*

lezerschrijft » De lezer schrijft over de term ‘slachtoffer’ voor getroffen bank :: nrc.nl

De lezer schrijft over de term ‘slachtoffer’ voor getroffen bank

Op de voorpagina van de krant van 15 maart staat: „Bear Stearns is het laatste slachtoffer in een lange rij banken die hevig getroffen zijn door de internationale kredietcrisis.” Je zou bijna medelijden krijgen. Maar Bear Stearns is geen slachtoffer; Bear Stearns is één van de daders en daarmee één van de banken die verantwoordelijk zijn voor de internationale kredietcrisis. De woorden ‘slachtoffer’ en ‘getroffen’ zijn hier werkelijk ongepast.
André van Staveren, Zoetermeer

De krant antwoordt

Een interessante vraag, waarachter nog weer andere schuilgaan. Om die ook maar meteen te stellen: kan een instelling als een bank, een ziekenhuis of een ministerie, eigenlijk hoe dan ook wel ergens het ‘slachtoffer’ van worden (van bezuinigingen, tegenvallers, saneringen en dergelijke), of is die ongelukkige status voorbehouden aan personen? Zoja, kunnen dieren dan ‘slachtoffers’ van de bio-industrie worden genoemd?

Dat laatste lijkt zeker het geval – ze laten er ongevraagd het leven bij, tenslotte – temeer omdat het begrip slachtoffer oorspronkelijk ook slaat op dieren die voor de slacht geofferd werden (bij een religieus ritueel). Toch zul je bijvoorbeeld niet snel lezen, nadat een overstekende hond is aangereden door een auto, dat ‘het slachtoffer’ werd opgehaald door de dierenambulance. Het begrip is kennelijk onderhevig aan een neiging tot ‘humanisering’, met uiteenlopend oogmerk: enerzijds om de term te reserveren voor mensen, anderzijds om dat juist niet te doen en zo het lijden van dieren op te waarderen.

Dan instellingen, zoals banken. Juist omdat ‘slachtoffer’ in het normale spraakgebruik zo nadrukkelijk slaat op levende wezens – mensen of dieren – zal het voor sommige lezers nogal vreemd klinken om te beweren dat een bank het slachtoffer (en niet ‘de dupe’, of ‘de verliezer’) is geworden in zoiets ongrijpbaars als de kredietcrisis. Toch kan dat natuurlijk heel goed: een bank die in één dag miljarden verliest en met acute noodmaatregelen overeind moet worden gehouden, kan best aanspraak maken op enig slachtofferschap, namelijk, zoals het woordenboek meldt als ‘iemand die, ook wel iets wat door de gevolgen van bepaalde handelingen of gebeurtenissen zwaar wordt getroffen’. En zwaar getroffen is de bankwereld zeker door de kredietcrisis.

Maar geldt het ook voor Bear Stearns? Deze Amerikaanse bank was immers een van de banken die de aanzet hebben gegeven tot de kredietcrisis, schrijft de lezer, en is in die zin geen slachtoffer maar juist een ‘dader’ in de huidige financiële crisis. Bear Stearns heeft inderdaad een belangrijke rol gespeeld bij het ontstaan van de markt voor verhandelbare hypotheken in de Verenigde Staten, daar heeft de lezer gelijk in. De bank weigerde vorig jaar ook aanvankelijk om twee van haar beleggingsfondsen overeind te houden, toen die in de problemen kwamen. In die zin is de bank te typeren als ‘dader’, en verdient zij (ook in de ogen van veel andere banken op Wall Street trouwens) weinig sympathie. Vorige week liep de twijfel of Bear Stearns in staat was om nog voldoende krediet aan te trekken zo hoog op, dat bestaande kredieten aan de bank schielijk werden teruggetrokken en nieuwe kredieten onmogelijk werden. De bank raakte zo ironisch genoeg verstrikt in een self- fulfilling prophecy: haar veronderstelde gebrek aan kredietwaardigheid werd bewaarheid. In die zin is zij best te beschouwen als een ‘slachtoffer’.

Het een sluit het ander natuurlijk ook niet uit, zoals al uit de woordenboekdefinitie blijkt: je kunt zwaar getroffen worden door gebeurtenissen die je zelf in gang hebt gezet (dat is volgens velen ook het beginsel van de Griekse tragedie). In de recente geschiedenis zijn ook talloze, grimmige voorbeelden te vinden van slachtoffers die van de weeromstuit daders worden, en andersom. Je zou kunnen zeggen dat dat ook hier geldt: de bank hielp een crisis veroorzaken waar ze zelf de hoogste prijs voor moest betalen. Of dat ‘zielig’ is, zoals de term slachtoffer voor sommigen misschien suggereert, is natuurlijk een heel andere vraag. Dat lijkt nu niet bepaald aan de orde, niet bij deze bank, maar evenmin in de hele wereld van de moderne financiën. Beklagenswaardig zijn eerder de talloze Amerikaanse huizenbezitters met een kleine beurs die de dupe werden van de goedkoop verstrekte hypotheken. Zij zijn, zo de lezer wil, de echte slachtoffers van de kredietcrisis.

Sjoerd de Jong
plaatsvervangend hoofdredacteur


Dit bericht heeft 3 reacties op “De lezer schrijft over de term ‘slachtoffer’ voor getroffen bank”

  1. Stefan zegt:

    Ik ben het totaal niet eens met de conclusie waarmee hier wordt afgesloten.
    De huizenbezitters met kleine beurs hadden net zoals de grote financiële instellingen niet zo hebberig moeten doen. Je gaat mij niet wijs maken dat deze mensen ook niet hadden kunnen inschatten dat ze met vuur aan het spelen waren. Uitermate stom vind ik het in ieder geval.
    De echte slachtoffers zijn de mensen die geloofden in het financiële systeem en daarmee meer risico liepen (en geld hebben verloren) dan eigenlijk binnen redelijke grenzen viel aan te nemen. Daarmee doel ik op particulieren die belegden in dit soort fondsen, of particuieren die de gedupeerd zijn geraakt als gevolg van hun gedupeerde pensioenfondsen. Deze mensen hadden namelijk geen zicht op de risico’s (vanwege de complexiteit van de producten) in tegenstelling tot de hypotheeknemers.

  2. Stephan Eggermont zegt:

    Stefan, dat is nogal naief. Nederlandse huizenbezitters doen precies hetzelfde. De volgende situatie speelt:
    - Beleggingsverzekeringen hebben een veel te laag netto rendement.
    - Een deel van de hypotheek is aflossingsvrij.
    - De pensioenopbouw is stukken lager dan noodzakelijk. Niet alleen door de woekerpolissen, maar ook doordat de rente over de resterende hypotheekschuld nog betaald moet worden.
    - Een groot deel van de woningvoorraad is ongeschikt voor een vergrijzende (en in limburg en zeeland afnemende) bevolking.
    - Hypotheekrente is maar 30 jaar aftrekbaar.
    - Er wordt in de hele hypothekenbranche alleen op de korte termijn gekeken. Niemand wordt afgerekend op de situatie over 10 jaar, provisie en bonussen worden nu verdiend.
    De consequentie is dat de Nederlandse huizenmarkt een pyramidespel is geworden. Zolang iedereen blijft geloven dat de huizenprijzen blijven stijgen gaat dat goed, maar als door wat voor reden dan ook een flink deel van de starters besluiten maar een half jaartje te wachten kan er zo 30% van de prijzen af.

  3. Harm-Jan zegt:

    In de privaatrecht wordt onderscheid gemaakt tussen “natuurlijke personen” en “rechtspersonen”. Natuurlijke personen zijn mensen van vlees en bloed, Rechtspersoonlijkheid is toegekend aan een aantal ondernemingsvormen zoals de besloten vennootschap of de naamloze. In de rechtspraak wordt deze organisatievorm aangesproken vergelijkbaar met een natuurlijk persoon. Ik denk dat dit de belangrijkste reden is waarom een bedrijf als “slachtoffer” kan worden gezien. Een rechtspersoon wordt overigens vertegenwoordigd door bestuurders, wat weer natuurlijke personen zijn. Bestuurders bij banken zou ik bepaald niet als slachtoffers zien.

    Met het tweede stuk ben ik het volkomen eens. Daarop aanvullend zou ik willen schrijven dat ik vind dat deze schommelingen een logisch gevolg zijn van het feit dat “natuurlijke personen” en “rechtspersonen” een kortere horizon krijgen. Het behalen van winst in de komende 3 maand is belangrijker dan het creëren van waarde over een langere periode. De hypotheekverkoper krijgt nu een bonus (lees winst) voor een hypotheek die waarde creëert gedurende de looptijd van de hypotheek. De winst wordt bepaald op basis van een korte termijn in het verleden. Ook de bank mag de winst laten zien op het moment dat de transactie, de verkoop van de lening, heeft plaatsgevonden. De toekomstige waarde is omgezet in winst en de winst bepaald de intrinsieke waarde van de onderneming. De bestuurder heeft waarde gecreëerd en mag aanblijven.
    Op het moment dat er een wijziging is in de verwachting van de waarde zal de winst gecorrigeerd moeten worden. De verwachting is dat de huizenprijzen niet meer zullen stijgen dan de afgelopen jaren betekend dat de winst te hoog is geweest. De winst moet worden gecorrigeerd en de bestuurder mag naar huis. Hierdoor ontstaan golfbewegingen in de economie Omdat de FED er alles aangelegen is om de schommelingen te beperken door bijvoorbeeld de rente te verlagen worden de schommelingen steeds heftiger. Iedereen kent de slogan ”In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst” maar kunnen we echt van de verkopende partijen zoals de aandelenmarkt, de banken, accountants en juristen verlangen dat zij de koper op deze slogan wijzen?

Reageren op dit bericht is niet meer mogelijk.