Een van de prettige aspecten van kunstprogramma’s is dat ze over het algemeen geen wedstrijd zijn. Een beetje competitie is natuurlijk wel leuk en prikkelend, maar je raakt van de televisie gemakkelijk wat overprikkeld, omdat iedereen voortdurend bezig is te winnen, meestal iets, een hoofdrol of een villa, maar anders toch minstens van een ander: de presentator van de gast en omgekeerd en de gasten van elkaar. Daarom was het gesprek dat Rob Trip in Buitenhof had met Paul Schnabel van het Sociaal en Cultureel Planbureau en Wim van de Donk van de WRR zo’n verademing: twee verstandige, goed formulerende heren, die het niet per se steeds eens waren maar echt een gesprek voerden, waarin ze verder probeerden te komen dankzij elkaars inzichten.
Je snapt wel dat dat op de televisie niet steeds kan en moet, maar als het soms toch gebeurt, en interessante geesten tot een werkelijk gesprek komen, is dat wel fijn.
Alle draaiboeken lagen klaar, maar toch meldde Joost Karhof om kwart voor acht in De wereld draait door dat het „een gekkenhuis” was in Den Haag. In Hilversum ging het al niet veel beter.
Het programma van Matthijs van Nieuwkerk bracht kort daarvoor het nieuws dat Fitna rond zeven uur online was gegaan. De eerste reacties waren opgelucht. De film van Geert Wilders werd alom aangeduid als „knip- en plakwerk” en er leek niet direct islamitische heiligschennis aantoonbaar. Op het moment dat het omslaan van een pagina van de Koran wordt gevolgd door een scheurgeluid, meldt een titel dat het hier een telefoonboek betreft. Gisteren mocht Wilders als recensent van zijn eigen werk duiden dat niet het hoofd van de profeet ontploft als de lont in zijn Deense tulband opgebrand is, maar dat er donder en bliksem losbarst.
Tom, een Amsterdamse jongen van elf, is nogal klein voor zijn leeftijd. Dat zou wel eens te maken kunnen hebben met het feit dat hij al vijf jaar lang uitsluitend rauwe groenten, fruit en noten eet. Zijn moeder vindt namelijk het nuttigen van gekookt en gebakken voedsel een schadelijke verslaving.
In de korte jeugddocumentaire Rauw, onderdeel van het drieluik Overleven in NL (VPRO) over kinderen die uit lijfsbehoud gedwongen zijn tot diplomatiek schipperen, zien we Tom en zijn moeder aan het kerstdiner bij oma. Er komen twee soorten voedsel op tafel. Terwijl de meeste gasten gegrilde scampi eten, stellen de beide hoofdpersonen zich tevreden met crackertjes van zongedroogde tomaten, een stukje avocado en een glas bleekselderiesap.
De problemen die Geert Wilders ondervindt bij het openbaar maken van zijn anti-Koranfilm Fitna werpen een interessant licht op de verhouding tussen oude en nieuwe media. Waren we net gewend aan de gedachte dat iedereen alles op het web kan publiceren, blijkt de werkelijkheid weer net iets ingewikkelder.
Twan Huys stelde gisteren in Nova de juiste vragen aan Albert Benschop, die zich aan de Universiteit van Amsterdam bezighoudt met internet en terrorisme. Waarom kan een onthoofdingsvideo van jihadisten wel op het net worden gezet en blokkeert de Amerikaanse provider Network Solutions de Fitna-site van Wilders nog voordat hij er de film op heeft kunnen plaatsen? Lees verder »
De bleke programmering van de Nederlandse televisie tijdens het Paasweekeinde leek niet geheel berekend op veel thuiszitters. Een hoogtepunt had zaterdag BBC1 kunnen bieden, door de wereldpremière, vijf dagen na de onverwachte dood van filmregisseur Anthony Minghella (54), van zijn laatste werk, The No.1 Ladies’ Detective Agency. De maker van prestigieuze literatuurverfilmingen als The English Patient en The Talented Mr. Ripley had zich met scenarioschrijver Richard Curtis (Four Weddings and a Funeral) geworpen op de gelijknamige internationale bestseller van een Schots-Rhodesische professor, Alexander McCall Smith. Ook de acht volgende delen over de avonturen van de eerste vrouwelijke privédetective van Botswana, de corpulente Precious Ramotswe, gaan in Amerika en Engeland als zoete broodjes over de toonbank.
Met Irak is het een beetje als met al die al dan niet vermeende gerechtelijke dwalingen. Bijna dagelijks wordt er weer een bediscussieerd op televisie: de Deventer moordzaak, diverse van moord beschuldigde ziekenverzorgsters, de verdwijning van Natalee Holloway en sinds gisteravond bij Pauw en Witteman weer de Eper incestzaak uit 1994. Niemand weet zeker wat er gebeurd is, behalve de direct betrokkenen en een handvol verbeten voor- en tegenstanders van bepaalde justitiële beslissingen.
Als kijker denk je na verloop van tijd dat er wel genoeg over is gezegd, maar aan de andere kant is het natuurlijk niet te tolereren wanneer op basis van falend recherchewerk onschuldigen zijn veroordeeld of daders vrijuit gaan. Het moet besproken en bekeken worden, met frisse tegenzin.
Je zou kunnen zeggen dat de Nederlandse televisie gisteravond genereus aandacht besteedde aan het overlijden van schrijver en kunstenaar Hugo Claus. Het NOS Journaal van acht uur opende er zo uitgebreid mee dat het bulletin langer duurde dan gebruikelijk. Remco Campert herinnerde zich bewogen hoe Claus hem bij hun laatste ontmoeting in de knie had geknepen en ook in Één vandaag, Nova en Pauw en Witteman kwamen generatiegenoten als Harry Mulisch, Simon Vinkenoog en Cees Nooteboom aan het woord, alsmede uitgever Robbert Ammerlaan en „beoogd biograaf” Piet Piryns. De wereld draait door verwelkomde zelfs de verre van Bekende Nederlander Gerrit Kouwenaar om een ooit door Claus aan hem opgedragen gedicht voor te lezen.
De egalitaire ideologie van de jaren zeventig suddert nog wel door op televisie, waar iedereen elkaar tutoyeert en het not done is om je erop te laten voorstaan dat je meer weet of kunt dan een ander. Aan de andere kant is er bijna geen amusementsprogramma meer zonder een of andere keiharde competitie, van De Nationale IQ Test tot ijsdansen voor BN’ers.
Naarmate de economische tegenstellingen weer groter en scherper worden, zijn er ook nieuwe kansen voor het uitventen van de verschillen tussen rijkdom en armoede, kennis en domheid, geluk en ongeluk. Lees verder »
Als je echt niet weet wat voor vraag je moet stellen aan iemand wie je een microfoon voorhoudt, dan is er een snuggere nooduitgang. Je vraagt gewoon wat je collega’s zoal wilden weten.
Ik zag deze briljante oplossing op twee achtereenvolgende dagen in het NOS Journaal, in beide gevallen in een culturele ‘reportage’ van verslaggever Martijn Bink. Zondag reisde hij mee met de Bernlef Express en viel meteen met de deur in huis. Wat was de domste vraag die de schrijver van het Boekenweekgeschenk de afgelopen dagen gesteld was? Bernlef aarzelde geen moment. Dat was natuurlijk de vraag naar zijn eeuwige leeftijd. Zo, deze verslaggever is dus niet dom en heeft het onderwerp toch maar mooi alsnog op tafel gekregen.
Een Tibetaanse monnik die een ruit intrapt: de beelden uit Lhasa in het NOS Journaal van zaterdag waren op z’n minst ongebruikelijk. Nu hebben we misschien hier een iets te romantisch beeld van de geweldloze Tibetanen, zo opperde Dirk Jan van den Berg, tot voor kort Nederlands ambassadeur in Peking, de volgende middag in Buitenhof. „Reken maar dat ze terugslaan!”, voegde de ex-diplomaat toe in een uiterst nuttige duiding van het nieuws. Natuurlijk heeft de Chinese regering ook belang bij het verspreiden van zulke beelden, die een alibi kunnen leveren voor het snel en hard „orde op zaken stellen.”
Een van de prettige aspecten van kunstprogramma’s is dat ze over het algemeen geen wedstrijd zijn. Een beetje competitie is natuurlijk wel leuk en prikkelend, maar je raakt van de televisie gemakkelijk wat overprikkeld, omdat iedereen voortdurend bezig is te winnen, meestal iets, een hoofdrol of een villa, maar anders toch minstens van een ander: de presentator van de gast en omgekeerd en de gasten van elkaar. Daarom was het gesprek dat Rob Trip in Buitenhof had met Paul Schnabel van het Sociaal en Cultureel Planbureau en Wim van de Donk van de WRR zo’n verademing: twee verstandige, goed formulerende heren, die het niet per se steeds eens waren maar echt een gesprek voerden, waarin ze verder probeerden te komen dankzij elkaars inzichten.
meldt een titel dat het hier een telefoonboek betreft. Gisteren mocht Wilders als recensent van zijn eigen werk duiden dat niet het hoofd van de profeet ontploft als de lont in zijn Deense tulband opgebrand is, maar dat er donder en bliksem losbarst.
Nova en Pauw en Witteman kwamen generatiegenoten als Harry Mulisch, Simon Vinkenoog en Cees Nooteboom aan het woord, alsmede uitgever Robbert Ammerlaan en „beoogd biograaf” Piet Piryns. De wereld draait door verwelkomde zelfs de verre van Bekende Nederlander Gerrit Kouwenaar om een ooit door Claus aan hem opgedragen gedicht voor te lezen.