Zoals wel meer Spaanse regio’s zit ook het relatief welvarende Catalonië momenteel diep in de schulden. Sinds dit voorjaar de eurocrisis in alle hevigheid uitbrak, raakte de regio (die een vijfde van het Spaanse bnp genereert) zo goed als afgesloten van de internationale geldmarkten. In een originele poging aan geld te komen, verkoopt de regioregering sinds vorige week 1-jarige obligaties aan particulieren. Doel is minimaal een miljard euro op te halen.

Wie een stukje Catalaanse staatsschuld koopt, krijgt hier een rente van 4,75 procent over. Dat is best aardig, maar wie zijn geld momenteel op een spaarrekening stort, kan een even hoog rendement vangen. En zulk spaargeld valt onder het Spaanse deposito-garantiestelsel. De obligaties niet. Dit financiële weblog komt dan ook tot 13 redenen om de obligaties niet te kopen.

De nood bij de regering in Barcelona is echter hoog. De rente van 4,75 procent die het betaalt is bijna even hoog als, bijvoorbeeld, Griekenland momenteel betaalt over 1-jarige obligaties.

Hier bovenop betaalt de regio daarnaast ook nog een commissie van 3 procent aan de regionale caixas die de obligaties namens haar in de markt plaatsen. Voor die spaarbanken, waarvan enkele in zwaar weer verkeren, is die hoge commissie natuurlijk zeer welkom. Maar voor de regering betekent het dat ze voor elke honderd euro die ze ophaalt, er bijna acht kwijt is aan leenkosten. Dat is een niveau dat in de buurt komt van internationale geldmarktparia’s als Venezuela, Oekraïne of Argentinië.

Het is kortom afwachten of Catalonië alle obligaties verkocht krijgt. En zo ja, aan wie. Dit hilarische filmpje neemt alvast een voorproefje. Clou: de Catalaanse regiopresident Montilla zit met zijn kabinet aan tafel om te vertellen dat alle obligaties zijn opgekocht. Naar later blijkt door één enkele persoon: Esperanza Aguirre, de president van de regio Madrid. Als aartsvijand van de Catalanen wil de Madrileense natuurlijk wel wat voor terug voor haar liefdadigheid:

De Spaanse premier Zapatero kondigde vandaag aan dat hij zijn kabinet ingrijpend wijzigt. De klassieke kwaliteitsmedia kwamen de afgelopen uren met vele verstandige, vaak interessante analyses.

Maar op de populaire website Menéame was dit vanavond veruit het meest getipte bericht: het Spaanse ministerie van Volksgezondheid krijgt straks een vrouw aan het hoofd die blijkbaar gelooft in de heilzame werking van de Power Balance-armband.

In Nederland brak deze armband deze zomer door dankzij Wesley Sneijder. Hij haalde zijn medespelers van Oranje over de band ook te dragen – met alle gevolgen van dien. Wetenschappers noemen de armband (à 25 euro) echter oplichting. Onlangs werd Sneijder dan ook genomineerd voor een Kwakzalverprijs, die hij overigens niet won.

Nu zal de kersverse minister, Leire Pajín, vast niet sneuvelen over de kwestie. Maar deze blogger vraagt zich wel af of ze het goede voorbeeld geeft.