Inzicht en frustratie
Het begon met een verpletterende afwijzing. Op 10 maart 2009 kreeg ik een brief van de Nieman Foundation op Harvard University in Amerika. Voor het tweede jaar had ik alles op alles gezet om een Nieman Fellowship te winnen. Ik zou dan met 25 topjournalisten uit de hele wereld een jaar betaald colleges en seminars mogen volgen op Harvard. Een ‘Nieman’ is het hoogst bereikbare in de journalistiek, maar die brief van 10 maart 2009 maakte duidelijk: ze willen me niet.
Wat een klap. Wat nu?
Harvard kun je zien als de ultieme belichaming van de gevestigde orde, en ik besloot mijn therapie te zoeken in het andere uiterste; ik wilde een zo groot mogelijk risico nemen, in de hoop dat, net als bij beleggen, het rendement bij succes navenant groot zou blijken. Dan zou ik oprecht kunnen zeggen: wat een mazzel, achteraf dan, dat die fuckers op Harvard mij toen afwezen!
Een radicaal experiment dus. ‘Radicaal’ betekent ‘bij de wortels’, en daar moesten we het als zwaar belaagde kwaliteitsjournalisten volgens mij ook zoeken. Dit is het informatietijdperk. Waarom kunnen de brengers van kwaliteitsinformatie hun waren dan nauwelijks slijten? Alsof je in het stenen tijdperk je keien niet verkocht krijgt.
Zou het kunnen dat de kwaliteitsjournalistiek uitgaat van achterhaalde vooronderstellingen? Zulke stille aannames wilde ik opsporen en er bij de wortels uittrekken, het opengevallen gat als een bezetene bezaaien en begieten, en dan kijken wat er boven kwam.
Zoals iedere vrouw weet: een afgewezen man doet rare dingen – en dit was mijn coping mechanism. Het moest zo moeilijk mogelijk worden, en dus koos ik een onderwerp dat Superbelangrijk is, maar binnen de gangbare journalistieke methodes ook Supersaai: milieu en duurzaamheid. Daarover ging ik een column schrijven, en dan geen seculiere preek, waarbij ik de actualiteit aangreep om op superieure toon iets of iemand de maat te nemen. Nee, ik wilde concrete vragen beantwoorden: is de elektrische auto een goed idee en zo ja, waarom voeren we hem dan niet in?
Iedere week? – vroegen mensen ongelovig. Je gaat iedere week over de elektrische auto schrijven? Ik leverde destijds wel eens een stuk aan de Duitse krant Die Welt am Sonntag, en mijn redacteur in Berlijn mailde: ‘The electric car? This is tough. Why do you touch such a boring subject? You are still young, plz change your topic.”
Maar daar ging ‘uw correspondent’ vanaf april 2009 in dit weekblad. Tweeënvijftig columns later is het experiment nu halverwege. Ik was nog steeds liever op Harvard toegelaten, maar wat had ik daar veel gemist! Het journalistieke establishment – Harvard incluis – lijkt nog grotendeels te denken in systeemoptimalisaties: men neemt bestaande concepten van ‘nieuwsverhalen’ en van ‘informatie’ en benut dan de nieuwe technologie om nog beter te doen wat al gebeurde. Ik sluit mij aan bij degenen die denken dat er een systeemverandering aankomt: ‘journalistiek’ en ‘informatie’ krijgen een nieuwe betekenis.
Een voorbeeldje. De wetenschapsredacteur van de Engelse krant The Guardian heeft 30.000 volgers op Twitter. Als hij een onderwerp voor een verhaal heeft gekozen, twittert hij zijn volgers: wie heeft er tips? Is de eerste versie van zijn verhaal af, dan publiceert hij dat online en twittert: wie heeft er kritiek? En als zijn verhaal in de krant en op de site staat, twittert hij: het is af, wijs al je vrienden en contacten erop. Waarna het bezoek aan de site explodeert, want al die 30.000 volgers hebben zelf weer ieder honderden, zo niet duizenden volgers. Zo kan alles kantelen: de rol van de journalist, van lezers, van media.
Het is altijd moeilijk denkstappen te reconstrueren. Een inzicht is als een belangrijk kunstwerk: voordat het er is, kan niemand het bedenken. Maar is het er eenmaal, dan kan niemand zich voorstellen dat het er ooit nog niet was.
Dit najaar beginnen twee experts in webdialogen en ik met de tweede fase van mijn radicale experiment. Dan lanceren we namelijk een ‘Supersite’ (werktitel) over elektrische auto’s op het web.
Toen ik in april 2009 begon, had ik nog geen idee van die ‘Supersite’. Wel deed ik ontdekkingen en liep ik tegen hindernissen op. Een van de grootste frustraties: het idee was geweest samen met de lezer op te trekken. Ik wist bij aanvang niets van elektrische auto’s, evenmin als de gemiddelde lezer, maar samen zouden we door de maanden heen wijzer worden. Ik wilde iets opbouwen, maar …, frustratie: wat te doen met lezers die later waren aangehaakt, die waren vergeten waarover het ging, die afleveringen hadden overgeslagen? Een artikel op papier heeft maar één ‘ingang’, namelijk de eerste regel, en daar moet iedereen doorheen, van trouwe lezers tot nieuwkomers, van leken tot experts. Gevolg: ik kon niet verder gaan, omdat ieder stuk moest uitgaan van kennisniveau nul. Gevolg: voor trouwe lezers ging het te langzaam, voor nieuwkomers te snel.
Niettemin bleken veel lezers bereid bij te dragen aan het journalistieke proces – een groot Inzicht. Experts stuurden tips, leken meldden wat ze wel en niet snapten. Ik kreeg, in ruil voor een dagvoorzitterschappen, twee elektrische scooters aangeboden. Omdat ik die als onafhankelijk journalist niet kon accepteren, organiseerde ik een scooterestafette voor lezers, die over hun ervaringen berichtten op de NRC-site. Met hulp van begeesterde lezers is er een ‘e-car scriptieprijs’ gekomen.
Al dit enthousiasme leek een breuk met een vooronderstelling in de journalistiek: de krant is een meneer, en ons publiek een stel zwijgende anoniemelingen aan de andere kant van de brievenbus.
Nog een Frustratie: het grote aantal experts rondom de elektrische auto. Dat klinkt raar, maar je ziet in de media over ieder onderwerp hooguit een handvol deskundigen. Dat zijn de mensen die opnemen als journalisten bellen, en die dan in staat zijn helder en kort een ‘quote’ te leveren. Deze blikvernauwing kun je journalisten niet verwijten: ze beheren grote portefeuilles en staan onder tijdsdruk. Hun oplossing is geregeld één expert een podium te geven, en daarna weer een andere als ‘tegengeluid’. Maar wat nu als een kwestie acht kanten heeft? En drie dimensies?
Waarmee je bij de volgende Frustratie belandt: er waren in de beeldvorming rondom elektrische auto’s in de afgelopen anderhalf jaar veel beweringen maar nauwelijks synthese. Het was een kakofonie, die deed denken aan de berichtgeving over ‘de’ islam, de Mexicaanse griep, Europa en het klimaat: veel incidenten en ‘geruchtmakende uitspraken’ – maar hoe zit het nou echt?
Alleen al in Nederland heb je rondom de elektrische auto honderden mensen met een relevante eigen specialisatie. Die zou je allemaal, regelmatig maar zeer gecondenseerd, willen horen. Waarover ze het oneens zijn, en vooral ook waarover er wel degelijk consensus is. Maar je kunt niet bij al die mensen langs, en ze steeds weer bellen als er wat gebeurt. Bovendien: dan investeer je maanden in zo’n inventarisatie, dan staat het een keer in de krant en poef, weg is het.
Ik weet nog hoe deze frustraties en inzichten door mijn hoofd spookten, toen ik afgelopen april naar het prestigieuze en desastreus slecht georganiseerde PEN writers festival in New York mocht, voor een debat over journalistiek. Daar ‘zag’ ik het opeens, misschien juist dáár, omdat ik dan maanden later in mijn prachtkrant kon schrijven: ‘Ik zag het licht in New York.’
Ik zat daar in een panel met Lewis Lapham, God in de Amerikaanse kwaliteitsjournalistiek, en Mary Anne Weaver van The New Yorker. Het was zo’n sombersessie, want in Amerika is de kwaliteitsjournalistiek vrijwel dood. Lapham en Weaver laakten vooral dat hun verhalen steeds korter moesten. Vroeger kreeg je in The New Yorker voor een verhaal soms wel 20.000 woorden – het equivalent van 60 bladzijden in een boek. Nu hooguit 6.000.
Mijn rol in het panel was vooral knikken, en dus had ik tijd mij af te vragen: waarom was die lengte nu zo belangrijk? Natuurlijk, omdat zo’n artikel per definitie twee dingen is: eenmalig en beperkt houdbaar. Weaver ging researchen in Pakistan, en hoe meer ruimte voor haar verhaal, hoe dieper ze kon gaan. Dan werd het gedrukt, en alles wat Weaver niet had gebruikt, kon ze weggooien.
En toen werd het me opeens zo helder. Op internet zijn verhalen niet meer beperkt houdbaar. Dat is de systeemverandering! In de krant geldt: morgen verpakken we de vis erin. Maar op het web kun je schrijven voor de eeuwigheid en iedere dag kun je tekst aanpassen, updaten, uitbreiden, verrijken. Dan krijg je dus wel to-taal andere verhalen!
Terug in het vliegtuig dacht ik: ja, daarover moet de volgende fase van dit experiment gaan. Je neemt een onderwerp, bijvoorbeeld elektrische auto’s. Dan bouw je op het web de hele bestaande kennisinfrastructuur na, waarmee dat landschap van betrokkenen, experts, belanghebbenden en geïnteresseerde leken maximaal navigeerbaar en toegankelijk wordt gemaakt. Mits ze meewerken, natuurlijk.
Bedenk wat dan kan. Je kunt op zo’n site beginnen met een intakegesprek: ben je leek, dan wil je waarschijnlijk eerst weten waarom zoveel mensen enthousiast zijn over elektrische auto’s. Heb je het liefst een filmpje, podcast, een analyse of een infographic? Wil je zien wat andere bezoekers de beste uitleg vonden, en wil je de vijfminutenversie, of die van een kwartier? Ben je al expert, dan wil je andere informatie, en klik je hier verder.
Als experts een stuk schrijven voor zo’n site, kunnen ze nuances verbergen achter hyperlinks, waardoor die stukken veel pakkender worden. Bezoekers kunnen zulke stukken van experts ‘raten’ naar begrijpelijkheid, zoals dat bij Amazon met recensies van bezoekers gebeurt.
Dan die veelheid aan experts. Wie weet valt dat voor een belangrijk deel zelforganiserend te maken. Je nodigt experts uit voor dialoogsessies op het web, waarbij ze op een moment dat ’t hun schikt, maar vóór een bepaalde deadline, reageren op een aantal stellingen, inclusief toelichtingen. Die reacties breng je samen in heldere mindmaps, waarmee de consensus onder experts zichtbaar wordt. Op die mindmaps kunnen andere bezoekers reageren, wat ook weer in mindmaps wordt geïntegreerd, en zo verder.
Zulke mindmaps kunnen leiden tot nieuwe vragen en verhalen, die door de tijd verder groeien. De term hiervoor is, geloof ik, kristallisatiepunt; op 8 november zal ik op internet een samenvatting van alle reacties plus mijn commentaar publiceren. Wie wil, kan hierover dan bericht krijgen.
En zo verder. Nieuws gaat over wat afwijkt van het alledaagse, de uitzondering op de regel. Het punt is: wie vertelt mensen nog wat de regel is? Op zo’n Supersite zou dat kunnen; kwaliteitsinformatie niet alleen over wat zojuist is gebeurd (het nieuws), maar ook wat iedere dag opnieuw gebeurt (de realiteit). Op zo’n site kun je als blogger ook stap voor stap onderzoeken of de elektrische auto een goed idee is, samen met publiek dat zegt: ja, die zoektocht wil ik de komende drie maanden met jou maken.
Terwijl u dit leest, wordt hard gewerkt aan deze ‘Supersite’, wetend dat innovatie een kwart nadenken is, en driekwart Leren door te Doen. NRC kon niet investeren in de bouw en exploitatie van zo’n aparte site. Het geld komt nu van de Postcodeloterij, die hoopt bij te dragen aan ‘democratisering van kennis’. Achterin de herfst ga ik aan de Supersite bijdragen leveren en erover berichten. Ik zal dat ‘om niet’ doen, om mijn onafhankelijkheid te bewaren. In dezelfde periode wordt de eerste ‘e-car scriptieprijs’ à 12.000 euro, bijeen gebracht door NRC-lezers, in Groningen uitgereikt.
In ieder geval stopt de column in dit blad, want in deze nieuwe fase ervaar ik de vorm van een ‘papieren’ column van 750 woorden, in te leveren vier dagen vóór verschijning, als een knellend en frustrerend keurslijf.
Mag ik de duizenden en nog eens duizenden lezers bedanken voor hun reacties? Ik ben slecht in corresponderen, maar las alles gretig. Het was mooi, wie weet wordt het nog mooier, maar wat de bestemming ook blijkt: de reis is een feest.
dinsdag 31 augustus 2010, 16:43 uur
Goed om te lezen dat er vele jaren later nog steeds mensen/journalisten zijn die ontdekken dat papier een outdated medium is. Het is gelukkig nooit te laat om te switchen en nieuwe technologie te omarmen. Nu nog wat beter leren communiceren, zoals reageren op je lezers, en dan kom je er wel. Succes!
dinsdag 31 augustus 2010, 22:08 uur
Begrijp ik nu goed dat je stopt met de column, terwijl je nog een jaar had door kunnen schrijven? Het was toch een mooie mix geweest met de website, maar waarschijnlijk onderschat ik de tijd en moeite die gaan ztten in het schrijven van een column.
Verder wilde ik voor de site nog graag de aanbeveling doen om wiki-pagina’s toe te voegen. In plaats van of ter aanvulling van die mindmaps van deskundigen. Je hoeft de wiki’s niet te openen voor het gehele publiek, maar kunt alleen de deskundigen ervoor uitnodigen. Kijk bijvoorbeeld eens op de discussie pagina van het lemma Electric Car op wikipedia: http://en.wikipedia.org/wiki/Talk:Electric_car
Ik ben zeer benieuwd hoe de site gaat worden, wel jammer dat je die niet in de krant aankondigen kunt zo. Ben benieuwd.
donderdag 2 september 2010, 12:18 uur
Een tip voor een mogelijk onderwerp op de ‘Supersite’:
Roermondse accuproducent probeert het qua accu’s op de betaalbare toer, geen peperdure lithiumcellen, maar een ‘dunne film’ variant van de loodaccu. Energiedichtheid t.o.v. Li ca 66%, maar voor (doelstelling) slechts 1/4 van de prijs. artikel in Technisch weekblad 28-08 jl, zie: http://www.technischweekblad.nl/uitgelicht/carrousel-tw/centurion-akku-biedt-alternatief-li-ion.106918.lynkx
donderdag 2 september 2010, 16:35 uur
Goedemiddag Joris
Al maanden volg ik het nieuws over elektrische auto’s. Ik heb proef gereden in de Think City, Tazzari en de Tesla en uiteraard kennis gemaakt met deze pioniers. Ook ben ik in contact gekomen met mensen van The New Motion B.V. in Amsterdam. Deze vennootschap is een volle dochter van Tendris Holding van o.a. Ruud Koornstra. De man van de LEDlamp en vriend van de heer Poelman, oprichter van de Postcodeloterij en andere goede doelen organisaties. De heer Poelman staat hoog genoteerd in de Quote 500…… en is al eerder onderwerp geweest van onderzoek door de Tweede Kamer. The New Motion B.V. heeft een storting ontvangen van € 250.000,- van Doen Participaties, gelieerd aan de Postcodeloterij. Mogelijk is dit allemaal geen nieuws voor u.
Ik neem aan dat u als journalist een voorstander bent van transparantie. Daarom zou ik graag van u vernemen welk bedrag de Postcodeloterij c.a. gedoteerd heeft om uw ” Supersite ” mogelijk te maken. Heeft u voor uw Supersite ook een Besloten Vennootschap moeten oprichten ?
Ik hoop dat ik met deze vragen uw onafhankelijkheid niet in gevaar breng.
Peter Hamers
donderdag 2 september 2010, 18:13 uur
Yes! De evolutie van een revolutie.
Je beschrijving deed me onwillekeurig ook denken aan de zeer aantrekkelijke opzet van de TED-website.(neem aan dat je de congressen en site kent) Eenvoudiger dan het multi-dimensionale gebeuren dat jij schetst, en meer vergelijkbaar met een magazine dan een krant, maar zeker verwant in meer dan 1 opzicht.
Bij TED-Ideas Worth Spreading, kun je wanneer het je maar schikt je geest laten bestuiven door een grote diversiteit aan fascinerende en veelal briljante bijtjes, die hun creatieve/intellectuele rijkdom trachten te condenseren tot een “talk” of performance van ca. 4 tot 20 minuten.
De kruisverbanden en (meta-)coherentie ontstaan dan als vanzelf. Zo mooi!
Jouw rol in de “Supersite” (hopelijk idd een werktitel
kan dan die zijn welke Chris Anderson vervult bij TED.
Journalistiek in het digitale tijdperk.
Het lijkt allemaal zo voor de hand te liggen… maar chaos en inertie zijn een tergende combinatie.
Voor wat het waard is: ik denk dat je binnen die context heel belangrijk werk aan het doen bent. Vooral als je de nieuwe site op internet maximaal toegankelijk kunt maken. (ook in de zin van laagdrempelig)
Ik wens je NOG MEER inspiratie/reislust toe!
vrijdag 3 september 2010, 0:22 uur
Beste Joris,
bedankt voor de verhelderende columns omtrent dit onderwerp. Veel succes met de nieuwe site; je hebt alvast 1 lezer!
Is het alleen niet mogelijk om af en toe een toelichting of column te schrijven aan de hand van je website? Desnoods alleen op de digitale uitgave van NRC, waar ik je columns alleen maar gelezen heb.
maandag 6 september 2010, 16:25 uur
Leuk idee van de website, ben benieuwd!
In navolging van nummertje 2, Tobias, ook een ‘kijk hier eens naar’ suggestie: http://skepticalscience.com/
Website gericht over science van global warming, incl. editors en goed contact met publiek.Overzicht is iets minder, maar wel complete informatie. (inclusief basis en expert versie van artikels; nog wel work in progress…)
een andere is de Gentse poging om de kennis van de evolutietheorie in de (Vlaamse) samenleving te verbeteren: http://www.evolutietheorie.ugent.be/overdezesite
Ach, waarschijnlijk heb je zelf ideeën zat.
Het enige waar ik wel benieuwd naar ben is hoe je (in de algemene zin van het woord) dit algemener maakt. Hoe wordt achtergrond informatie belangrijker in de huidige media?
dinsdag 7 september 2010, 12:19 uur
@Peter
En dan te bedenken dat Koornstra secretaris is van het Formule E-team dat weer subsidie heeft toegekend aan…The New Motion! En The New Motion levert auto’s die de Postcodeloterij zal schenken als prijs.
Geld aannemen, van klanten, financiers of overheid, leidt altijd tot verwachtingen dus verplichtingen van de ontvanger. Ook de Postcodeloterij heeft verwachtingen – kennelijk gevoed door een relatie met The New Motion/Tendris. Joris maakt elektrisch rijden groot op kosten van de Postcodeloterij, The New Motion verdient er geld mee. Slim!
woensdag 8 september 2010, 10:43 uur
Joris: succes met de site! We hebben hier natuurlijk al eerder kort over gesproken, maar het is goed te zien dat dit nu echt vorm begint te krijgen!
Wellicht ten overvloede en in het kader van transparantie, reagerend op Dhr. Hamers.
Stichting DOEN heeft inderdaad een deel van de start van The New Motion gefinancierd. Met nadruk op een deel; aangezien ook onder andere Tendris en ondergetekende hier een deel van gefinancierd hebben.
The New Motion is overigens geen volle dochter van Tendris; er zijn meerdere aandeelhouders.
Met de financiering van onder andere Stichting DOEN kunnen we een doorbraak bereiken om de markt voor elektrisch vervoer te versnellen. De elektrische autotender (DC-TEC) is een voorbeeld van een activiteit waarmee te dit bewerkstelligen. Deze zijn we vorig jaar gestart, samen met onder andere TNT, Eneco en anderen.
groet,
Alef Arendsen
vrijdag 10 september 2010, 22:19 uur
Grappig, dat in de reacties op Joris’ laatste column zoveel geldstromen voorbijkomen. Zou dat ook horen bij de nieuwe journalistiek? Hopelijk komt er op de Supersite ook een mindmap van aandeelhouders en geldschieters.
maandag 13 september 2010, 0:14 uur
Joris:
Dubbel duurzaam, zo’n Supersite: het gaat niet alleen over duurzaamheid, het doet er ook iets mee.
De vespilling die met het papieren medium gemoeid is, is enorm. En dan bedoel ik nog niet eens de tonnen papier en de kosten voor drukken en bezorgen. Nee, het is het vluchtige van de informatie, die daardoor verloren gaat en elke keer opnieuw wordt bedacht en opgeschreven.
Maar let op Joris, dat je niet Wikipedia achteraan gaat. Ik zou het anders doen, gedegen en diep, maar ook luchtig en de highlights snel leesbaar met plaats voor opinies. Net als een krant, maar dan blijvend.
Succes, ik ben zeer benieuwd.
groet, Dick Butijn
woensdag 15 september 2010, 17:13 uur
Joris,
Ik heb bijna alles van wat je geschreven hebt, gelzen, behalve jou eerste “boek”. Ik vond je een goede schrijver afgezien de inhoud van je verhalen uit Egypte. Je begon toen als een orientalist die erkening zoekt in “het Westen”. Daarna met name jou periode in Palestina begon je echt ervarende journalist to worden. Maar toch die periode heeft jou course en manier van schrijven veranderd. Je past niet meer in wat “de lezers willen graag lezen”, dus je trok je conclusies en je ging weg. Jou boek “ze zijn net mensen” was ” Al qasha allati qasamt dhahr alba’eer” je bent wat ze noemen “arabist” dus je kan het begrijpen, neem ik aan. je hoort niet bij “het establishment” daarom ook ben je afgewezen.
Ik wens je alle succes,
Abubashar
woensdag 15 september 2010, 23:01 uur
Jammer je (voorlopig) niet meer te lezen. Waardeerde het journalistieke experiment en discussie over media objectiviteit met veel plezier gevolgd. Las net het stukje op BBC over hoe de Al Ahram de foto van Mubarak en Obama gedokterd heeft , en moest meteen aan je denken. Mvg, Martin
dinsdag 28 september 2010, 10:41 uur
Go Joris! je bent niet op zoek naar de Electrische Auto, je bent op zoek naar de Heilige
Graal. De Waarheid, zeg maar, en hoe die boven water te krijgen. Je concludeerde al eerder dat dat niet kon al correspondent in het Midden Oosten (waar ik nu zit). Je probeerde het met een colum en nu komt de Superesite. Ik ben benieuwd, ik hoop dat het lukt. Want met meer informatie zijn er geen acht kanten, maar honderden kanten. Succes bij het scheppen van orde in de chaos.
woensdag 29 september 2010, 21:25 uur
Sta hier echt versteld van….waarom pakt een Telegraaf journalist dit niet op, best een sappig verhaal….gaat tenslotte om geld van de Nederlanders
“”"
En dan te bedenken dat Koornstra secretaris is van het Formule E-team dat weer subsidie heeft toegekend aan…The New Motion! En The New Motion levert auto’s die de Postcodeloterij zal schenken als prijs. THE New motion heeft weer geld gekregen van de postcode loterij om op de grachtengordel te vertoeven, 250,000 EUR
Geld aannemen, van klanten, financiers of overheid, leidt altijd tot verwachtingen dus verplichtingen van de ontvanger. Ook de Postcodeloterij heeft verwachtingen – kennelijk gevoed door een relatie met The New Motion/Tendris. Joris maakt elektrisch rijden groot op kosten van de Postcodeloterij, The New Motion verdient er geld mee. Slim!
zaterdag 2 oktober 2010, 2:03 uur
Joris,
Allereerst bedankt. Ik studeer Cult. Antropologie op dezelfde ‘school’ als jij dat hebt gedaan maar deze blog was het eerste soort hoorcollege in anderhalf jaar tijd waar ik vurig naar verlang.
Twee jaar geleden ben ik eens naar een lezing geweest die in feite een debat impliceerde tussen Wijnberg en Luyendijk over welk soort krant het liefst gelezen zou worden, die van jou of die van Rob. En over objectiviteit in de media bla bla enzovoorts.
Tot op de dag van vandaag denk ik nog vaak aan die lezing, omdat het mij als achttienjarig guppie wakker schudde over waar mijn uiteindelijke intellectuele bestemming heen zou moeten gaan, ongeveer.
Zo af en toe tussen alle rite de passage opdrachten door lees ik graag jouw werk en het project dat je in deze blog lanceert (of eerder een soort revolutie iets) komt toch behoorlijk dicht in de buurt van een verwezenlijking van jouw krant om het even kort te beschrijven.
Het is wel lastig. Kijk alleen al naar de reacties op je oudere weblogs. Om een voorbeeld te geven: het bezoeken van het debat tussen jou en Rob was een onderdeel van een wetenschapsfilosofische cursus van de studie Liberal Arts and Sciences in Utrecht. Voor deze cursus moesten we columns schrijven (ik liet jou winnen in de mijne) en discussiepunten aansnijden op een soort interactief forum. Op die discussiepunten moesten mede cursisten dan reageren. Als jouw site een media revolutie teweeg brengt en uiteindelijk niet alleen de ‘electrische auto’ maar ook andere uitpluis onderwerpen ook een platform zullen verwerven, wordt die krant dan geen doolhof?
zaterdag 2 oktober 2010, 11:17 uur
Mijn enthousiaste muis drukte per ongeluk op reageren.
Ik probeer me namelijk voor te stellen hoe de site zal werken wat niet betekent dat het me niets lijkt. Ik ben altijd fan, en ik zou alle tijd die ik over heb besteden aan het uitpluizen van de Supersite. Elke dag.
Als er maar voor ieder wat te zoeken valt: voor leken en experts, voor verdwaalden en intellectuelen, enzovoorts enzovoorts.
De site zal eindelijk eens recht doen aan de mediacratie, mits het goed werkt. En omdat de Supersite door en voor iedereen is, zal het leerproces over hoe zo’n site in goede en efficiënte banen te leiden sneller gaan dan wanneer een groepje journalisten en redacteuren hierover zullen gaan vergaderen. Ofzoiets.
Een schakel zijn van het bijna Sacrale Super idee zou mijn droom carrière zijn. Hopelijk is dit een soort experiment waar de toekomst en tevens sommige aspecten van de wetenschap naar toe zullen groeien, zodat ik me alvast kan verheugen.
Bedankt en bedankt.
Laisa
woensdag 6 oktober 2010, 14:32 uur
Beste Joris,
I want in! Heb een paar jaar redactie gevoerd van en geschreven voor een site over duurzame mobiliteit, eerst in opdracht van SenterNovem, toen overgenomen door het Ministerie van Verkeer en Waterstaat: mindsinmotion.net
Wij hadden dezelfde kritische, onderzoekende instelling als jij en wilden mindsinmotion tot supersite maken, maar kregen de financiering daarvoor niet rond – integendeel: eerder dit jaar staakte het ministerie (voorlopig) de financiering.
Kan je een redacteur/journalist gebruiken met goeie connecties in het veld?
vrijdag 8 oktober 2010, 12:22 uur
Ik beschik over een uitreksel van de Kamer van Koophandel dd 17-12-2009 waarin Tendris Holding BV wordt genoemd als enig aandeelhouder van Remotion BV later omgezet naar The New Motion. Interessant de opmerkingen van Hans Vervoort. De verstrengelingen zouden voor een onafhankelijke journalist op zijn minst vragen moeten oproepen.
dinsdag 9 november 2010, 9:47 uur
> op 8 november zal ik op internet een samenvatting van alle reacties plus mijn commentaar publiceren. Wie wil, kan hierover dan bericht krijgen.
Ja, ik wil! Het is namelijk negen november en het kristallisatiepunt zou inmiddels bereikt moeten zijn.
Waar o waar kan ik die samenvatting met commentaar vinden, Joris?
woensdag 1 december 2010, 14:45 uur
En waar is die supersite dan nu wel d.d. 1 december?Ik kan nergens iets vinden van uitstel of afstel, laat staan van de site zelf…
In spanning afwachtend, Sebastiaan.
donderdag 9 december 2010, 19:27 uur
Sluit mij aan bij Hans en Peter. Bij mij ook twijfels over de goede bedoelingen van Koornstra, maar ook van de Poelmann. Mijn achtergrond is led lampen, vandaar dat ik deze zaak al een tijdje volg en zo ook ditzelfde zie gebeuren bij elektrische rijden.
Eerst was er de transactie van tussen Koornstra en Poelmann met de led lamp, nu wordt geld uit meerdere stichtingen (oa Poelmann) gebruikt voor het opzetten van zijn andere BV, The New Motion B.V. 2009- Stichting Doen (Poelmann-oprichter van de postcodeloterij en vriend van Koornstra) geeft order aan bedrijf van Koornstra voor de levering van 2,5 mio led-lampen. 2010- Stichting Doen, gelieerd aan Postcodeloterij (Poelmann) doneert EUR 250,000 aan The New Motion B.V., dochter van Tendris Holding van Koornstra. Schijnbaar gebruikt Koornstra goede doelen en stichtingen voor het groot maken van zijn bedrijven. Lees hierboven notabene dat Koornstra in het bestuur zit van Formule E team, dat elektrisch rijden vanuit de overheid moet stimuleren. Niet echt objectief lijkt mij.
woensdag 15 december 2010, 8:04 uur
En toen bleef het stil… Hoe is het met de ‘supersite’? Vordert de reis?
zaterdag 22 januari 2011, 14:52 uur
beste Joris,
Ik zoek contact nav je laatste boek Je hebt het niet van mij, maar …. (prachtig boekje!).
Zou het leuk vinden je (betaald) uit te nodigen in een training die ik verzorg.
wil graag ook materiaal opsturen naar je, stuur je me een email retour?
dank en groet,
Harry de Weerd
Apeldoorn
woensdag 9 februari 2011, 18:43 uur
Beste Joris, jouw webside kan echt beter.. Ik zag zelfs spelling fouten volgens mij! Anyways, ik vind je boeken echt heel grappig geschreven. En ik weet dat je dit vast niet leest maar so what
donderdag 24 februari 2011, 19:27 uur
Joris, waar zit je? Heel de Arabische wereld valt om en de dictatoriale regimes waar je over schreef donderen in elkaar. Waarom zien we je nergens op tv, in de pers, op je eigen site? Waar ben je?
woensdag 13 april 2011, 22:39 uur
Jammer dat je nog niet Twittert. Ik volg je wel al. Smile
woensdag 13 april 2011, 22:41 uur
correctie: dat doe je wel. smile
zondag 15 mei 2011, 13:03 uur
Op blz 92 van uw boekje ‘Een goede man slaat soms zijn vrouw’ lees ik: “De blik van Hazem is gevallen op mijn map waaruit toevallig een brief uit Nederland steekt. ‘Wat een grappige postzegels,’zegt hij waarderend. ‘Hé! Is dat een naakte vrouw?’ Verbaasd inspecteert hij de Turks Fruit-postzegel. ‘Is dat normaal?’ Hij laat de brief rondgaan, maar alleen aan de jongens, want nette meisjes willen dat soort dingen niet zien, eeb.”
Moet ik aannemen dat die brief, zoals u schrijft, rondging in een kring van mannen die zich allemaal verlustigden aan de beeltenis van een blote vrouw, zonder dat één van die mannen, inclusief uzelf, opmerkt dat Monique van de Ven op de bewuste postzegel helemaal niet bloot is, maar een keurig (vleeskleurig) truitje aanheeft…?! Lijkt me toch niet…. Maar het is natuurlijk uw goed recht, als schrijver, om zo’n scene te verzinnen…
Hans van Muiswinkel (voorzitter van de Vereniging van Postzegelverzamelaars “Delft”)