Precies om middernacht feliciteerden Pauw & Witteman koningin Beatrix met haar zeventigste verjaardag en toonden ze als eersten drie nieuwe fotoportretten van de vorstin. Verrassend is vooral de keuze van de fotograaf, Anton Corbijn, die tot nu toe eerder bekend staat om zijn portretten van rocksterren.
De hele week al besteedt de Nederlandse televisie aandacht aan een verjaardag, die officieel nog steeds op koninginnedag gevierd wordt. Toon en inhoud van die aandacht vertonen grote variëteit.

Lees verder »

Als je Arie Boomsma met een door hem geconfisqueerde dildo ziet zwaaien in 40 dagen zonder seks, kun je je moeilijk aan de indruk onttrekken dat de EO meer geobsedeerd is door erotiek dan enige andere Nederlandse omroep of zender. Natuurlijk wil het programma juist aantonen dat seks iets anders is dan snacken. In zeven opeenvolgende afleveringen wordt steeds een jongere die het verschil niet kent, uitgedaagd om zich vrijwillig veertig dagen te onthouden van masturbatie, strelen en elke andere seksuele stimulering. Alleen zoenen mag.
Het begint steeds met een inval in de kamer van de hoofdpersoon. Alle condooms, Playboys en andere hulpmiddelen worden in een mandje gedaan en in beslag genomen. Presentator Boomsma doet dat net iets te guitig en ook de gretige verslaglegging van de gebruikelijke liederlijkheid van de seksverslaafde doet enige hypocrisie vermoeden.

Lees verder »

Een venijnig debatje zondag in Buitenhof tussen de Kamerleden Ormel (CDA) en Thieme (Partij voor de Dieren) stelde de zaken op scherp. De veearts Ormel houdt vast aan het principiële verschil tussen mensen en dieren, terwijl Thieme vindt dat eerbiediging van de rechten van het dier de beste maatstaf is van een beschaving. De emancipatie van het dier schuift steeds verder op. Schrijfster Charlotte Mutsaers introduceerde onlangs in Pauw & Witteman zelfs al het in haar laatste roman figurerende Kreeftenbevrijdingsfront. Lees verder »

Telkens wanneer Boer zoekt vrouw (KRO) op zondagavond weer een kijkcijferrecord heeft gebroken (het gemiddelde ligt nu boven dat van voetballen en schaatsen), gaan de media op maandag op zoek naar verklaringen voor het succes.
Heimwee naar de wereld van Ot en Sien ligt voor de hand. De wetenschap dat de moeder van bollenboer Henk elke avond om negen uur twee sinaasappels voor hem uitperst is misschien het perfecte tegengif voor de globalisering. Henk (34) bekent het zijn televisiebruiden eerlijk. Ook anderszins is moeder zijn culinaire oriëntatiebaken: die kookt tenminste lekker zonder smaak. Lees verder »

Adriaan van Dis in Zuidelijk Afrika, Bregtje van der Haak in Caïro, Frans Bromet in India, Floortje Dessing in Azerbajdzjan en Geert Mak in heel Europa: de kwaliteitsoogst van een willekeurige week wijst op een toegenomen reislust van Nederlandse televisiepersoonlijkheden en een voorzichtige kentering in de naar binnen gekeerde nationale oriëntatie van de laatste jaren. Zelfs middelbare-scholieren in Ede maakten een dvd over de Europese Unie, zo leerde Nova gisteren.
De grote blinde vlek is China. Het volkrijkste, snelst veranderende en voor journalisten opwindendste land blijft op televisie zo goed als onzichtbaar. Wouter Zwart doet als correspondent van het NOS Journaal zijn stinkende best, maar in het jaar van de Olympische Spelen in Peking, China’s toelatingsexamen tot de rest van de wereld, debatteren ze bij de Publieke Omroep liever over een boycot dan dat ze er hun beste mensen naar toe sturen om verslag te doen van de stand van zaken. Vanuit Nederlands perspectief zou een rondleiding op locatie door architect Rem Koolhaas (en een gesprek over zijn overwegingen om een nu al legendarisch gebouw voor de Chinese staatstelevisie te ontwerpen) toch te doen moeten zijn.

Lees verder »

De historische tentoonstelling in het Instituut voor Beeld en Geluid op het Hilversumse Media Park vormde het ideale decor voor een televisieportret van Koos Postema (75). Aanleiding voor de gisteren uitgezonden aflevering van de KRO-serie Profiel was de uitreiking komende maandag van een oeuvreprijs aan de voormalige coryfee van VARA en NOS.
Samensteller Coen Verbraak koos de formule getrouw voor een beetje psychologie in zijn gesprekken met voormalige collega’s en Postema’s echtgenote Ineke. De doorgewinterde journalist van de actualiteitenrubriek Achter het nieuws (VARA) en later betrouwbaar gastheer van programma’s als Een klein uur U (geëvolueerd tot Een groot uur U) en Klasgenoten komt daarin naar voren als een charismatische hoofdonderwijzer. Hij paarde een groot gevoel voor timing aan een vermogen om uitstekende gesprekken te voeren met allerlei mensen. Zijn gezag was natuurlijk en duldde weinig tegenspraak. Desgevraagd zou Postema niet weten wat er op zijn presentatie aan te merken zou kunnen zijn. Privé houdt hij van plagen, om niet te zeggen: jennen.
Interessanter dan deze typeringen is wat we terloops te weten komen over de geschiedenis van de Nederlandse televisie en dus samenleving. Postema maakte zijn televisiedebuut al in 1961 en werd een boegbeeld van de sociaal-democratische zuil, toen die een brandpunt vormde voor maatschappelijke vernieuwing.

Lees verder »

„Een onverbeterlijk pessimist” noemt Frans Bromet zichzelf. In het commentaar bij zijn televisiedocumentaire Een steuntje in de rug verklaart hij altijd een tegenstander te zijn geweest van ontwikkelingshulp. Het geld komt toch niet bij de juiste mensen terecht en bovendien leert het mensen in arme landen om hun hand op te houden. In een proloog – een archieffragment uit het programma Theo onderdak – legt Bromet aan Theo van Gogh uit waarom hij geen geld wil geven aan arme kinderen in Afrika, zelfs als die zonder hulp niet kunnen overleven: „Dan gaan ze maar dood”.

Toch is het de opmaat tot een aflevering van de serie Van goede wil, waarin Bromet in opdracht van de Humanistische Omroep onderzoek doet naar helpers van de medemens. Het humanistische instituut voor ontwikkelingssamenwerking (Hivos) daagde Bromet uit zijn camera te richten op een hulpproject. Gewapend met een gezonde dosis cynisme reist hij af naar Zuid-India. Daar werkt het Hivos samen met het Centre for World Solidarity – alleen die naam al vervult Bromet met wantrouwen. Lees verder »

De vergelijking gaat op vele manieren mank, maar de vraag is desondanks interessant. Zou een programma als Vrouwenpraat in Nederland denkbaar zijn?
Stel je voor: een wekelijkse talkshow op primetime, gepresenteerd door vier vrouwen met een brede algemene ontwikkeling. Alle onderwerpen kunnen besproken worden behalve de officiële politiek. De nadruk ligt op dilemma’s uit het dagelijks leven. Het kan de vraag zijn wat een goed huwelijk is, maar ook sociale, morele, praktische en religieuze aspecten van opvoeding, kleding of seksualiteit. Glamour en sterrendom mogen terloops ter sprake komen, maar spelen geen hoofdrol. Boze brieven van kijkers kunnen worden voorgelezen; als die beledigend van toon zijn wordt vooral benadrukt dat het debat daar niet veel mee opschiet. Gevoelige onderwerpen als masturbatie en homoseksualiteit worden niet geschuwd. Zelfs mag gepraat worden over de oorzaken van islamistisch terrorisme: is armoede de voornaamste drijfveer of gaat het om gedram van een kleine, relatief welgestelde minderheid onder belijders van een overwegend verre van oorlogszuchtig geloof?

Lees verder »

De nieuwe dramaserie Deadline (VARA) begint met een explosie op het Haagse Centraal Station: rugzakje, achtergelaten door een jongeman met Noord-Afrikaans uiterlijk, 26 doden. Meteen wordt een geheime antiterrorisme-eenheid operationeel. Die ressorteert direct onder de fictieve minister van Veiligheid (Betty Schuurman) en functioneert „op en over de rand” van de wet.
Attractieve types die normaal andere banen hebben gaan direct aan de slag met hightech-afluisterapparatuur en slaan desnoods een verdachte preventief in elkaar. Nood breekt immers wet, want er kan elk moment een nieuwe bom afgaan.
Het is goed gemaakte pulp van regisseur Arno Dierickx (Bloedbroeders), strikt naar Amerikaans voorbeeld, ondanks de door scenarioschrijvers Alma Popeyus en Hein Schütz op Nederlandse omstandigheden toegesneden verhaallijnen. Maar het sympathieke A-team („we gaan dit toch niet aan de AIVD overlaten?”) verheerlijkt wel een mentaliteit van niet kinderachtig doen over inbreuken op de democratie waar we tot voor kort in Nederland wel een punt van maakten. Gelukkig is het script op veel plaatsen behoorlijk ongeloofwaardig.

Lees verder »

De roman De ziekte van Middleton (1969) van Gerrit Krol gaat voornamelijk, behalve over alles, over vrouwenborsten. Het is dan ook niet vreemd dat het boek eindigt met een bijlage die The Bra Builders heet. Het artikel heeft als intro: „Een geschikte brassière ontwerpen lijkt opmerkelijk veel op het construeren van een hangbrug. Zó gaan ingenieurs te werk…” Er staat een foto bij van een lachend meisje met twee staartjes en twee volwassen borsten in haar beha, met daaronder de tekst: „Het probleem om halfvaste massa’s van verschillend model te ondersteunen brengt complexe ontwerpproblemen met zich mee…”

Lees verder »