Verrassend hoge kijkcijfers haalt dit najaar het luchtig informatieve programma Bij ons in de PC (KRO). Gids Jort Kelder leidt de kijker rond door de duurste winkelstraat van Nederland, de P.C. Hooftstraat in Amsterdam-Zuid. In de eerste aflevering betrapte hij daar op een terras gebroederlijk naast elkaar zanger Gerard Joling en schrijver Harry Mulisch. Op de vraag  wat hij daar eigenlijk doet, antwoordt de auteur:   „Sashimi eten”. Mulisch behoort, zo licht hij nader toe, niet tot de mensen die vinden dat als er eens een goeie winkelstraat is, je er beter aan zou doen die te mijden.
Deze opvatting tekent de veranderde houding van de spraakmakende elite ten aanzien van opzichtige rijkdom en biedt ook het begin van een verklaring van het succes van de serie.

Lees verder »

Weerzin tegen de islam blijkt een forse impuls te verschaffen aan de cinematografische ambities van sommige politici. Publiciste Heleen Mees wees er gisteren bij Het Gesprek op dat het voornemen van Geert Wilders (PVV) om een film te maken tegen de Koran niet los gezien kan worden van het door Ayaan Hirsi Ali bedachte filmpamflet Submission. En dat hij de verdenking op zich laadt niets originelers te kunnen verzinnen. Lees verder »

Het is alweer een paar weken geleden dat ik voor het laatst keek naar De nieuwste show. De dagelijkse actualiteitensatire van BNN en NPS was toen nog niet erg op stoom, maar ik hoopte dat de teksten door meer ervaring met dit lastige genre beter zouden worden.
In werkelijkheid is het veel slechter geworden dan in het begin. Grappen als „de Lichtstad staat in lichterlaaie” en „deze rellen geven een nieuwe betekenis aan de uitdrukking de Franse slag” vallen volledig dood. Een conference van Samba Schutte moet het vooral hebben van het komische effect van het steeds opnieuw op z’n Amerikaans uitspreken van de naam Annapolis. Lees verder »

Er wordt deze week op televisie veel over documentaires gepraat, vanwege het IDFA: zoals Twan Huys dagelijks herhaalt in een plichtmatig journaal ”het in Amsterdam gehouden grootste documentairefestival ter wereld”. Naar analogie van de ontwikkeling van IDFA gaat het steeds vaker over de onderwerpen van de films en minder over de makelij, de stijl of andere dilemma’s van de mensen achter de camera.

Lees verder »

Suzanne Robijn (14) uit Dirksland draagt een beugel en doet haar relaas voor de camera van Zembla (VARA) in het zicht van een knuffelijsbeer: „We wilden gewoon aangeschoten worden, dat het gezellig werd.” Maar wat had ze dan gedronken, voordat ze zou belanden in de speciale polikliniek in Delft voor tieners met een comateuze alcoholvergiftiging? Nou ja, een paar glazen perenlikeur, een blikje bier, beetje whisky, en toen een groot glas met allemaal dingen door elkaar: wijn, whisky, likeur.

Lees verder »

Soms blijkt de televisieavond verrassend leuk te kunnen zijn als je met een echt mens kijkt. Een echt mens is iemand die geen televisierecensent is. Een echt mens is bijvoorbeeld vriendin D., een geduchte kijker met licht ongeduld. We keken samen. Tijdens de reclamespot van Rita Verdonk in Netwerk ruimde D. maar even de keuken op, en miste daardoor de tamelijk schokkende reportage over het 7-jarige meisje Linda dat per se niet terug wilde van haar pleegouders naar haar moeder omdat ze doodsbang was ’s nachts met haar alleen te zijn. Een hoogleraar pedagogie las het dossier van het meisje grondig en zag geen enkele aanleiding tot terugplaatsing, zelfs de moeder zelf had de pleegouders laten weten dat zij de zorg voor het meisje niet aankon. Toch werd het kind door Bureau Jeugdzorg teruggeplaatst. Als het mis gaat mag ze ook niet terug naar deze pleegouders, want die mogen, omdat ze zich verzet hebben, geen kinderen meer toegewezen krijgen van Jeugdzorg. De directeur van het desbetreffende Bureau Jeugdzorg zat verzenuwd voor de camera en zei niet veel meer dan dat als het niet goed was gegaan, dat het dan niet was gegaan zoals het had moeten gaan.

Lees verder »

Vandaag begint het documentaire festival Idfa in Amsterdam. Het is altijd een bombardement van documentaires van over de hele wereld, waar de televisie vanaf gisteravond elke dag iets van probeert te laten zien, door gesprekken met makers en/of het vertonen van hun films. In de eerste aflevering, gisteravond gepresenteerd door Twan Huys, werd de kijker buitengewoon benieuwd gemaakt naar de openingsfilm van Idfa, een documentaire over wat Amerikaanse soldaten meemaken in Irak, Operation homecoming. Zelfs de maker zelf zei dat hij, desgevraagd, vermoedelijk geen zin zou hebben naar zo’n film te kijken, hij zou, net als bijna iedereen, denken dat hij het wel zo’n beetje wist, Irak. Toch had hij zijn film gemaakt, en de fragmenten die je ervan zag, waarbij gebruik was gemaakt van animatie, en zoveel mogelijk vanuit het standpunt van de ‘gewone soldaat’ én vanuit de gewone Irakees verteld was, gaven de indruk dat je iets nieuws, iets diepgaanders te zien zou kunnen krijgen. Lees verder »

Buitenlandse media schenken weinig aandacht aan de commotie in Nederland rond de ‘Anne Frankboom’. Dit blijkt uit een rondgang langs verschillende nieuwssites. De aandacht voor de boom, waar de familie Frank op uitkeek vanuit het Achterhuis, lijkt dus vooral een nationale aangelegenheid. Lees verder »

Soms wil je, zeker zo in de donkere maanden, lekker gezellig Nederlands nieuws. Niet van dat Grote Nieuws over het ontslagrecht dat er niet komt maar dat door een commissie bekeken zal worden en waarover je belangwekkend commentaar kunt vernemen als: „Uiteindelijk hebben we elkaar weer gevonden op datgene dat we eerder als ambitie naar voren hebben gebracht” – Balkenende met zeer ernstig gezichtje. Of waarover je Bos met een als innemend bedoelde glimlach, die toch ook het onderdrukte ongeduld van de onderwijzer tegenover zijn wat trage leerlingen uitstraalt, hoort beginnen aan iets langdurigs met „We hebben hier écht vanavond besloten dat…”. Lees verder »

Tweehonderd dagen geleden was het gisteren dat Madeleine McCann verdween in Portugal en het Engelse Panorama zette alle feiten en vermoedens nog eens op een rij. Veel is het niet eigenlijk. De kleuter verdween uit een vakantieflat terwijl haar ouders met vrienden zaten te dineren. Je zag hoe dichtbij dat diner plaatsvond, aan een zwembad, met een schuine blik op het appartementje, hoe makkelijk het was voor de ouders om af en toe even bij de kinderen te gaan kijken. Dat hebben ze ook gedaan. Lees verder »