Zit ik na de opening van het WK voetbal met een bevriend filosoof net te theoretiseren hoe groot de invloed van dit wereldkampioenschap voetbal op de wereld is, blijkt de traditionele bijlage met beschouwingen, spelersnamen en shirtkleuren niet in mijn krant te staan. Voetbal was in de vorige eeuw misschien niet meer dan een hobby, een sport of een chauvinistisch uitstapje, tegenwoordig is het echter, parallel aan de korter wordende communicatielijnen die over de aarde zijn gespannen, een maatschappelijk, cultureel en zelfs politiek fenomeen. Dit wereldomvattende evenement kan in de toekomst een belangrijke verenigende rol spelen.
Mijn krant besteedt weliswaar aandacht aan de sociale achtergronden van de organisatie van het WK, maar daarom hoeft de krant voor de intelligentsia – zonder enige waarschuwing vooraf – het spel zelf nog niet zó te verwaarlozen? We willen dus graag alsnog lijstjes met de rugnummers, vlaggetjes, voorgeschiedenis en trainingsstrategieën, zoals we tot nu toe elke twee jaar mochten ontvangen.
Kees Hogenbirk
Amsterdam
De krant antwoordt
Een hartenkreet, kennelijk mede namens de filosofen die het WK volgen – en die wij natuurlijk graag tot onze lezers willen rekenen. Waarom dan toch geen aparte bijlage?
Tot dit kampioenschap hebben wij inderdaad steeds bijlagen gemaakt naar aanleiding van het EK en het WK voetbal. Dat was een goed gebruik, geboren uit onze wens de lezers zoveel mogelijk informatie te geven. Dit jaar hebben we van zo’n bijlage afgezien, om een aantal redenen. Het maken ervan is om te beginnen kostbaar en de inkomsten uit advertenties die daartegenover moeten staan, bleken tegen te vallen; een simpele kostenberekening dus. Voor andere speciale uitgaven, zoals een bijlage bij het North Sea Jazz Festival, kan dat weer anders liggen. Voor het begin van dit WK hebben we wel een extra pagina gemaakt, met hoofdzakelijk het wedstrijdschema.
Maar wat ook meespeelt, is dat de informatie waar de lezer om vraagt (rugnummers, vlaggetjes et cetera) bij dit kampioenschap al overvloedig verkrijgbaar is. Nederland lijkt soms een zee van oranje hoeden en vlaggen. De krant kan het talent en de energie van de sportredactie dan beter benutten, naast de reguliere wedstrijdverslagen uiteraard, voor artikelen die de maatschappelijke, culturele en politieke aspecten van het WK belichten waar de lezer terecht op wijst.
En dan hebben we het niet alleen over de avonturen van de biermeisjes Barbara en Mirthe, onze collectieve cultuurshock. Al voorafgaand aan het kampioenschap heeft correspondent Peter Vermaas een indrukwekkende reeks stukken geschreven over de status van voetbal in Zuid-Afrika en de steden waar de duels worden gespeeld. Die boden een scherp inzicht in de sociale context van dit evenement. Dat betekent overigens niet dat we ons te goed zouden voelen om ook over shirtjes en andere basale sportieve accessoires te schrijven. De voorpagina van deze krant, doorgaans het podium voor zwaarder nieuws, bracht op 10 februari de primeur van onze sportredactie dat Oranje op het WK zou spelen in ‘strak gesneden shirts, zonder franje’. Een citaat: „Het thuisshirt is oranje met twee dunne witte strepen aan de zijkanten en heeft een ronde zwarte hals en een zwarte streep op de mouw. Het uitshirt is wit met een ronde blauwe hals en een dunne blauwe en rode strook in V-vorm over de borst.” Er stond ook een plaatje bij. De onthulling – de firma Nike probeerde het shirt toen nog geheim te houden – leverde internationale aandacht op.
Ten slotte nog dit. Zelfs als uiterst marginale voetballiefhebber (misschien een goede aanduiding voor een nieuwe probleemgroep, waar beleid op kan worden gezet) ben ik het niet eens met de lezer dat de beleving van voetbal in de vorige eeuw zo anders was dan nu. Ook toen – zie het WK van 1978 – was voetbal niet alleen maar een hobby of chauvinistisch uitje, maar een bindmiddel met sociale en politieke betekenis. Tony Judt wijst er in zijn nieuwe politieke essay Ill Fares The Land (vertaald als Het land is moe) bijvoorbeeld op, hoe Engelse supporters pas dankzij het voetbal vertrouwd raakten met de nationale geografie. Misschien een goed boek om te lezen tijdens de volgende wedstrijd. Pardon: na afloop, bedoel ik.
Zit ik na de opening van het WK voetbal met een bevriend filosoof net te theoretiseren hoe groot de invloed van dit wereldkampioenschap voetbal op de wereld is, blijkt de traditionele bijlage met beschouwingen, spelersnamen en shirtkleuren niet in mijn krant te staan. Voetbal was in de vorige eeuw misschien niet meer dan een hobby, een sport of een chauvinistisch uitstapje, tegenwoordig is het echter, parallel aan de korter wordende communicatielijnen die over de aarde zijn gespannen, een maatschappelijk, cultureel en zelfs politiek fenomeen. Dit wereldomvattende evenement kan in de toekomst een belangrijke verenigende rol spelen.
Mijn krant besteedt weliswaar aandacht aan de sociale achtergronden van de organisatie van het WK, maar daarom hoeft de krant voor de intelligentsia – zonder enige waarschuwing vooraf – het spel zelf nog niet zó te verwaarlozen? We willen dus graag alsnog lijstjes met de rugnummers, vlaggetjes, voorgeschiedenis en trainingsstrategieën, zoals we tot nu toe elke twee jaar mochten ontvangen.
Kees Hogenbirk, Amsterdam
De krant antwoordt Lees verder »
