Het plaatijzeren gemis
Foto: Lars van den Brink
‘Hoorzitting’. Echt zo’n woord dat bij mij een krantenlezend leven lang langskwam, zonder dat ik durfde vragen: wat is dat eigenlijk? Nou, een aantal belangrijke mensen uit ‘het veld’ geven in het openbaar antwoord op vragen van Kamerleden, terwijl vanaf de publieke tribune voorlichters, journalisten, belanghebbenden en stafmedewerkers toekijken. Er waren drie sessies met in totaal 26 ‘gehoorden’, op de tribune zaten denk ik 150 mensen. Ruim tweeënhalf uur waren we zoet. Een bizarre en schokkende vertoning.
Maar waarom? Ter plekke dacht ik: het meest schokkend is de vrijwel totale onwetendheid bij die Kamerleden. Vragen als ‘levert dat nog werkgelegenheid op, die elektrische auto?’ Alle grote partijen behalve de PVV waren vertegenwoordigd. De ChristenUnie had een deftig articulerende clown gestuurd die grapjes maakte over het aantal vragen dat hij mocht stellen.
Op de publieke tribune mompelden mensen intussen om de zoveel tijd iets van: ‘lekker kennisniveau weer’. En: ‘Als je dat nog niet eens snapt…’ Een enkele keer, na een werkelijk spectaculair onkundige vraag, proestte iemand het uit. Maar overigens leek iedereen het volkomen normaal te vinden dat Kamerleden vragen stelden waarop je met twee of drie google-opdrachten of telefoontjes het antwoord hebt. Of die juist zo algemeen waren dat er helemaal geen zinnig antwoord op mogelijk was.
Ik herinner me hoe ik wegdroomde op die publieke tribune en me een vergadering op de Chinese ambassade voorstelde. Na de presentatie van zijn verslag knikt het hoofd spionage machteloos: „Ja meneer de ambassadeur, dat zijn echt de leden van het hoogste orgaan van het land… Ik was ook liever in een echt land geplaatst. Net als u.”
In de trein terug dacht ik: het schokkendst was niet de onwetendheid bij de Kamerleden, maar de schouderophalende acceptatie hiervan op de publieke tribune. Ik moest denken aan wat een oud-Kamerlid eens vertelde. Ze had eerst in het Europees Parlement gezeten, en ontdekte in Den Haag verbijsterd dat ze nauwelijks ondersteuning had; een paar dagen een assistent, en verder een parttime secretaresse.
Ik dacht de afgelopen weken veel terug aan de hoorzitting en besefte dan bijvoorbeeld: die ‘gehoorden’ bakten er ook weinig van. Ze mochten als opening steeds een ‘hartekreet’ van een halve minuut geven. Hoe zwak sommige sprekers waren! Ik weet het, wij Nederlanders houden meer van schilderen dan van argumenteren, maar vijf pakkende zinnen voorbereiden en afleveren moet toch kunnen?
Eerder interessant dan schokkend was de media-oogst van zo’n hoorzitting. Radio 1 en de Volkskrant deden er verslag van. Hun verslaggevers haalden er twee of drie van de uitspraken van die 26 ‘gehoorden’ uit, maar zonder toe te lichten waarom ze juist die hadden gekozen. Het leverde een Volkskrantverhaal op: ‘Grenzen aan het wonder van de elektrische auto’. En een reportage op Radio 1: ‘Elektrische auto nog lang niet ideaal’.
Dat is wel typisch aan de beeldvorming, en niet alleen in Nederland: eerst wordt gedaan alsof iedereen de elektrische auto een wonder vindt en helemaal gigantisch waanzinnig dolenthousiast is, waarna de journalist of columnist een paar kanttekeningen maakt en concludeert: wat een opgeklopte boel. De realiteit is dat iedere expert die ik spreek, zegt: Dit is een transitie van dertig jaar en er zijn teveel onzekerheden om nu al te kunnen zeggen welke technologie het wordt (biobrandstof, elektrisch, waterstof, zeer zuinige benzinemotoren). Waarschijnlijk wordt het een mix, dus hou op met die onzin over ‘Nederland zet vol in op elektrisch’.
Een grote vraag, ook op de hoorzitting, is: moet Nederland alle eieren in het mandje van één technologie stoppen, of spreiden? Maar wat blijft er over als je 65 miljoen gaat uitsmeren – het bedrag dat de Nederlandse politiek voor elektrische auto’s uittrekt? Frankrijk, Duitsland en de VS zoeken het in de miljarden.
Enfin. De wijn gistte door en nu is het begin januari en zit ik op mijn derde interpretatie van de hoorzitting: Nog schokkender was eigenlijk het complete, plaatijzeren gemis aan urgentie. Als een marsvrouwtje (ja, die heb je ook) op de publieke tribune had gezeten, zou ze, afgaand op de toon, net zo goed hebben kunnen denken dat hier 26 mensen werden gehoord over de vraag of Nederland in 2018 het wereldkampioenschap dameshockey moet organiseren.
Vierde en laatste interpretatie: uw correspondent is iets ontgaan. Wie helpt mij begrijpen wat er bij zulke hoorzittingen gebeurt?
vrijdag 8 januari 2010, 8:01 uur
suggestie: uitlaatklep voor deelnemers aan het democratisch process vergelijkbaar met de traditionele audientie bij de koning.
zaterdag 9 januari 2010, 9:42 uur
Iets heel anders: waarom hoor ik niks over biochar in NL. Dit process wordt toch gezien als de snelste manier om CO2 concentratie terug te dringen, wordt door vele bedrijven gecommercialiseerd en is zeer omstreden. En over andere landbouw oplossingen (zie FAO).
Trouwens 1.2 billieon bomen planten lost het hele CO2 probleem op (volg treecredits op twitter).
FS
zaterdag 9 januari 2010, 11:50 uur
Wat ik me afvraag na het lezen van dit stuk is onder andere of een der kamerleden zelf ook niet het idee zou hebben gehad (al was het misschien dan achteraf) dat de “gehoorde” informatie ook via simpelere, sneller en ook goedkopere bronnen ingewonnen had kunnen worden?
Of is men teveel ingeroest in bestaande procedures?
Al met al weer een “eye-opener” van de heer Luyendijk.
zaterdag 9 januari 2010, 12:11 uur
Ik herken het belabberde niveau van zo’n hoorzitting volkomen. Maar ik vind wel dat je appels met peren vergelijkt als je het Nederlandse bedrag afzet tegen de investeringen die landen als Frankrijk, Duitsland en de VS voor de elektrische auto uittrekken. Die landen hebben een auto-industrie. Een enorm verschil met Nederland, dat alleen een bescheiden toeleveringsindustrie heeft. Bovendien zijn die landen ook nog eens veel groter.
Ik neem trouwens aan dat je met ‘Nederland’ de overheid bedoelt. Maar als een Nederlands bedrijf technologie ontwikkelt waarmee – bijvoorbeeld – een veel lichtere accu mogelijk wordt, dan is dat toch uitstekend? Laat de overheid investeren in faciliteiten, maar verder moet het geld van het bedrijfsleven komen. Die besteden het doorgaans een stuk verstandiger.
zaterdag 9 januari 2010, 12:18 uur
p.s.
Kleine toevoeging: in Duitsland hangt, meen ik, 1 op de 7 banen (direct of indirect) samen met de auto-industrie. Dit even om het verschil in investeringen in het juiste perspectief te plaatsen.
zaterdag 9 januari 2010, 13:02 uur
Het grote gelijk halen binnen de eigen fractie. Geldende uitspraken kunnen gekoppeld zijn aan de topmensen van de fractiehierarchie. Domme vragen kunnen wel gewenste antwoorden geven om de toppers in te peperen.
zaterdag 9 januari 2010, 13:04 uur
Politici houden hoorzittingen om te laten zien hoe betrokken ze zijn bij actuele onderwerpen en problemen. Ze maken geen beleid, ze zoeken geen oplossingen. Dat kunnen en durven ze niet. Als doekje voor het bloeden, het ontbreken van beleid, ideeen of plannen houden ze hoorzittingen. Die leveren geen moer op, zijn lekker vrijblijvend en nadien zeggen ze, het heeft onze aandacht, maar maatregelen nemen we niet.
zaterdag 9 januari 2010, 13:22 uur
Als student Innovatie Wetenschappen, een studie die juist focust op dit soort transitieprocessen, val ik soms ook van mijn stoel van ongeloof over uitspraken die in de politiek worden gedaan over dit soort nieuwe technieken.
Vaak wordt een nieuwe techniek of innovatie in het algemeen gebruikt als mooi voornemen voor in het partijprogramma. Dit echter met zeer beperkt kennis over de materie, met alle gevolgen van dien.
Ik noem een aantal voorbeelden:
Het Innovatieplatform. Een met veel bombarie aangekondigde denktank van Premier Balkenende maar volgezet met een groep leidinggevenden -uitzonderingen daargelaten- vooral hun eigen belangen nastreefden.
De OV-Chipkaart. Waarom is hier een beveiligingstechniek gebruik die vrijwel elke academicus in een informaticarichting had afgeraden? Omdat de chips zo snel te kraken zijn zullen binnen enkele jaren alle kaarten vervangen moeten worden.
Nog een keer de OV-Chipkaart. Waarom gaat de introductie van de chipkaart bij studenten zo moeilijk? Juist dit is een verzameling van technologie fans en early adopters, echter wordt de schuld van de vele vragen juist bij hun gelegd, omdat ze de informatie van DUO/TransLink niet goed gelezen zouden hebben. Hoe moeten studenten stappen dat ze hun kaart pas half januari mogen activeren als ze per post brieven krijgen waar in staat dat dit voor 1 januari gebeuren moet?
zaterdag 9 januari 2010, 14:29 uur
Het probleem met elektrische auto’s is heel simpel: er is op dit moment geen mobiele energie-drager als alternatief voor benzine.
Lees het artikel van de link om meer te weten over de energie-inhoud van de diverse beschikbare mobiele bronnen:
http://www1.eere.energy.gov/hydrogenandfuelcells/pdfs/storage.pdf
Benzine :
+/- 9kWh per liter,
kost per kWh dus 15 cent (Euro 1,45 per liter)
weegt iets minder dan 1kg
Accu :
+/- 1kWh per 25kg (gewicht van 12V/80Ah accu)
kost per kWh 35 cent (via lichtnet)
Volle tank benzine van 50 liter heeft dus 50*9 = 450kWh aan energie-inhoud. Kost Euro 70,-.
Htezelfde voor de accu: weegt 450*25 = 11250kg, kost Euro 157,- aan stroom.
Conclusies:
1) maak benzine (veel) duurder.
2) accu’s zijn de rem op elektrische auto’s.
Dus: verdien de Nobelprijs met de ideale accu !!!
zaterdag 9 januari 2010, 14:30 uur
Ter plekke dacht ik: het meest schokkend is de vrijwel totale onwetendheid bij die Kamerleden.
Dat is nu precies waarom de huidige politici telkens weer door het ijs zakken, hun onwetendheid op velerlei terreinen is stuitend !
zaterdag 9 januari 2010, 15:19 uur
Een vraag die zich bij mij opdringt: komen die kamerleden omdat ze zich willen informeren? Bijvoorbeeld omdat ze het nodig hebben voor een beslissing. Of komen ze omdat ze moeten? Gestuurd door de fractie.
zaterdag 9 januari 2010, 15:41 uur
Beste Joris,
Je wilt weten wat er nou gebeurt bij zo’n hoorzitting? Welnu, zit en luister.
Zoals de universiteit het werkterrein is van hen die wetenschap willen én kunnen bedrijven. Zo is de zakenwereld het werkterrein voor hen die veel geld willen én kunnen verdienen. En zo is de politieke arena er voor hen die niets kunnen maar veel denken te kunnen.
Kun je wel iets, dan kies je namelijk dát werkveld en ga je niet in de politiek zitten om je kennis en expertise weggestemd te zien worden door (in elk geval op jouw vakgebied) erkende onnozelaars.
In het speelveld van onnozelaars met zelfoverschatting groeit je gezag niet op basis van kennis, maar op basis van parlementeren. Het moet niet goed zíjn, het moet goed klínken. En dan heb je uiteraard niks aan kennis van zaken. Dat snappen je collega’s toch niet. Vandaar al die open-deur vragen. Om te laten zien hoe goed ze nagedacht hebben over de vragen. Ze zijn er niet om naar het antwoord te luisteren. Ze willen hun collega de ogen uitsteken met hun diep-doordachte vragen en dossierkennis (procedure-kennis).
Aan de gehoorde kant komen vooral mensen die hopen dat de netwerkcontacten hen iets (financieels) kunnen opleveren. Zij die het echt weten en kunnen, komen daar niet. Want die weten dat er te weinig kennis en tijd is om echt informatie over te dragen. Dus die besteden hun tijd liever inhoudelijk aan de dingen die ze goed kunnen. Blijft een aantal beunhazen die zich als ‘deskundige’ willen verkopen.
Er wordt dus onbewust een toneelstukje opgevoerd waarin onverstand elkaar gezellig zit te vlooien. En vanwege het syndroom van de nieuwe kleren van de keizer, durft niemand kritisch te zijn op getoond onbenul.
Het pijnlijke van het proces is niet alleen het onbenul van de deelnemers. Het meest pijnlijke is dat de ‘oude’ journalistiek het alsmaar laat gebeuren. Dat er straks gewoon weer persberichtjes in de krant verschijnen met de juichende onzin van partijen en ministers. Dat pauw en Witteman weer aan tafel zitten te geiten met een paar van die onnozelaars. Dat zo’n ruft van onbenul weer een hype wordt.
Vind je het gek dat de krantenbazen zich beklagen dat mensen steeds minder geneigd zijn de krant te kopen….
zaterdag 9 januari 2010, 15:49 uur
Beste Joris
Het belangrijkste van zo’n hoorzitting is simpelweg dat hij plaatsvindt. Dat is al een succes, zij het een gering succes. De grote onwetendheid is een blijk van weerstand die bij kamerleden maar ook bij de rest van het Nederlandse volk groot is – zie de vele onzin en komplottheorieën over klimaatverandering. Dat de deskundigen zich geen raad wisten met de situatie is ze niet kwalijk te nemen. Ze zijn slechts materiedeskundigen en ontberen de vlotte pen en dito babbel.
Hou vol. Je poogt iets aan de praat te krijgen. Dat is nou eenmaal niet altijd leuk. Je wekelijkse verslag daarvan is voor mij elke keer weer een hoogtepunt.
Groet,
Nico van der Wel
zaterdag 9 januari 2010, 16:29 uur
Iedere wetenschappelijke discipline vraagt al een levenlang studie. Je weet dan heel veel van een beperkt aantal onderwerpen. Kamerleden moeten van alles iets weten. Gezien de menselijke beperking betekent dit dat, willen ze een consistent samenhangend holistische maatschappjvisie opbouwen, dat alleen mogelijk is als op de deeldossiers niet te veel diepgang wordt gezocht.
zaterdag 9 januari 2010, 16:33 uur
In een democratie heeft iedere politicus draagvlak nodig. Als de bevolking geen idee heeft van de problemen (en oplossingsrichtingen) zoals geschetst door de club van Rome, dan kan de politiek geen stap zetten (1972; 2004; 2009). Het is daarom op dit moment weinig relevant om al te veel als politicus op dit dossier te willen bereiken.
zaterdag 9 januari 2010, 16:35 uur
Wij nemen vaak aan dat wetgevers / bestuurders van alles op de hoogte zijn. In mijn beperkte ervaring als bestuurder weet ik dat ik van bijna niets volledig op de hoogte was / ben. Meestal gebeurt er iets en bedenk je vervolgens hoe je hier op moet reageren.
zaterdag 9 januari 2010, 16:38 uur
Zolang de gemiddelde Nederlander een eenvoudige natuurkunde vraag als moeilijk ervaart moet men het hebben van het vertrouwen in experts. Het zijn precies deze experts waarin het vertrouwen zoek is. Als een afvalverwerker (expert toegepaste afvalverwerking) zegt dat het handiger kan dan nemen wij aan dat hij een nieuwe methode gevonden heeft om zijn zakken te vullen. Binnen de scope van de toepassingen die hij kent is hij vermoedelijk wel de grootste expert
zaterdag 9 januari 2010, 16:42 uur
Voor veel burgers is het van belang te weten wat het voor hen betekent. Als politici vertrouwen vragen denken zij dat het om de waarheid gaat in de zin van aantoorbaar juist. Voor de burger is dit helemaal niet relevant. Die is geinteresseerd in de mate waarin iets voldoet aan de verwachtingen die bij hem gewekt zijn. Als deze verwachtingen vervolgens niet waargemaakt worden kan de politicus nog zo waar gesproken hebben, voor de belanghebbende waarvoor de verwachting niet uitkwam, is hij een zakkenvuller
zaterdag 9 januari 2010, 16:52 uur
Wat zou iedere wereldburger minimaal aan Ecologische kennis moeten hebben om een politiek te kunnen beoordelen? Vervolgens is het aan de politiek om met visies op de toekomst te komen die hierbinnen passen.
zaterdag 9 januari 2010, 16:55 uur
Beste Joris.
De energie consumptie van de wereld is onbegrijpelijk groot. Ondanks alle stoer uitgesproken doestellingen tot energiereductie consumeren we jaarlijks meer en meer. We lijken het maar niet te begrijpen maar het komt er aan: “de koolstofarme economie”. Hoe langer we wachten er serieus aan te werken hoe harder de klap zal zijn. Maar ben eerlijk, zo lang de kachel en de lampen branden zullen wij Nederlanders en de Nederlandse politiek blijven kletsen zonder iets te doen.
Ik denk dus dat jou niets is ontgaan op 28 oktober. Vrijwel niemand is serieus met energie bezig maar iedereen kan er wel goed over kletsen. Anders tel je niet mee. En met Kopenhagen in het vizier in oktober moest men op zijn minst iets zeggen. Ook al was dat onzinnig.
De omschakeling van de huidige koolstof economie naar een koolstofarme of koolstofloze economie is omvangrijk en ingewikkeld. De “sence of urgency” is in onze maatschappij en in de politiek onvindbaar. En eigenlijk is dat niet zo vreemd. Het Nederlandse energiesysteem is robuust en betrouwbaar. Dat hebben we mooi gedaan! Gas stroomt rijkelijk uit onze bodem en van elektrische “black outs” hebben wij geen last.
Wacht maar tot het Nederlandse gas op is en de winter wederom zo hard toeslaat als nu. Over 30 jaar is het zo ver!. Dan wordt het genadeloos koud in je huis. Een zo’n winter zonder warmte en de politiek zal anders praten. Volgens mijn wordt het dan interessant om terug te keren naar Den Haag!
zaterdag 9 januari 2010, 17:05 uur
Beste Joris,
Mijn excuus voor mijn vele reacties. Jouw vraag raakt de kern. Een vroegere collega van mij stelde vroeger altijd de vraag: “Hoe werkt dat dan”. Stel deze vraag ten aanzien van het politieke proces en je ziet zo waar de gaten vallen. Zolang we niet bereid zijn ieder in zijn beperkte bijdrage te erkennen blijven we zaken verwachten die niet kunnen.
Mijn complimenten voor je stukjes. Zolang we net doen alsof we het weten, weten we niets. Jouw stukjes durven allerlei vanzelfsprekendheden ter vrage te stellen en zie wat een resultaten dit oplevert.
Mijn dank
Martin de Haas
zaterdag 9 januari 2010, 19:50 uur
Beste Joris,
Ik denk dat die kamerleden zich niet in de problemen in de maatschappij kunnen verplaatsen, omdat ze niet de geestelijke vrijheid hebben/krijgen om echt iets te kunnen betekenen. En daarom hun eigen beperkte agenda meeslepen. Alles ligt al vast. Om dezelfde reden kunnen ze ook niet echt horen wat hun kiezers ze te vertellen hebben. En als er eentje het dan toch een keertje wel begrepen heeft dan wordt dat er op de partijbijeenkomst wel uitgeramd.
En gemiddeld Nederland verdient liever aan gemakkelijke handel dan aan visie en creativiteit.
Ik lees graag je stukken.
Otto
zaterdag 9 januari 2010, 20:59 uur
Zulke hoorzittingen lijken mij een nogal makkelijke manier voor politici om aan hun achterban en kiezers – die er door de band genomen even weinig van weten als zij, gok ik – duidelijk te maken dat ze bezig zijn met wat er speelt in de maatschappij. Zaak is dat mensen jouw naam met een term associëren, maar meer ook niet. Elektrische auto’s momenteel.
De opzet lijkt erg veel op een spoeddebat, waarbij Kamerleden duidelijk kunnen maken dat ze oog hebben voor problemen waar ze eigenlijk niet meteen wat aan kunnen doen. Gangmakerij, wat niet per definitie slecht hoeft te zijn. Mensen moeten zich niet enkel vertegenwoordigd weten, maar ook voelen. Anders loopt het mis.
Bovendien is het nog maar de vraag of het handig zou zijn om experts in elektrische auto’s als parlementsleden te hebben. Daar neem je beter iemand voor in dienst.
zaterdag 9 januari 2010, 21:05 uur
Beste Joris,
Een toevoeging.
De afgelopen weken was ik in Beijing, China. De winter is daar vele malen harder dan hier in Nederland. Het vriest er de afgelopen maand dagelijks tien graden en ‘snachts moet je doorlopen om niet aan de straat vast te vriezen. Overal is het koud en in de restaurants houden mensen jassen aan en mutsen op tijdens het eten. Zelfs de bediening heeft een gewatteerde jas aan om het nog een beetje uit te houden.
Televisie en kranten berichten dagelijks over het koude weer en de gevolgen voor het dagelijks leven. Daarin lijkt China op Nederland. Ook het trein en busverkeer in China raakt ontregelt. Het lijkt Nederland wel! Maar wat we in Nederland missen is een dagelijkse berichtgeving over energie. In Beijing staan elke dag artikelen in de kranten en zijn er items op televisie over energie. Over nieuwe energiecontracten, over de corruptie in de kolenmijnen, over de levering van kolen aan de elektriciteitscentrales, over de consolidatie van de kolenmijnen, over de black outs in de provincie en de stagnatie van gaslevering, over het rantsoeneren van elektra en het tijdelijk sluiten van fabrieken. Dagelijks horen de Chinezen over energie.
Ook wordt veel bericht over een groene en duurzame toekomst. Items over windmolenparken, over het overschakelen van kolen naar gascentrales, over het opwekken van zon energie, over een boost in de productie van elektrische auto’s en het plaatsten van oplaadpunten in onder andere de stad Shenzen. In de NRC van zaterdag een mooi interview met Wang Jianmao (P14 economie) waarin energie en elektrische auto’s een prominente plaats inneemt.
Wat wil je? Als je een snel groeiende economie hebt is energie noodzakelijk en als je winters daarbij genadeloos zijn is energie het gesprek van de dag. Energie is in China een politieke prioriteit!
Zo lang bij ons de kachel brandt en de stroom niet uitvalt kijken we allemaal ‘savonds naar idols en “de mol”. Zo gezellig! Zo vanzelfsprekend!. Het volk heeft geen behoefte aan politici die vechten voor een nieuwe duurzame energietoekomst. Daarom waren die er ook niet op 28 oktober .
Pas als de gasbel op is en de kamers koud worden komt het volk in beweging en staan er politici op die weten waar het over gaat. Nog even wachten Joris.
Ronald van Warmerdam.
zondag 10 januari 2010, 9:40 uur
Een mierennest wordt ook gebouwd door zandkorrel voor zandkorrel te verplaatsen. In die zin is het ueberhaupt houden van zo’n hoorzitting al een succes, zoals Van der Wel betoogt. Of Luyendijk op grond van een enkele hoorzitting conclusies kan trekken over alle hoorzittingen en het parlementaire proces, is een tweede. In een ander licht gezien is het een belangrijkere vraag waar het nest gebouwd wordt, hoe ver van de rivier en dergelijke. Kernpunt lijkt me dan dat Luyendijk eraan voorbij gaan welke hoorzitting nu juist ***niet*** gehouden wordt. Al 20 jaar protesteer ik als wetenschapper tegen de censuur van de wetenschap door de directie van het Centraal Planbureau – en het is de Tweede Kamer worst. Wil er iemand nog een koekje bij de thee ?
zondag 10 januari 2010, 10:31 uur
Ook een hoorzitting vindt plaats onder de Haagse kaasstolp. De fractiewoordvoerders zijn meer met elkaar bezig dan met de gehoorden. De bedoeling van de woordvoerders is steeds om argumenten te laten horen voor hun eigen standpunt. Het is niet in de eerste plaats de bedoeling om nieuwe informatie boven water te krijgen. Nieuwe informatie is alleen nuttig als die het eerder ingenomen standpunt ondersteunt, niet als die het tegendeel aantoont!
Overigens ben ik het niet eens met de algemene verontwaardiging over de onkunde van Kamerleden. We hebben Kamerleden niet gekozen om hun kennis, maar om hun opvattingen. Het is onmogelijk te verwachten dat ze alles weten over een onderwerp, daarvoor zijn er te weinig Kamerleden en te veel onderwerpen. En dan zie ik nog even af van het feit dat Kamerleden van grote fracties een onderwerp krijgen toegewezen, niet omdat ze deskundig zijn, maar omdat “het óók gedaan moet worden!”.
zondag 10 januari 2010, 14:29 uur
Het punt dat gemist is is inderdaad zoals boven als ergens gememoreerd: men wil laten zien dat er wel degelijk naar wat tegenwoordig de werkvloer heet wordt geluisterd.
Wie meemaakt dat de Kamer regelmatig spreekt over zijn of haar vakgebied verbaast zich niet meer over gebrekkige kennis. Dat neemt alleen maar toe nu er steeds meer mensen in de Kamer komen die nog nooit een “normale” baan hebben gehad, men is slechts bestuurder pur sang, doorgaans met een alfa achtergrond en niet echt gewend om analytisch te denken. Ik kan natuurlijk niet iedereen over één kam scheren, maar vaak is het op genante af wat er wordt uitgeblaat met een air alsof men zelf begrijpt wat er wordt gezegd. Ik vergeet ook nooit de NOS-eindredacteur die mij eens uitlegde dat het geachte Kamerlid Arib, woordvoerder gezondheidszorg in die tijd, voorafgaand aan een uitzending meerdere malen moest worden uitgelegd wat de AWBZ precies inhield; overigens zonder succes. dat weerhield haar er overigens niet van een uitgesproken mening te hebben.
Hoorzittingen in deze vorm zijn een doekje voor het bloeden.
zondag 10 januari 2010, 19:47 uur
Het spreekwoord: “Kennis is macht” is niet volledig. Het gehele spreekwoord luidt: “Kennis is macht als anderen die kennis niet hebben”.
In Nederland wordt de bevolking in het parlement vertegenwoordigd door partijen, niet door individuen. De consequentie is dat de kiezers alleen bepalen hoeveel leden van een politieke partij in de Tweede Kamer komen. Niet wie. Dat wordt bepaald door de partijbesturen, die de kieslijsten samenstellen. De personen in de Tweede Kamer zijn in feite benoemd, en hun loyaliteit verschuldigd aan hun partij.
De partijbesturen en partijleiders willen natuurlijk de politiek van hun partij bepalen. ‘De PvdA is voor’ en ‘het CDA is tegen’ illustreert dit perfect. Dit houdt o.m. in dat hun fractieleden moeten doen wat hun gezegd wordt. Uiteindelijk is macht gebaseerd op gehoorzaamheid.
Een van de machtsmiddelen daarbij is: een eigenwijs Kamerlid bij de volgende verkiezingen niet op een verkiesbare plaats zetten.
Een ander middel is het bovengenoemde spreekwoord.
Het is eenvoudig in het belang van de partijbesturen en partijleiders fractieleden te selecteren die niet veel weten, en die ook niet gemakkelijk kennis opnemen.
Het verschijnsel dat U opmerkt en beschrijft is dus helemaal niet verbazingwekkend. Het is het noodzakelijke gevolg van het type democratie dat wij hebben, het meer-partijen stelsel.
Begrijp me niet verkeerd. Ik roep niet op tot revolutie. Maar een politieke partij waarvan de fractieleden met kennis van zaken spreken en naar eigen inzicht (mogen) stemmen zou zeker mijn aandacht trekken. Misschien zelfs mijn stem.
zondag 10 januari 2010, 21:13 uur
Graag geen cynisme, onderschating, vooronderstellingen: denk in de mogelijkheden en zet geen waarneemfilter op.
Meerwaarde van een hoorzitting lijkt me dat kamerleden intuitief een overtuiging kunnen ontwikkelen of “elektrische auto’s” van belang zijn. Dat gaat nu eenmaal niet met uitwisselen van argumenten maar via lichaamstaal. Ook al lijkt de zitting inhoudelijk van erbarmelijk niveau, toch kan het effect hebben op hoe een groep mensen gezamenlijk tegen een probleem/oplossing aankijkt.
Dit sluit ook aan bij een eerder genoemd argument hierboven: kamerleden krijgen zoveel onderwerpen te behappen dat ze het bewust verstandelijk nooit kunnen behappen. Dat wil niet zeggen dat ze geen verstandige besluiten kunnen nemen. Voorwaarde is wel dat het onderbewuste/intuitie met informatie wordt gevoed: ja, die hoorzittingen weer.
zondag 10 januari 2010, 21:44 uur
Beste Joris,
Zou je een keer een stukje kunnen wijten aan autoriteit?
Autoriteit is over het algemeen procedureel van aard. We kennen een wetenschappelijke theorie status toe als deze het overleeft in de wetenschappelijke arena die de vakbladen bieden. Rechtspraak is altijd het resultaat van een bewandelde procedure. Het is de kwaliteit van de procedure die het mogelijk maakt waarheid te benaderen en het is deze kennis die het mogelijk maakt de diverse waarheidsclaims te wegen.
Zodra het besef doorbreekt dat jij het ook niet kunt weten wordt de vraag wie dan wel en waarom steeds relevanter
Met vriendelijke groet,
Martin de Haas
maandag 11 januari 2010, 4:13 uur
Beste Joris,
Voor mij ligt het nieuwsmagazine Nieuwsnet van 22 dec. 1979. Op pag. 16/17/18 presenteren jouw collega’s Audi Guldenaar en Chiel Kramer het slotdeel van ‘Energie Eindig’. Dat gaat over snel slinkende energievoorraden en ‘de alternatieven’ (nee, elektrische auto’s worden daarbij nog niet genoemd).
In het artikel komen twee deskundigen aan het woord. De eerste is directeur ir. E.F.Bunge van de Nederlandse Energie Ontwikkelings Maatschappij (met de overheid als enige aandeelhouder): “Twintig jaar hebben we in Nederland weinig gepresteerd op het gebied van energie-onderzoek. Daardoor liggen we ver, ver achter. Onvoorstelbaar zover als wij achter liggen.”
De tweede deskundige is ir. P.H.H. Leyendeckers, energiedeskundige van het Nijmeegse technische adviesbureau Van Heugten: “Wat er bij de overheid mankeert, is een integrale visie op wat we met z’n allen zouden willen in het jaar 2000.” Wat in zijn ogen vooral blijft liggen, is serieus onderzoek naar alternatieve oplossingen.
Als dan zo’n dertig jaar later de Tweede Kamer een hoorzitting belegt over elektrische auto’s en jij daar niets wijzer wordt, moet je je gewoon nergens over verbazen. Want – je hebt het onze astronaut Okkels afgelopen zondag in Buitenhof horen zeggen – het mankeert ons nog steeds aan een helder denkende en doende overheid. En… er is gebrek aan goede informatie/voorlichting.
Blijf actief. Succes!
maandag 11 januari 2010, 10:04 uur
Kamerleden die verder geen functie hebben kunnen alleen reageren of handelen volgens die regels.
- ik hoef nergens verstand van te hebben;
- de keuzen worden door de minister gemaakt;
- mijn partij bepaalt wat urgent is.
De journalistiek doet daarmee helaas niets, want kritiek hebben op het parlement speelt antidemocraten in de kaart.
Kortom: zoals veel reacties ook zeggen, het is rituele onzin, die laat zien dat de juiste aandacht wordt besteed aan de goede dingen.
De werkelijkheid is:
- een accu is in vier jaar twee maal lichter geworden, bij eenzelfde prestatie;
- als de wet van Moore en van de afnemende kosten nog een paar jaar geldig blijven, lossen we de wereldproblemen snel op;(zie W. de Ridder, Symbiose)
- lastig zijn de schurende concepten (duurzame energieproductie, maar wel marktwerking en grotere energieproducenten/multinationals).
Ga door met deze kruistocht!
maandag 11 januari 2010, 11:05 uur
Beste Joris,
Je stelt een mooie en relevente vraag: hoe kan het zijn dat kamerleden zo weinig kennis hebben, terwijl ze een nauwelijks te onderschatten trekkersrol hebben?
Uit voorgaande reacties blijkt dat dat ook voor veel andere politieke thema’s geldt. Velen onder ons met ervaring met politiek weten dat aan politiek vaak weinig expertise bij de politici te pas komt.
Joris vraagt wat er bij zulke hoorzittingen gebeurt.
In mijn antwoord praat ik nu eens niet de vele anderen na die zeggen ‘het is inderdaad onbenul, geen knip voor hun neus waard’. Ondanks dat het slechte kennisniveau van de politici inderdaad vaak schokkend is.
Als verklaring voor dat slechte kennisniveau: het imago van politici is steeds belangrijker geworden: bijvoorbeeld vakinhoudelijk sterke politici die te weinig lachen (te serieus) zijn zelden herverkiesbaar (partijpolitiek!). Je moet in de eerste plaats vlot, gevat, sociaal vaardig, netwerker zijn. Het kennisniveau is steeds onbelangrijker (geworden). Je wordt geacht je snel in dossiers te kunnen ‘inlezen’. Sterker nog: je teveel vastbijten in een dossier wordt binnen een fractie lang niet altijd gewaardeerd: je mag niet te fanatiek worden.
Dan, de hoorzitting: politici zijn verdeeld in fracties. Politiek gaat over de verschillen, en niet over de overeenkomsten. Bij een hoorzitting wordt expertise voor de politici als het ware als straathandel op een deken uitgespreid: voor ieder wat wils. De politici, die inderdaad matige kennis hebben, pikken er naar believen hun puntjes uit. Dat kunnen ook alleen maar de simpele punten zijn, want als er politieke dealtjes worden gesloten dan gaat dat meestal toch enkel over de hoofdlijnen. Teveel detailkennis is daarbij meestal alleen maar onhandig. Detailkennis gaat eventueel pas een rol spelen als een dossier al tien jaar oud is. In nieuwe politieke dossiers -zoals ook hier aan de orde – hebben de fracties zich nog niet in een standpunt ‘vastgezet’. Het politieke speelveld is nog relatief ‘maagdelijk’. De fracties orienteren zich nog op hun standpunt, en zoeken primair de (toekomstige) politieke scharnierpunten (de punten waarover de fracties met elkaar van mening zullen gaan verschillen. Want dat er tegengestelde standpunten zullen zijn, is een ijzeren regel). Dat in dit proces ook het belang van voortgang van de ontwikkeling van milieutechnologie speelt, is -bij wijze van spreken- een bijkomstigheid. Slechts de meest bekwame politici zijn in staat de processen zodanig te beheersen dat hierin ook het belang van het besproken politieke thema wordt gediend. De overigen verliezen zich geheel in het politieke proces, en dragen uiteindelijk inderdaad weinig of niets bij aan het belang van de ontwikkeling van milieutechnologie. Zo treurig is vaak het politieke proces.
Impliciet is dit (helaas) een pleidooi voor een kiesdrempel. Althans: een argument voor een beperkt aantal kamerfractie. Met minder fracties heb je minder verdeeldheid. Dat geeft weer wat meer politieke slagkracht, en -hopelijk- meer ruimte voor kennisontwikkeling binnen de (grotere) resterende fracties.
Ik hoop hiermee een tipje van de sluier te hebben opgelicht.
maandag 11 januari 2010, 11:51 uur
@Paul (nr.12)
Helemaal eens: hoorzitting=toneelstuk!
Doe mij maar liever een ouderwetse dicatuur dan ons huidige systeem. Dat zou veel eerlijker en romantischer zijn dan het ondoorzichtige en laffe spel (verstoppertje en/of diefje) dat we nu spelen.
LET WEL: ik wil geen Nazisme noch fascisme, want daarvan hebben we al meer overgenomen dan goed voor ons is.
Nee, ik ben voorstander van een democratie die haar masker afdoet. Onder dat masker zit een ‘corporate dictatuur’, waarvan we een ‘corpocracy’ (corporate democracy) moeten maken. Ofwel: een dicatuur met het gezicht van de machtigsten (=rijksten) die verantwoordelijkheid nemen voor wat zij de planeet aandoen.
maandag 11 januari 2010, 15:02 uur
geachte Heer Luyendijk,
Maar ook op de departementen is de kennis minimaal!
met de uitstroom van de geboortegolf verdwijnt bovendien veel expertise die niet is overgedragen.
maandag 11 januari 2010, 16:22 uur
Beste Joris,
Bedankt voor deze column! Ik ben jarenlang voorlichter geweest bij de overheid en heb in die tijd heel wat kamervragen moeten beantwoorden, wat vrijwel altijd net zo’n schijnvertoning is als een hoorzitting. Het leerde me in ieder geval dat kamerleden geen kennis van zaken hebben en dat ze heel makkelijk om de tuin zijn te leiden. Verder staan kamerleden onder invloed van sterke lobbygroepen van wie ze precies te horen krijgen wat ze moeten zeggen en doen. Je bent toch zelf ook wel eens in ‘Nieuwspoort’ geweest? Nou dan! Kamerleden met gezond verstand zouden bv. nooit hebben ingestemd met de miljarden resp. tientallen miljoenen euri die nu gaan naar windmolens resp. elektrische auto’s. Maar dat verhaal kennen we ook al van de Betuwelijn, HSL, Tweede Maasvlakte, nieuwe zeesluis bij IJmuiden, klimaatalarmisme en ga maar door.
Maar wat ik nog het ergste vind, is dat de media het allemaal slikken als zoete koek en klakkeloos persberichten overnemen. Volgens mij hebben journalisten tegenwoordig net zo weinig inhoudelijke kennis als politici. Kun je dat óók eens aan de orde stellen svp?
maandag 11 januari 2010, 20:37 uur
Beste Joris,
De reden van de erbarmelijke kwaliteit van de hoorzittingen heeft alles te maken met de slechte kwaliteit van de journalistiek in Nederland. Er is nauwelijks nog echt investigative journalism. Het laatste wat ik mij kan herinneren is dat een aantal NRC journalisten de slechte verlopende reorganisaties bij de belastingdienst aan de orde stelden. Je zou eigenlijk gewoon meer ruimte moeten vragen aan je hoofdredacteur en dan eens dergelijke slecht presterende kamerleden publiekelijk aan moeten spreken. Als je kamerlid bent en je bent voor het onderwerp verantwoordelijk gemaakt dan heb je de verantwoordelijkheid om je er in te verdiepen. Als elke spreker maar een paar minuten spreektijd heeft dan is dat belachelijk en zegt dat iets over de mate van serieusheid waarmee de kamerleden daar zitten.
Dus je kan er zelf ook wat aan doen via de hoofredacteur. Mensen zitten te springen op meer kritisch journalisme ipv oppervlakkige hype gedreven verslaggeving.
Robert
maandag 11 januari 2010, 21:47 uur
Beste Joris,
Mag ik nog twee opmerkingen toevoegen?
Er is sinds kort ook in Nederland een geweldig informatief boek te koop ‘Physics for Future Presidents. The Science behind the Headlines’, geschreven door de Amerikaanse natuurkundige Richard Muller. Het behandelt kort maar krachtig de onwrikbare natuurwetten die een rol spelen bij terrorisme, vliegveldbeveiliging, energie, kernenergie, duurzaamheid, klimaatverandering, ruimtevaart en andere actuele zaken. Misschien jammer voor jou, maar Muller maakt gehakt van de elektrische auto, waarbij hij duidelijk laat zien dat de batterij nog lange tijd het onoverkomelijke probleem zal blijven. Maar beslist een boek dat alle journalisten en politici maar eens moeten lezen. Dat scheelt weer heel wat beschamende hoorzittingen en foute berichten in de media!
En verder wil ik nog melden dat de EU in het algemeen en Nederland in het bijzonder een bedroevend slecht beleid voeren ten aanzien van energie en duurzaamheid. China, India, Brazilië en andere ontwikkelingslanden zijn al véél verder dan wij omdat ze al jaren geleden tot de conclusie kwamen dat economische groei volledig afhankelijk zou worden van de beschikbaarheid van alternatieve energiebronnen. Zelfs een land als Ethiopië zal binnen tien jaar waarschijnlijk geen olie meer hoeven importeren dankzij grootschalige aanplant van gewassen die zowel voedsel als energie kunnen leveren (dankzij kredieten van India, want de westerse wereld heeft in Afrika enorme kansen laten liggen voor werkelijke ontwikkelingssamenwerking).
De westerse wereld zit gevangen in de wet van de remmende voorsprong: de gevestigde energiebelangen zijn zó groot en dominant (ook in de politiek) dat werkelijke vernieuwing geen kans krijgt, zodat we uiteindelijk hopeloos zullen achterblijven bij de landen die geen last hebben van hun achterhaalde verleden.
dinsdag 12 januari 2010, 9:44 uur
Beste Joris, ‘Uw correspondent is iets ontgaan’ schrijf je. Om dat te kunnen zien moet je je verdiepen in de positie van de Tweede kamer in het Huis van Thorbecke. Waartoe zijn zij op aarde? Om expert te zijn in een technocratie of zoals ik ooit uitgenodigd werd als raadslid, om volksvertegenwoordiger te zijn en dus mijn ‘boerenverstand’ in te zetten?
Je ‘begint bij jezelf’ en ‘droomt weg’, dat wordt echt interressant als je je verbindt, je realiseert van welk groter geheel de columnnist deel uitmaakt en wat jouw bijdrage is aan de noden van dat grotere geheel.
woensdag 13 januari 2010, 11:25 uur
Beste Joris,
Ik was op een lezing van Steven Premberton afgelopen vrijdag. Het is een man die actief is op een heel ander gebied (webtechnologie), maar hij vertelde een heel interessant verhaal dat in alle markten voorkomt over ‘disruptive technologies’.
Wat is dat ‘disruptive technologies’?
In het kort: Bestaande bedrijven met bestaande technologische oplossingen zijn bijna wetmatig niet geschikt voor nieuwe technologie omdat ze die minachten. Zo was bijvoorbeeld de stoomboot ooit een technisch onding waarmee geen enkele transatlatische zeilbotenfirma gezien wilde worden. Motor uitval, ontploffingen, kortom knoeiers! Maar de nieuwe stoombotenbedrijfjes vonden een niche in de riviervaart; daar was mototpech minder bedreigend. Ze bouwden een markt op, en dus gelegenheid om te verbeteren. Toen ze er klaar voor waren, namen ze ‘overnight’, zoals Steven dat zegt, de transatlantische transportmarkt over van de grote zeilschepenfirma’s. Niet een bleef in business. Zelfde verhaal voor mainframe computers of floppydisks (dichterbij de sprekers vak).
Ik krijg het gevoel als ik met je meelees dat zoiets ook staat te gebeuren in de autoindustrie.
Wie produceert straks die accu met eigenschappen die niet perfect zijn, maar wel een bepaald doel dienen?
Wie produceert straks een redelijk renderende zonnecellenautolak die voor net die ene kleine toepassing handig is (bijv. grote vrachtautodaken zodat er een beetje diesel bespaard wordt zodat ze toch doorrijden bij een oliecrisis)?
De oefening hier bestaat uit het volgende: lees voorbij de bezwaren (zoals die vergelijking hierboven dat benzine geen concurrent is van de accu momenteel) en zie een niche waarin het niet ideale product van start kan. De les uit het verleden is dat kleinere spelers niet wachten op de ideale accu, maar op een accu die een bepaalde niche in de markt kan bedienen, zodat je geld verdient om ‘m beter te maken.
Totdat de grote jongens zich rotschrikken en overnight…
http://www.w3.org/2009/Talks/01-09-steven-disruptive/
vrijdag 15 januari 2010, 22:21 uur
Naar aanleiding van een hoorzitting waar ik recent aan deel nam en waar de hoorcommissie de bezwaren aanhoorde tegen een wijziging van het bestemmingsplan (bouw van drie grote kalverhouderijen) vroeg ik mij af: hoe gaan de leden van de hoorcommissie met de informatie om?
Uit gesprekken die ik met enkele leden heb gehad en uit persoonlijke waarnemingen tijdens de hoorzitting komt het volgende beeld naar voren:
1. De inhoudelijke kennis bij de hoorcommissieleden om te oordelen over de aangevoerde bezwaren schiet geheel te kort. Sommigen luisteren goed maar kunnen er weinig/niets mee; voor anderen staat de uitkomst al bij voorbaat vast.
2. Inhoudelijke argumenten tellen niet anders mee dan gevoelens in de onderbuik. Want zonder feitelijke kennis komt het neer op geloven of juist niet geloven.
3. De keuze die de commissieleden straks gaan maken, zal naar ik verwacht vooral worden gebaseerd op
a. De politieke kleur (CDA bijv. zal gaan voor het voorstel om de agrarische activiteiten uit te breiden)
b. De samenhang met de partij politiek (De PvdA maakt zich hard voor dierenwelzijn; omdat het hier om kalverhouderijen gaat die witvlees produceren zullen ze mogelijk om die reden tegen het voorstel stemmen)
c. Bij de VVD zou het kunnen gaan om de vraag of de bedoelde agrariers echte ondernemens zijn of dat zij feitelijk franchisehouder zijn.
Kortom, als burger blijf je zitten met de vraag wat het bezwaarschrift nu eigenlijk van doen heeft met de uiteindelijke besluitvorming. Democratische regels maken het mogelijk om jouw mening te geven. Echter, het is vervolgens mogelijk dat de politiek die mening volstrekt negeert. In dat opzicht zal de politiek ervoor zorgen dat het proces volgens de regels wordt doorlopen (d.w.z. alle verplichte stappen worden gezet). Maar als betrokkene voel je aan dat je in dat proces niet serieus wordt genomen.
En daarmee kom ik terug op uw vraag wat er tijdens de hoorzitting gebeurt. Wel, er gebeurt van alles, maar niets wat je er als onervaren burger van verwacht. Het is (mogelijk) van belang mee te doen, want zonder dát wordt er zeker geen rekening met je gehouden. Wel is mij duidelijk dat de hoorzitting zeker niet het geschikte forum is om inhoudelijk te oordelen.
zondag 17 januari 2010, 13:04 uur
Aan het einde stelde u de vraag wat er bij zulke hoorzittingen gebeurt. Ik had me die vraag al eens eerder gesteld en mijn antwoord was: niets en daar gaat het ook helemaal niet om.
Zo’n hoorzitting past in de totale capitulatie van inhoud voor procedures. Het gaat erom dat er een hoorzitting is. Meer niet.
maandag 18 januari 2010, 14:09 uur
Geachte heer Luyendijk,
Ik herken de situatie die u beschrijft. Zij komt volgens mij heel vaak voor in allerlei vormen en over allerlei onderwerpen. Voor zover ik kan beoordelen meestal op het raakvlak overheid / burger maar soms ook tussen (grote) commerciële organisaties en consument. Zeg maar organisaties en personen. Het verwonderlijke is dan dat organisaties bestaan uit personen die zich in verschillende omstandigheden heel verschillend lijken te gedragen. Het lijkt net alsof er twee categorieën zijn: personen die een eigen koers varen en personen die zich met de stroom mee laten voeren.
Het eerste vraagt energie en het tweede niet. En zijn mensen altijd bereid om die energie te geven? Ik denk van niet.
Er moet toch op de één of andere wijze ook een opbrengst zijn als je investeert.
Hoe dat werkt blijkt uit uw column van deze week. Dan blijkt dat mensen niet altijd rationeel of emotioneel reageren. Minstens net zo vaak zijn ze of behoudend/praktisch of nemen ze risico’s en zijn avontuurlijk. De omstandigheden spelen daarbij een belangrijke rol.
Die omstandigheden hebben in de politiek en bij grote organisaties een groot effect op het individuele gedrag. Dat komt doordat het belang van het individu niet hetzelfde is als het belang van de organisatie. Personen verliezen ineens al hun persoonlijke trekken. Ze lijken niet meer na te denken, er geen eigen mening meer op na te houden, geen verantwoordelijkheid meer te willen dragen, ze weten niks, ze nemen geen beslissingen, enzovoort.
Daar is een goede reden voor.
Misschien omdat ze vinden dat een ander dat maar moet doen. Of zijn ze wellicht bang dat als ze zich als een individu zouden gedragen ze niet langer geaccepteerd zullen worden binnen de organisatie.
En zo’n gedachte, alhoewel niet altijd juist, komt niet uit de lucht vallen. Er zijn voorbeelden genoeg en niet iedereen vindt het beeld dat er bij hoort ook aantrekkelijk.
Wilders en Verdonk moeten, voor waarin zij geloven, heel veel investeren en afzien. Het resultaat is ongewis. Van Gogh en Fortuijn moesten het met hun leven betalen. En ik heb een vermoeden dat ook Wouter Bos en Mark Rutte worstelen met het probleem van sluit ik mij aan bij “het midden” of kies ik voor een duidelijke kleur. Het lijkt er op dat ze de ene keer in het ene en dan weer in het andere kamp zitten.
Je kunt het ook anders formuleren. Er zijn maar weinig mensen echt bezig met de toekomst want het hier en nu is al moeilijk genoeg om te overleven. En als je niet tot de meerderheid behoort, ook wel het grijze midden genoemd, mag je af en toe optreden in een talkshow.
De meerderheid heeft er geen belang bij echt te luisteren. Dus brabbelt die meerderheid elkaar na zonder precies te weten waar het over gaat. De voornaamste veroorzakers van het absolute gebrek aan zender-ontvanger afstemming zijn de totaal verschillende “belangen”. Ik ga er van uit dat we boze opzet om elkaar niet te willen begrijpen moeten uitsluiten. Allen doen, op hun eigen wijze, hun best om er iets van te maken. Maar wat is dat iets dan?
Als daarover geen duidelijkheid is gaat het alle kanten op. In uw situatie: de politiek nodigt burgers uit om hun mening te horen over elektrische auto’s. Waar moet het dan over gaan? Over de politieke keuzes die moeten worden gemaakt, over techniek, over vervuiling, over energiebronnen, over economische belangen, over onderwijs, over subsidies, over milieu, over kennis, over macht, over het bijspijkeren van het kennisniveau van de politici, over het informeren van de burger, over een show voor de media, over iets op de agenda krijgen, over waarom, wat, wie of wanneer en hoe? Vul het zelf maar in. Ik weet het ook niet maar weet wel dat wij allen, ook u en ik nu ook, er vanuit z’n eigen belang(stelling) en op z’n eigen wijze een bijdrage aan levert, zonder het precies te weten.
Overigens vermoed ik, omdat dat meestal zo gaat, dat degene die de hoorzittingen heeft georganiseerd, de kaders waarbinnen mocht worden gediscussieerd, zo heeft getrokken dat er nauwelijks een uitwisseling van gedachten meer mogelijk was. Dat zou alleen maar de indruk wekken van chaos. En is dat dan niet een teken van amateurisme als organisator. Dat wil je niet.
Is wat er gebeurde erg en moet het worden voorkomen? Ik denk het niet, zolang het maar niet leidt tot het stoppen met het stellen van vragen of besluiteloosheid en gebrek aan lef.
maandag 18 januari 2010, 20:25 uur
Vorige week ( dinsdag de 12e meen ik, de dag van het irak rapport) zag ik toevallig een klimaatdebat die dag ihkv climategate.
Iedereen riep om het hardst dat beleid gebaseerd moest zijn op wetenschap, maar het duurde lang voor de minister aangaf onderzoekingen naar climategate van de Universiteit van east anglia olv de heer russell af te zullen wachten.
Want Vendrik en Samsom hadden er in principe helemaal geen oren naar, waren alleen bezig met vliegen afvangen. Popper´s geest was ver weg.
En dan hebben we het wel over beleid dat miljarden per jaar zal gaan kosten, dus het lijkt me zinvol om te kijken of de aannames van dat beleid wel kloppen.
En of we beter kunnen investeren in research naar vervangende energie, of in ouderenzorg, dan in de aanleg en exploitatie van nooit renderende windparken.
Als al zo onkritisch wordt omgegaan met dit soort belangrijke beleidsbeslissingen, zo eenvoudig het eigen stokpaardje wordt bereden, dan hecht ik weinig geloof aan “werkelijke belangstelling van de politiek”, ook niet in een hoorzitting.
Maar ontluisterend is dat wel, want hoe moeten we die politici serieus nemen, als zij aantonen óns en onze problemen niet serieus te nemen..
zaterdag 13 februari 2010, 21:19 uur
Misschien ook de Europese politiek in de gaten houden? Daar wordt gesproken over de noodzaak van ‘swift action’…
“Ministers call for common EU electric car strategy”
http://www.eubusiness.com/news-eu/spain-environment.2ly