt leek op het modebladenideaal, maar wel nog steeds op een normaal vrouwenlichaam. De onzekerheid en het ongeluk, ‘het verdriet’ noemt Pino dat, straalden er van af en daar  gaat RTL 4 wat aan doen, in de persoon van de sprietmagere, hooggehakte, duur bekapselde Daphne Deckers die helaas geen enkele zin kan uitspreken alsof ze hem zelf bedacht heeft, en dat zal ook wel niet zo zijn. Lees verder »

Hitlers forel met botersaus had plaatsgemaakt voor de paddestoelenrisotto met truffel van Maria Callas en de Belgische kok Jeroen Meus deed dat weer heel goed. Hij zocht de rijstverbouwer op, ging naar Alba voor witte truffels en maakte het gerecht uiteindelijk klaar in het Venetiaanse palazzo van een goede vriendin van Callas. Jammer dat nu toch je onbevangenheid weg is bij het kijken, nu je wist dat deze aflevering van Canvas’ Plat préféré  eigenlijk over Hitlers forel zou zijn gegaan, dat die aflevering ook gemaakt is, maar dat de VRT onder druk van onder meer het blad  Joods Actueel  en de Vereniging van oud-politieke gevangenen de uitzending had afgeblazen. „Preventieve censuur”, noemde Yves Desmet van  De morgen  dat maandagavond in  praatprogramma  Phara. Volgens Michael Freilich, de hoofdredacteur van  Joods Actueel  had het niets met censuur maar alles met fatsoen te maken: je gaat geen faits divers over Hitler brengen. Lees verder »

Maurice de Hond was zorgelijk over de toekomst. Vanwege de kredietcrisis en vanwege de politieke onmacht en vanwege van alles, terwijl hij toch, zo zei hij tegen Matthijs van Nieuwkerk in De wereld draait door, een optimistisch mens is. Zodat we werden uitgenodigd om hem éxtra serieus te nemen: als een optimist als De Hond al pessimistisch is, waar gaat het dan heen? Lees verder »

Er was eigenlijk geen enkele reden waarom het gesprek met schrijver Arthur Japin in Tanzania moest plaatsvinden. We zagen hem en zijn gastheer Rik Felderhof wat kleumig op de veranda zitten, het was er blijkbaar minder tropisch warm dan je denkt, en daarna in een soort partytent in de tuin, en ook nog ergens waar ze zeker op safari waren, in regisseursstoelen. Van Afrika zag je weinig behalve wat dieren in een wildpark en mensen die arm leken en dan schitterde op de achtergrond de zeer luxe, witte villa van Felderhof. Lees verder »

Bij het wegen van de appels en peren op de fruitschaal van de eerste twee maanden van het televisieseizoen valt de non-fictie  weer in positieve zin op. Natuurlijk is dat een kwestie van smaak, maar ook in de Nederlandse filmproductie geniet de documentaire sector van oudsher internationaal het meeste aanzien.
Voor een definitief oordeel over de grootscheepse serie over de vaderlandse geschiedenis Verleden van Nederland (VPRO/NPS) is het nog te vroeg.  De tweede aflevering over de Middeleeuwen (regie: Carin Goeijers) was al veel beter – consistenter, helderder – dan de eerste over de prehistorie en de Romeinse tijd (regie: Noud Holtman). Ik houd niet zo van de aanstellerige vormgeving en plechtige toon, maar het is verheugend dat zo veel moeite wordt getroost om de waan van de dag te doorbreken en een ingewikkeld onderwerp te populariseren.

Lees verder »

Er loopt een sloot door de wijk Oosterwei in Gouda. Dat watertje vormt de grens met wat een autochtone buurtbewoner ‘Marokko’ noemt. In alle berichtgeving op televisie de afgelopen maand over de problemen met een kleine groep jongens van Marokkaanse afkomst – er is overeenstemming  dat de harde kern ongeveer twintig mensen omvat – was die geografische bijzonderheid nog niet belicht.
Op de dag dat de Tweede Kamer met vier ministers overlegde over de contouren van een harde aanpak liet de eerste aflevering van het nieuwe seizoen van PremTime (NPS) wel meer details over de toestand in Gouda-Oost voor het eerst zien. Tot nu toe waren de meeste cameraploegen effectief verjaagd door de jonge krijgsheren. Lees verder »

Toen de Chinese ouders van Stephanie in de jaren zeventig voor de Culturele Revolutie naar de Verenigde Staten vluchtten, werden ze Republikeinen. Ronald Reagan bood hun de beste bescherming tegen het communisme. Maar ze voelden zich ook buitenstaanders in een land waar alleen blanken in restaurants leken te eten.
   Hun dochter studeert nu aan de traditioneel progressieve universiteit van Berkeley en voert daar campagne voor Obama. Ze heeft haar ouders weten te overtuigen dat ze ook voor het eerst op een Democraat moeten stemmen. Want onder een gekleurde president maakt hun droom van vrijheid en gelijkheid de meeste kans op verwezenlijking, denken ze. Lees verder »

Als Lian Priemus mij op straat zou aanspreken met de vraag of ik tijd heb om een medemens te helpen, zou ik haar waarschijnlijk net zo glazig aankijken als de meeste passanten in Voor elkaar (RVU). Haar programma lijkt een vervolg op De Club van 100, waarin de civil society bevorderd werd door via internet mensen met specifieke kennis of vaardigheden in contact te brengen met anderen, die behoefte hadden aan advies of  bijstand. Voor elkaar werkt simpeler.
Beleefd, maar kordaat en vasthoudend krijgen willekeurige voorbijgangers een foto onder de neus geduwd. Dit jongetje is Richard, hij heeft geen geld om paard te rijden en bovendien heeft hij ADHD. Kent u misschien iemand met een manege? Of zou u Martin-Jan, een spastische vertaler Duits, willen helpen aan- en uitkleden als hij gaat zwemmen? Lees verder »

Cellist Pieter Wispelwey zocht naar een citaat van Lucebert. De anderen die aan de tafel zaten van Kunststof tv (NPS) hadden het ook niet direct paraat. „Alles van waarde is, eh…”. De in Peru geboren filmmaakster Heddy Honigmann is nooit echt in de Nederlandse taal komen wonen, zangeres Frédérique Spigt kon er evenmin direct opkomen en presentator Joost Karhof is van alle markten thuis, maar niet bij uitstek op die van kunst en literatuur.
Kwetsbaar? Het juiste antwoord werd vanuit het publiek gesouffleerd; dat alles van waarde weerloos is lijkt wel de juiste conclusie als je de nieuwe kunstprogramma’s van de publieke omroep beziet. Lees verder »