Jeroen Pauw als rolmodel
Hoe zoiets gaat in medialand. Twee weken terug stond in deze prachtkrant een opiniestuk ‘Waarom arme mensen VVD stemmen’. De auteur opperde dat arme mensen dit doen omdat linkse partijen zich van de ‘werkelijkheid hebben losgezongen’, en geeft als illustratie het Amsterdamse beleid rond elektrische auto’s. Hij voert ‘een burger’ in de grachtengordel op die voor zijn elektrische Tesla sportwagen een gratis parkeerplaats heeft gekregen, voor de deur.
Ziedaar de linkse blindheid, aldus de auteur, waarbij rijken worden gesubsidieerd of buitenproportioneel profiteren van een groene regeling. Hij vervolgt: ‘De Amsterdammer heeft overigens wel een slag om de arm gehouden. Zijn veredelde terreinwagen, die zeker niet zuiniger dan 1 op 10 loopt, heeft hij ook nog. Wat de Tesla aan CO2-uitstoot bespaart, wordt zo door de SUV tenietgedaan.’
En hoe zoiets dan gaat in medialand. Behalve deze ‘burger’ met zijn vette SUV woont in dezelfde grachtengordel Alef Arendsen, medeoprichter van het bedrijf The New Motion, waarover zo meer. De maandag na het prachtstuk kreeg Arendsen telefoon van De Telegraaf. „Als de deftige NRC dit al schrijft, dan gaan wij daar natuurlijk met chocoladeletters overheen”, zei de journalist en stampte Arendsen de volgende dag op pagina drie prominent de grond in: “Terwijl de parkeertarieven in Amsterdam de afgelopen jaren tot de hoogste in de wereld zijn gaan behoren, strooit de roodgroene coalitie in de hoofdstad nu met gratis parkeerplaatsen: maar alleen voor de selecte elite die een peperdure elektrische auto kan betalen.”
Uw correspondent zag dit gebeuren en dacht: wat een mooi moment om Alef Arendsen aan u voor te stellen. Ik ken Alef nu zo’n driekwart jaar, en volgens mij werkt niemand in ons land zo hard aan de introductie van elektrisch vervoer. Het bedrijf The New Motion (hij is mede-eigenaar en medeoprichter) is een soort ANWB voor elektrische auto’s; niet alleen regelen ze alle papierwerk, laadpalen, financiering et cetera voor wie zo’n wagen wil leasen, ze lobbyen ook actief – zoals de ANWB ooit zelfs snelwegen aanlegde.
Arendsen bleek in zijn nopjes met de twee stukken: „We moeten de markt polariseren. Zonder polarisatie geen meningen, en zonder meningen geen vooruitgang.” Een boer met kiespijn? Hij vertelde dat hij na de artikelen in NRC en Telegraaf vijf keer zoveel aanvragen kreeg als normaal. „Als er alleen positieve verhalen in de media staan, denken mensen: komt wel goed met die elektrische auto.” Nu denken de early adopters: he, er zit nog veel weerstand, laat ik mijn steentje bijdragen.’
Arendsen werd geboren in Ermelo in 1978. Met zes anderen zette hij begin deze eeuw een opensourcesoftwarebedrijf op, dat hij vorig jaar voor 420 miljoen dollar verkocht. Dat las u goed. Arendsen hield er „een paar procent, in die orde van grootte” aan over. Nu wil hij met de elektrische auto klaarspelen wat eerder lukte met zijn softwarebedrijf; het onmogelijke. Hij is intimiderend hip gekleed, heeft een tanig gestel, en een intense blik. Een zeer geslaagde zakenman van begin veertig zei over hem: „Ik herken mezelf tien jaar terug. Hij is totaal gefocust.”
Arendsen oogt niet alleen anders dan de duurzaamheidstypes uit de vorige eeuw, hij denkt ook anders. Voor hem geen centraal ‘uitgerolde’ vijfjarenplannen, maar virale campagnes. Bottom-up in plaats van top-down, en niet forceren. „Als je nu een vloot van zeg 500 auto’s ergens in Nederland elektrisch maakt, dan krijg je onvermijdelijk zeker 100 klagers onder de gebruikers. Dat gaat rondzingen. Je moet de elektrische auto nu laten rijden door trendsetters die kunnen leven met de compromissen van zo’n auto.” Arendsen praat nu met zulke voorlopers. Heel mooi zou iemand zijn van wie je het niet verwacht, zegt hij. Jeroen Pauw bijvoorbeeld.
Hoeveel moeilijker is de elektrische auto dan een softwarebedrijf opzetten? „Het is veel complexer, dat maakt het zo spannend. Het is ook wennen. Media die over technologie schrijven bijvoorbeeld, zitten op het web, en daar heb je een enorm zelfreinigend vermogen. Feitelijke onjuistheden en verdraaiingen worden door bloggers meteen genadeloos blootgelegd en afgestraft. Met de elektrische auto zit ik vooral met oude media, en dat werkt anders.”
Oh ja, zeg ik terwijl we onze fietsen van het slot halen om onzes weegs te gaan, wat voor opleiding heb je eigenlijk? „Hbo informatica”, zegt Arendsen. Hij neemt nog een trekje van zijn sigaret. „Niet afgemaakt. Zet dat er vooral bij.”
maandag 21 juni 2010, 12:39 uur
Compliment, dit is mijn NRC.
Zo’n artikeltje maakt mooi duidelijk hoezeer we vaak propaganda lezen, in plaats van informatieve, interessante artikeltjes die voeling geven met wat er echt gaande is.
Niet dat deze wijze van bevorderen van elektrisch rijden in Amsterdam noodzakelijkerwijs optimaal is, maar eigenlijk is dat alleen maar een detail, en niet eens mijn zaak.
dinsdag 22 juni 2010, 12:27 uur
Kijk: ondernemerschap als drijfveer voor verandering! Dat spreekt mij aan, ik denk dat daadwerkelijke veranderingen inderdaad uit ondernemerschap voortkomen en niet uit bureaucratische vijfjarenplannen.
Hou daarbij het volgende in de gaten: ondernemers dragen risico, ondernemers dragen geen waarheid uit. De ‘waarheid’ blijkt slechts achteraf, op basis van het succes van de onderneming. Echt goede ondernemers hebben het lang niet altijd bij het rechte eind, wat zij wel hebben is een enorme vaardigheid in vallen en weer opstaan, in leren van hun fouten.
Wat bedoel ik hiermee te zeggen?
Ik geloof niet in elektrische auto’s. Auto’s moeten hun eigen energievoorraad meezeulen en accu’s zijn veel en veels te zwaar, dat kan niet efficiënt zijn. Doe mij maar biodiesel, dat weegt per energie-eenheid veel minder en kan met een beetje chemische technologie even duurzaam geproduceerd worden.
Maar ik heb de wijsheid niet in pacht. Wie weet blijken de gewichtsproblemen van accu’s wel heel oplosbaar. Wie weet blijkt het vinden van landbouwgronden voor biodiesel wel heel moeilijk. Zelfs als je alle beschikbare kennis van nu optelt kunnen er onvoorspelbare wendingen zijn…
Dat is het mooie van ondernemerschap: je kunt zeggen, OK, we weten niet precies hoe de wereld in elkaar zit, we weten niet wat de beste oplossing is. Maar laten we het zo organiseren dat mensen met inspiratie en ideeën de ruimte krijgen om hun plannen uit te werken en laten we de ideeën die vervolgens echt blijken te werken belonen.
dinsdag 22 juni 2010, 15:41 uur
Wel tegenstrijdig dat er enerzijds (terecht) wordt betoogd dat “negatieve” pubiciteit een ontwikkeling kan versnellen en anderzijds trendsetters nodig zijn om het rondzingen van klachten te voorkomen. Waarom niet beide? Hugo Borst en Sander de Kramer promoten samen met Rotterdammers de elektrische scooter. Laat early adopters zingen over de klachten en laat trendsetters aan het woord, alleen dan kan je elektrische middelen promoten en verbeteren.
zondag 27 juni 2010, 15:05 uur
De elektrische auto als elite voertuig voor de grachtengordel, met Jeroen Pauw als passend rolmodel en “burger” als ultieme belediging. Je artikel is in ieder geval niet populistisch, en dat is altijd leuk.
Ik snap dat een verklaring “waarom arme mensen VVD stemmen” geen prioriteit geniet in je worsteling met de promotie van elektrisch rijden, en misschien maakt het voor de introductie van de elektrische auto ook niet uit hoe de politieke verhoudingen liggen, want trendsetters van iedere kleur worden vast graag als “early adopters” gepaaid. En als er genoeg ijdeltuiten in zo’n auto rondrijden weet je inderdaad vrijwel zeker dat de “gewone man” er vervolgens ook graag in zal willen rijden.
Marketingtechnisch zal het dus vast wel kloppen, deze aanpak. Elektrische auto’s zijn een interessante optie en als ze inderdaad de redding van de mensheid betekenen, dan moet het maar zo, inclusief gedweep met geslaagde zakenlui in de hilarische Harry Mens stijl: “een zeer geslaagde zakenman van begin veertig zei over hem: ‘Ik herken mezelf tien jaar terug. Hij is totaal gefocust.’” Zo moet dat kennelijk in medialand, met anonieme quotes en enthousiaste heldenverhalen.
En met polarisatie dus, althans volgens Arendsen. En daar lijk je het mee eens, want als jouw stuk bedoeld was om ons van het ongelijk van Hubert Smeets te overtuigen, dan heb je wel een ongelukkige aanpak gekozen. Je biedt vooral extra ammunitie aan een ieder die zich over deze kwestie zou willen opwinden.
Want als zo iemand leest dat “trendsetters kunnen leven met de compromissen van zo’n auto”, denkt-ie vast: “Ja, die kunnen het zich veroorloven, voor hen is het een hobby.” En dat iemand die kennelijk meer dan 10 miljoen bezit, toch subsidie vraagt en krijgt voor die “hobby”, stemt zo iemand vast ook niet vriendelijker. En die denkt ook niet “Goh, die man heeft het zo druk dat hij zijn SUV nog niet verkocht heeft”, maar “Die heeft het geld kennelijk niet nodig.” En daarna: “Waarom heeft hij eigenlijk een terreinwagen? Klinkt weinig milieubewust, eerder als iemand die een nieuwe markt ziet.” En die boze lezer denkt ook niet: “Oh, hij heeft maar 1 gratis parkeerplaats, wat overdrijft die Telegraaf toch weer”.
En de uitsmijter, waarin Alef trots verklaart zijn studie niet te hebben afgemaakt (“Zet dat er vooral bij.”) en daarin kennelijk een belangrijke verklaring voor zijn succes ziet, lijkt ook al niet zo geschikt om mensen met rancunces jegens links bij de VVD weg te halen. Want roept links juist niet altijd dat een opleiding de enige uitweg uit armoede biedt? Ook dat blijkt dus een misleidend praatje. Zie Alef.
“Zet dat er vooral bij.” Inderdaad slimme jongen die Alef. Want polarisatie is mooi, maar het moet niet uit de hand lopen en zo kan hij toch weer wat sympathie van de Telegraaf lezer terugwinnen: hij is in ieder geval geen doctorandus, maar een self-made man, misschien geen burger, maar wel een hardwerkende Nederlander. Dus eigenlijk illustreert deze “burger” juist een positieve reden om op de VVD te stemmen.
Gezien de beperkte reakties op je stuk, is de geleverde ammunitie gelukkig niet ontploft. Niet opgemerkt? Of toch slechts een “figment of my imagination”?
woensdag 1 september 2010, 22:06 uur
Joris Luyendijk,
Ik volg je columns vanaf het begin, niet altijd makkelijk, want ik woon al 27 jaar meest in SriLanka. Ook ben ik een jaar geleden een soortgelijk project begonnen. Ik ben geen journalist, maar ontwerper en heb geprobeert een groots duurzaam plan via het net (LinkedIn + Twitter @treecredits) te verspreiden. Het lukte redelijk, er zijn nu zo,n 30 man/vrouw die aktief willen meewerken. Met zeer verscheidene verwachtingen, maar alle heel capabel, en mogelijk in staat om een van de diverse aspecten en dimensies van zulk een complex process te onderzoeken. Inclusief de commerciele mogelijkheden.
Nicholas Stern:The two defining challenges of our century are climate change and poverty. And if we fail on one we will fail on the other
Mijn plan is om micro finance netwerken te gebruiken om vooral de zwakkeren der aarde te bereikenen te betalen voor het planten en/of beschermen van bomen. Betaal per boom, de boer, vrouw, kind, maandelijks een klein bedrag 10 jaar. De sociale controle binnen de spaar/leen groepen……satelliet monitoring…….weinig corruptie…..meeste kennis lokaal…….weinig consultants en weinig reizen.
Doelen:
doubling global tree cover in 2050 en zo het CO2 overschot vast te leggen in hout (dat nuttig gebruikt moet worden). Ja, heel graag commentaar!!!!! zie ook Petrus Hoff 2010 the tree solution
Providing income and security.
Maximum biodiversity
Minimale overheads en corruptie
We moeten dan natuurlijk wel veel meer hout en bamboo gebruiken en houten electrische autos moeten de mode worden van 2050!
Na advies van Triodos Bank ben ik nu commerciele versie aan het schrijven. Handiger voor de financiering en misschien werkt hulp verslavend, zelfs als erbij verteld wordt dat ze er recht op hebben wegens werken voor goed doel: de aarde redden.
Maar nog belangrijker is om echt iets te berijken is het opzetten van een supersite. Ik heb wel 30 onderwerpen voor forums klaarliggen.
Dus geen electrische auto, een leuk gadget dat de vervuiling alleen verplaatst, maar de echte oplossing: grassroots tree solution ofzo.
Hoe pak ik dat aan zo,n supersite?
Ben heel benieuwd,
Ferdinand Swart