In het zicht van het zomerreces is uw correspondent vorige week de evolutieladder afgetuimeld tot het niveau van de ezel. Volgende vraag: is die ezel geloofwaardiger als hij beschrijft hoe hij zo dom kon zijn? En is deze kwestie begrijpelijk en interessant te maken in 750 woorden?
We gaan het proberen, en als u doorbladert is het voor één keer niet erg, want dan mist u waarom ik een ezel ben.
Lees verder »

Hoe zoiets gaat in medialand. Twee weken terug stond in deze prachtkrant een opiniestuk ‘Waarom arme mensen VVD stemmen’. De auteur opperde dat arme mensen dit doen omdat linkse partijen zich van de ‘werkelijkheid hebben losgezongen’, en geeft als illustratie het Amsterdamse beleid rond elektrische auto’s. Hij voert ‘een burger’ in de grachtengordel op die voor zijn elektrische Tesla sportwagen een gratis parkeerplaats heeft gekregen, voor de deur. Lees verder »

Pas op! Waarschijnlijk valt het mee, maar dit stukje kan met u hetzelfde doen als mij het afgelopen jaar overkwam; dat ook u onderdeel wilt worden van de oplossing. Doorbladeren kan nog altijd, zelfs nu nog, en nu en nu… Dan moet u het zelf weten.

Dit correspondentschap betekent veel lezen, nadenken en luisteren over duurzaamheid, en verdomd: mijn gedrag is gaan veranderen. Niet radicaal, en ik snap nu ook waarom schuldgevoel hierover weinig zin heeft. Over veertig jaar is alles om u heen verdwenen of duurzaam, en zo’n transitie doe je niet 1, 2, 3. We hebben nog een beetje tijd, maar we moeten wel nu echt beginnen Lees verder »

Zoals ambitieuze journalisten ervan dromen met een primeur het kabinet te laten vallen, zo hopen stukjesschrijvers en opiniemakers ooit hun prachttaal te verrijken met een uitdrukking of metafoor. ‘Handelaren in angst’ is er zo een, en ‘linkse kerk’ en ‘Amerikaanse toestanden’ (waar is die trouwens gebleven?).
Lees verder »