Laten zien waar mensen goed in zijn, of hoe ze succes hebben gekregen, dat is een belangrijk vermogen van de televisie. Gisteravond kon je heel verschillende mensen zien die allemaal iets goed kunnen of konden: Gert Jan Dröge, die goed was in rijke mensen voor gek zetten, Marlies Dekkers, die een succesvol lingerie-imperium opbouwde, Hans Dorrestijn, die goed is in zelfspot en zelfmedelijden en Ruurd Walrecht, die oude groenterassen redde tot hij het opgaf en gedesillusioneerd naar Zweden vertrok.

Lees verder »

Wat is er toch zo oneindig fascinerend aan de modellenwereld – of eigenlijk: aan het model willen worden. De commerciële zenders kunnen er geen genoeg van krijgen: America’s next topmodel, Hollands next topmodel, Model voor 1 dag, Abbey & Janice, een nieuwe serie met het vreselijke ex-topmodel Janice Dickinson, een magere, keiharde draak zonder ogen maar met heel veel tanden,en wat hebben we nog meer, ja hier: Make me a supermodel USA.
Je kunt zo natuurlijk wel een paar dingen verzinnen die er aantrekkelijk aan zijn: mooie meisjes (en soms, in Make me a supermodel, ook mooie jongens), competitie, wat mode en make-up. Zouden modellenwedstrijden het vrouwelijke antwoord zijn op voetbalwedstrijden? Lees verder »

Ineens realiseerde ik me dat ze zich mooi gemaakt had voor de laatste dag, Antoinette van Wendel de Joode. Ze droeg een bloes met lubbers en een lang gilet, ze had haar haar gedaan en zich een beetje opgemaakt, alsof ze graag wilde dat haar man een goed beeld van haar zou bewaren – al viel er niets meer te bewaren, dat was nu juist het tragische. Cees van Wendel de Joode was ALS-patiënt en vrijwel geheel hulpeloos geworden, we kennen hem als ‘hoofdrolspeler’ van Maarten van Nederhorsts documentaire Dood op verzoek uit 1994. Daarin zagen we hoe huisarts Van Oijen de steeds verder achteruitgaande Van Wendel de Joode belooft te helpen als hij zo ver is dat hij echt niet meer verder wil leven. We zien dat moment naderen, aanbreken en passeren, we horen de gesprekken, waarbij Antoinette scherp naar Cees’ moeilijk verstaanbare zinnen luistert en leest wat hij aan letters aanwijst op een letterbord. Lees verder »

Vreemd is het, dat je over sommige misstanden geregeld leest en er documentaires over ziet, zonder dat er duidelijke weerklank komt – maatregelen, Kamervragen, grote protestbewegingen, enzovoorts.
De enorme varkensstallen die nu op allerlei plaatsen in ons land moeten komen, is zo’n onderwerp. Zembla had het erover afgelopen zondag. In de varkensflats – een tikje eufemistisch woord, het zijn gewoon varkensfabrieken – kunnen de dieren binnenkort met 30.000 tegelijk (dertigduizend!) vetgemest worden.

Lees verder »

Het zijn altijd vrouwen die valse aangiftes doen in zedenzaken, zei meester Gerard Spong. „Het zijn heksen!” Hij draafde flink door, waarschijnlijk (hopelijk) ook wel enigszins om het programma spannender te maken. Dat was goed bedacht, hoewel het Hof van Joosten eigenlijk niet eens veel extra’s nodig heeft. Was het vorig jaar rommelig, spelletjesachtig en daardoor nogal teleurstellend, dit seizoen is het strakker en interessanter. De formule komt erop neer dat Astrid Joosten een ‘waargebeurde rechtszaak’ (een hoogstmerkwaardige combinatie van woorden, maar vooruit) reconstrueert in haar televisieprogramma, compleet met een waargebeurde rechter, een officier van justitie en een advocaat. In filmpjes zien we reconstructies van de kwestie waarom het gaat, gisteren een vader die zijn dochter aanzette tot het doen van een valse aangifte om zich haar ex-vriend van het lijf te houden die haar nogal hinderlijk en intimiderend lastig viel. In het programma worden ook eventuele andere deskundigen geraadpleegd en er is een publiek, gisteravond een groep ‘vaders’ en een groep ‘dochters’.

Lees verder »

De ene nepcompetitie is de andere niet. Ongeveer tegelijkertijd werd gisteravond door sms’jes beslist wie er door mocht naar de finale van het Eurovisiesongfestival (NOS) en wie de winnaar werd van het eerste seizoen van De Gouden Kooi (RTL5). Na alle commotie over dat laatste programma was de met reclameonderbrekingen bijna drie uur durende ontknoping een anticlimax.
Het leek wel een kloon van Big Brother, compleet met de hoogzwangere presentatrice Bridget Maasland, voor de verandering geassisteerd door de naar de televisie gepromoveerde Rutger Castricum, sterverslaggever van website GeenStijl. Aldaar beloofde hij zijn honorarium van 17.500 euro in de borrelpot te zullen storten.

Lees verder »

Televisiekijkers weten heus wel dat niet elk programma live wordt uitgezonden. Direct nadat ik NOS-nieuwslezer Rik van de Westelaken dinsdag met zangeres Hind in een luchtballon boven Belgrado had zien varen, ter introductie van de halve finale van het Eurovisiesongfestival, stond hij alweer op het podium van het Muziekgebouw aan het IJ de Nederlandse Pulitzerprijzen uit te reiken.
Goed initiatief trouwens van de zender Het Gesprek, om de minderheid die geïnteresseerd is in de winnaars van De Tegel, rechtstreeks getuige te laten zijn van het festijn. Het leverde zelfs een gedenkwaardig moment op, toen oud-hoofdredacteur van Vrij Nederland Rinus Ferdinandusse een oeuvreprijs in ontvangst nam voor de zieke Bibeb Lampe (85). De pionierster van het moderne geschreven interview had ooit met Ferdinandusse afgesproken dat ze nooit zelf in de publiciteit zou treden. En ook al die bossen bloemen van geïnterviewden had ze volgens hem altijd teruggestuurd. „Heb je net veertig pagina’s aantekeningen uitgewerkt, dan mag je weer veertig stelen schuin afsnijden”, aldus Ferdinandusse.

Lees verder »

Het Eurovisiesongfestival lijkt me geen kerncompetentie van Andries Knevel of Tijs van den Brink. Toch kondigden ze aan dat een deel van de tweede aflevering van het tweede seizoen van hun talkshow, direct aansluitend op de eerste halve finale in Belgrado, eraan gewijd zou worden. Algemeen werd verwacht dat de Nederlandse deelneemster Hind de finale niet zou halen. De voorspelling kwam uit en ik was benieuwd hoe Knevel & Van den Brink dit frivole onderwerp zouden aanpakken: met een beschuldigende vinger naar corrupte Balkanlanden of in de geest van nationale zelfkritiek.
Het duo werd gered door de bel. Aan tafel zat niet oud-deelneemster Edsilia Rombley en er werd ook niet geschakeld naar Belgrado voor reacties van Hind en commentator Cornald Maas. Nee, de hele uitzending ging over de arrestatie van een nieuwe verdachte in de Puttense moordzaak uit 1994, eerder op de avond ook de opening van Één vandaag, Netwerk en Nova. Lees verder »

Donderdag komt er na twintig maanden een einde aan de eerste editie van het programma De Gouden Kooi, aanvankelijk uitgezonden door Talpa/Tien en daarna door RTL5. Vermoedelijk is het na de door sommigen als godslasterlijk ervaren satire van Zo is het (VARA, 1964) het meest gehate programma uit de Nederlandse televisiegeschiedenis.
Nog voor de eerste uitzending in oktober 2006 waren er al protesten uit politiek en samenleving tegen de formule van het voor onbepaalde duur opsluiten van een aantal mensen in een luxe villa in Eemnes. Vooral het aspect dat de bewoners elkaar mochten wegpesten leidde tot grote verontwaardiging. Het dag en nacht door camera’s gevolgde gedrag van ‘de miljonairs’ maakte het er niet beter op. Orgieën, drankgebruik, scheldpartijen en soms fysiek geweld verdreven de verveling, maar vergrootten de ergernis bij weldenkend Nederland. Na een klein jaar riepen Kamerleden van ChristenUnie en CDA zelfs op tot een advertentieboycot rond De Gouden Kooi. Die oproep had weinig succes. De kijkcijfers liepen na het einde van de zender Tien (september 2007) zelfs weer een beetje op. RTL stelde het einde een aantal keren uit, maar besloot wel met het wegpiepen van de ergste schuttingwoorden en een strengere montage de allerscherpste kantjes af te slijpen. En nu mogen de vier laatst overgebleven bewoners (van wie alleen IT’er en kickbokser Brian er vanaf het begin bij was) elkaar in een finale de hoofdprijs betwisten: een miljoen euro plus duizend euro per in de villa doorgebrachte dag. Lees verder »

Elegante en echt geestige vraaggesprekken, met een zekere mate van tongue in cheek, zie je nog maar zelden op televisie. Des te groter genoegen vormde dus de ontmoeting in Buitenhof van Clairy Polak met de Indonesische ambassadeur in Den Haag, Junus Habibie. Deel van de attractie was het mooie, licht archaïsche Nederlands dat de diplomaat sprak, met af en toe een net verkeerd onthouden uitdrukking.
Aanleiding voor het gesprek vormde de sleutelrol die de broer van voormalig president B. J. Habibie onlangs zou hebben gespeeld als bemiddelaar in de dreigende Fitna-crisis. Hij had premier Balkenende nadrukkelijk aangeraden („ik wil Nederland de les niet voorlezen”) zich openlijk te distantiëren van de film van Geert Wilders. Op zijn beurt had Habibie de ambassadeurs van 22 overige moslimlanden weten te weerhouden van al te drastische uitspraken of stappen.

Lees verder »