Het was de bedoeling in deze rubriek meer aandacht te gaan besteden aan andere beelden dan die van de Nederlandse televisiezenders: meer YouTube, meer digitale zenders, meer videoclips, meer buitenland. Na twee maanden is me dat nog niet goed gelukt. Voor het grootste deel komt dat doordat de Nederlandse televisie nog steeds zo verscheiden is dat het zwaar valt om je van oude gewoontes los te maken. Het web biedt nog veel meer variëteit, maar door de versplintering van het publiek kijkt daar niemand meer naar hetzelfde.

Ik blijf het proberen, een televisierecensie 2.0, maar met enige aarzeling herneem ik toch ook de traditie van ‘de fruitschaal’: steeds aan het einde van een periode van twee maanden een balans van wat de Nederlandse televisie aan onvergelijkbare appels en peren bood, in de vorm van een persoonlijke top 5.

Lees verder »

Het woord ‘terrorist’ wordt nogal eens door autoritaire regimes gebezigd om een meedogenloze politieke tegenstander aan te duiden. Van verzetsstrijders als Hannie Schaft en Gerrit van der Veen valt die kwalificatie door de Duitse bezetter nog wel te begrijpen, maar een mensenrechtenactivist ter dood veroordelen wegens terrorisme, dat lijkt een novum van het huidige Iraanse bewind.

Pas in de loop van gisteravond werd in Nova meer bekend over de Maastrichtse Abdullah al-Mansouri, koninklijk onderscheiden wegens zijn inspanningen voor Amnesty International. Hij wordt nu verdacht van een bomaanslag en is ook president in ballingschap van een Iraans gewest dat zich onafhankelijk wil verklaren. Maar een terrorist?

Lees verder »

Er zijn maar weinig takken van cultuur waarin de hoogst gewaardeerde prijs door het publiek wordt toegekend. Televisie vormt zo’n uitzondering. Logisch, want televisie is het massamedium par excellence, ook al is de hoogste Amerikaanse televisieprijs, de Emmy Award, wel een onderscheiding door vakgenoten. De sinds 1964 toegekende Gouden Televizier-Ring komt na stemming per sms en internet per definitie terecht bij publieksfavorieten en niet per se bij goed gemaakte of intelligente programma’s. Zo wonnen de reality soaps De Bauers (RTL, 2004) en Gewoon Jan Smit (TROS, 2005) eerder dankzij de fans van de zingende hoofdpersoon dan wegens de verdiensten van de makers.

Dit jaar beschikten voor het eerst sinds mensenheugenis alle drie de genomineerde programma’s over genoeg kwaliteiten om in principe ook in aanmerking te kunnen komen voor een Zilveren Nipkowschijf, de jaarlijkse prijs van de Nederlandse televisierecensenten. Lees verder »

Soms vraag je je wel eens af wat je nu van een avond televisiekijken over houdt. Aan beelden en indrukken bedoel ik. Keek vanochtend eens in mijn hoofd en daar was het een raar ratjetoe. Ik zag er Jack Nicholson door het bos hollen achter een hert aan, (Wolf, RTL 7) tussendoor huilde hij af en toe als een wolf met een gebit en dat was zo’n belachelijk gezicht dat ik weer in de lach schoot. Ook zag ik er Yves Montand vlot Chinees sprekend grappige anekdotes vertellen aan gierende Chinezen, zelfs de boze Isabelle Adjani moest lachen (Tout feu, tout flamme, TV5). Lees verder »

Zo zo. Allemaal schrijvers op tv! Dat wil zeggen drie. En een ervan is dood, maar nu blijkbaar zo ontzaglijk geliefd dat zijn hele crematie op de televisie wordt vertoond. Toch blijft het opvallend dat nu eigenlijk nooit eens iemand iets van Wolkers citeert, of zegt: die scène, in dat verhaal, die is me altijd bij gebleven. Hij was zo aardig, zo gul, zo vitaal, zo dol op beestjes, hij was eventueel nog een beeldend kunstenaar, maar een schrijver? Niet dat je merkt. Niet dat de beeldend kunstenaar Wolkers op serieuze aandacht mag rekenen: Nova liet gisteravond allemaal werken van Wolkers in de openbare ruimte zien, met stemmige muziek erachter, en de enige commentaren die we hoorden gingen over vernielingen en relletjes. Lees verder »

De kracht van televisie boven geschreven media is, nogal logisch, dat je de dingen, mensen, plaatsen waarover het gaat ook ziet. En zien heeft vaak een intensere uitwerking dan alleen maar in de krant lezen. Zo zagen we gisteravond op Canvas in Sold for nothing het gezicht van het Thaise meisje Am, dat bedrogen was door een kennis van haar moeder die haar een secretaressebaan in Denemarken had beloofd. Moeder zei nu dat ze haar dochter liever niet naar het buitenland had willen laten gaan, maar ja, dat hou je niet tegen. En dat zal ook wel niet, Am had net haar secretaresse-opleiding af, ze was hoger opgeleid geworden dan haar omgeving, ze was modern en jong en ze ging de wereld in. ,,Het was net een droom”, zegt ze. Ze was zelfs nog nooit op het vliegveld geweest, en nu ging ze ín een vliegtuig helemaal naar Europa. Lees verder »

,,Toen begon voor mij allerlei verwarring te ontstaan van hoe of wat,” zegt de verpleeghuisarts tegen de vrouw van zijn demente patiënt. De verwarring van hoe of wat gaat over de verklaringen van de patiënt, in betere tijden gedaan, ten aanzien van zijn wensen om behandeld te worden als hij ooit dement zal zijn. Hij wilde dat destijds niet. Zijn vrouw, die duidelijk van hem houdt, al is de man die daar nu in bed ligt of een paar stapjes doet en in de lucht hapt als een vis op het droge, niet bepaald meer dezelfde als haar man van ooit, wil zich aan die verklaringen houden. Maar de verpleeghuisarts is er niet zo zeker van of de man er ook nog zo over denkt – als je van samenhangend denken kunt spreken. Of dat kan, weet eigenlijk ook niemand. Lees verder »

Het is voor een schrijver wel fijn als hij ook een beetje een televisiepersoonlijkheid is. Wat werd Jan Wolkers mooi herdacht. Vrijdagavond laat was een schitterende verdubbeling te zien: Wolkers zat naar vroegere televisieopnamen van zichzelf te kijken en leverde daar soms commentaar op, (onveranderlijk positief: ,,Ja, dat is aardig”; ,,Innemend hè?”), net zoals wij thuis naar die vroegere beelden van hem zaten te kijken, en tevens naar hem die ernaar keek en die ook ineens in een vroeger beeld was veranderd. Lees verder »

Woensdagavond kon je bij Pauw & Witteman al fragmenten zien uit het nieuwe programma Babyboom dat gisteravond begon, omdat ze presentatrice Caroline Tensen op bezoek hadden. In Babyboom worden bijna een jaar lang 100 paren gevolgd die zwanger willen worden. Bij Pauw & Witteman kreeg je de indruk dat het enerzijds nogal lachwekkend werd – je zag een paar voor de camera voor doen hoe ze ‘het’ het liefst ‘deden’, gelukkig wel met hun kleren aan – anderzijds gênant intiem. Lees verder »

Zou het geweld op de televisie nu echt allerlei mensen aanzetten tot het gebruiken van geweld? Of is er steeds meer geweld en zien we het daarom ook steeds meer op de televisie? Die jongetjes in Slotervaart die een cameraploeg bedreigen, ogenschijnlijk in de volle overtuiging van hun recht: „Ik sla die neus van jou naar binnen”, als ze niet maken dat ze wegkomen, en die vervolgens versterking krijgen, gericht stenen gooien, de auto van de televisieploeg zwaar beschadigen – hoe komen die erbij dat dat zo kan, gaat, mag? Hoofdcommissaris Welten, die bij Pauw & Witteman zat, meende dat ze zo „gewetenloos” waren „omdat ze niets geen normbesef hebben mee gekregen van thuis”. Gisteravond waren er weer een paar op pad geweest, nu met benzine om auto’s in brand te steken naar Frans model. Deze waren tijdig ‘geveegd’ zoals dat in politiejargon heet, vertelde de hoofdcommissaris, die deze mededeling doorkreeg terwijl hij bij Pauw & Witteman zat. Lees verder »