Uw correspondent was een weekje afwezig wegens motivatiestoornissen.
Hoe dat zo? Tja, Sigmund, je zou kunnen zeggen: wie in de publieke opinie optreedt, moet een dikke huid hebben. Politici, bestuurders, rechters, CEO’s… Ze krijgen heel wat over zich heen, en dat hoort bij hun functie. Hoge bomen vangen veel wind, wie kaatst kan de bal terugverwachten, blahblahdieblah etcetera. Lees verder »

Sinds enige tijd doet uw correspondent iedere maandagavond alsof hij de presentator is van het radioprogramma Met het Oog op Morgen. De mensen trappen daarin, en zo komt het dat ik regelmatig vooraf aan de uitzending een gesprek moet voorbereiden. Ik zeg dan tegen de studiogast: „Het klinkt niet leuk, maar over een half jaar zullen luisteraars zich in het aller-, allerbeste geval nog één zin weten te herinneren van ons gesprek dadelijk. Wat moet die zin wat u betreft zijn?” Lees verder »

De echte fans van deze pagina (zij met de plakboeken) herinneren zich de expeditie bijna een jaar terug naar Helmond, waar de mannen van Duracar proberen uit het niets een revolutionaire elektrische bestelbus in productie te nemen. Motto aan de muur: ‘Iedereen zei dat het niet kon, tot er iemand kwam die dat nog niet wist.’ Lees verder »

‘Kijk! Das Elektromobil und seine Behandlung. Mooi boekje hè? Küster’s Autotechnische Bibliothek. Is een instructiegidsje voor eigenaren van elektrische auto’s. Zie je het jaar? Leipzig… 1906!” Of deze: „Autovisie jaargang 1970, met op de cover de prijs van ƒ1,25 en de kop: TEST ELEKTRISCHE FORD COMUTA. De elektrische auto en de benzineauto zijn tegelijk geboren, wist je dat er in 1909 in Amsterdam elektrische taxi’s rondreden?” Lees verder »

Als geluk voor een westerling neerkomt op doen wat je wilt (en voor een oosterling op willen wat je doet), dan was uw correspondent afgelopen maandag even gelukkig. Daar zaten we, de juryleden van de e-car scriptieprijs 2010, in het Reactor instituut van de TU Delft. Even opfrissen: onze e-car scriptieprijs van 12.000 euro voor de beste scriptie hbo/wo over elektrische auto’s heeft een jury van twaalf leden, allen lezers van deze rubriek. Ieder neemt 5.000 euro mee dus we kunnen jaren vooruit. Maar hoe beoordelen we de inzendingen? Lees verder »

Vorige week scheurde uw correspondent door de binnenstad van Amsterdam in een elektrische sportwagen van dik een ton, dit tot boosheid van enkele lezers die duurzaamheid slechts lijken te kunnen bekijken door de glazen van hun calvinistische bril. Gij. Zult. Niet. Genieten. Maar uw correspondent zal wel degelijk genieten. Kijk hem daar zitten aan het stuur van een elektrische kiepauto van de plantsoenendienst in de Overijsselse gemeente Dalfsen. Lees verder »

‘Ik zit in een jongensdroom, zo simpel is het.” Aan het woord en stuur is Hans Erdmann, een opgeruimde en gedreven man van begin vijftig die veel praat en goed luistert. Een paar jaar terug verkocht hij aandelen van zijn bureau Claessens-Erdmann, en toen zijn vrouw vroeg wat hij ging kopen, wist hij: een zwarte elektrische Lotus Elise sportwagen. Kijk hem scheuren door de Amsterdamse binnenstad, met naast hem uw correspondent. Ze zijn op weg naar een oplaadpunt. Lees verder »

Vandaag doen we driedubbel interactief, beste lezer, dus opletten! Twee weken terug excuseerde uw correspondent zich voor de ernst van zijn verhaaltje, zo besmettelijk dichtbij de lifestylerubriek van de meest serieuze krant van Nederland. Ik beloofde dat  er snel weer wat te lachen zou zijn, maar dat was bluf. Lees verder »

Dit zijn beangstigende tijden en de mensen lijken verlamd in lichtzinnigheid, alsof ze massaal zijn veranderd in consumptiezombies.  Ons land wacht de meest ontwrichtende bezuinigingsoperatie in decennia,  in Afghanistan vechten we mee in een echte oorlog, tienduizenden zien in de Mexicaanse griep een mondiale samenzwering en de voorspellers van de  kredietcrisis voorzien een nog veel  grotere ineenstorting. En dan de klimaatellende. Lees verder »

Een paar weken terug spoelde uw correspondent aan op het Winternachtenfestival in Den Haag. Dat is een jaarlijks terugkerend feest, en dan beland je met andere festivalveteranen in van die ‘wat doe jij nu wat doe ik nu’-gesprekken. Frappant hoe vaak  die dit jaar aldus gingen:
- Hé Joris, wat doe jij nu eigenlijk?
- Journalistiek over duurzaamheid.
- Oh. En verder?
En dan zei ik: nou, verder niks. Het is namelijk best een beetje een groot onderwerp, de transitie naar een samenleving die de ecosfeer niet langer uitput maar ermee in evenwicht verkeert. Lees verder »