Het klimaatdebat lijkt weer in een wat rustiger vaarwater terecht te komen. De gehackte e-mails zijn hun ontwrichtende kracht aan het verliezen. De bescheiden reeks ontdekkingen van fouten en foutjes in de laatste IPCC rapporten is zo’n beetje tot stilstand gekomen. Een keurige club mag de werkwijze van de klimaatwetenschappers evalueren.

Intussen heeft de universiteit van Stanford zijn jaarlijkse onderzoek gedaan naar de publieke opinie over klimaatverandering. Conclusie: de twijfel is weliswaar een beetje toegenomen, maar veel minder dan op grond van het tumult en de gerezen twijfel over de wetenschap misschien verwacht zou worden.

Lees verder »

Vrolijke kinderrijmpjes die ineens omslaan in dramatisch proza over klimaatverandering. Dat was het idee achter een reclamecampagne van de Britse regering over de gevaren van de opwarming van de aarde. Als we niks doen, luidde de boodschap, krijgen we overstromingen, hittegolven en stormen.

Veel Britten bleken not amused. De ASA, de Britse reclame code commissie, kreeg bijna duizend klachten binnen – en het zouden er nog veel meer zijn geweest als ze nieuwe klagers niet hadden ontmoedigd omdat er genoeg reacties waren voor een onderzoek. De commissie bekeek de advertenties – waar het ministerie van Energie en Klimaatverandering zes miljoen pond (ruim 6 miljoen euro) voor had uitgetrokken – en oordeelde dat ze niet meer mochten worden gepubliceerd.

Lees verder »

Als nu ook de speciale gezant van de Verenigde Naties al gaat zeggen dat het klimaatoverleg binnen de VN niet werkt, is het einde zoek. Dat moet secretaris-generaal Ban Ki-moon hebben gedacht toen hij hoorde dat zijn rechterhand Gro Brundtland gelooft in een overleg via twee sporen. Het gaat hier om een ‘persoonlijke opvatting’ van zijn gezant, zei Ban Ki-moon. Een nette manier om Brundtland terug te fluiten.

Het is alleen de vraag of het helpt. Want het was eigenlijk niet eens een opvatting die Brundtland gaf in Amsterdam op een conferentie over biobrandstof, alswel een feitelijke constatering. Belangrijkste spelers in het klimaatoverleg spreken elkaar vaker over dit onderwerp. En ze doen dat zo veel mogelijk buiten de Verenigde Naties om. (Econoom Nicholas Stern geeft de rijke landen daarvan de schuld).

Lees verder »

Het is een eenvoudig rekensommetje: in Europa wordt een autofabriek gesloten, de productie wordt verplaatst naar een lagelonenland en de uitstoot van kooldioxide in het Europese land daalt. Als de auto’s daarna worden ingevoerd heeft dat geen gevolgen voor de CO₂-balans.

De wereldwijde uitstoot van broeikasgassen is er niet minder door geworden. Sterker nog die wordt alleen maar groter want er zijn extra transportkosten door de import van auto’s. Bovendien is de energie die nodig was om de auto te produceren waarschijnlijk minder milieuvriendelijk geproduceerd dan in het land waar de auto uiteindelijk terecht komt.

Lees verder »

Dominique Strauss-Kahn, directeur van het Internationaal Monetair Fonds (IMF), werpt zich op als klimaatridder. Op een bijeenkomst in Nairobi heeft hij gezegd dat zijn organisatie het fonds wel wil beheren waaruit vanaf 2020 klimaatprojecten in ontwikkelingslanden moeten worden betaald. Al was het maar tijdelijk. Jaarlijks moeten de rijke landen 100 miljard dollar in het klimaatfonds storten. (lees hier en hier over de visie van het IMF op klimaat).

Hoe het fonds eruit moet zien, heeft Strauss-Kahn nog niet gezegd. Daar komt het IMF later deze week nog op terug. Maar het idee ligt voor de hand. Het IMF is het gewend om geld op te halen. Het gebruikt modellen om te berekenen hoe verschillende landen naar rato kunnen bijdragen aan de IMF-begroting. Die modellen zouden ‘vertaald’ kunnen worden naar klimaatfinanciering. Dat gaat in ieder geval sneller, denkt Strauss-Kahn, dan geld genereren door middel van emissiehandel of klimaatbelasting. (lees hier en hier het nieuws)

Lees verder »

Het is zover, de High-level Advisory Group on Climate Change Financing is volledig geformeerd. De groep gaat advies uitbrengen over het geld dat de rijke landen (en enkele opkomende economieën) in Kopenhagen hebben toegezegd om klimaatbeleid in arme landen te financieren. Vooral over de 100 miljard dollar die vanaf 2020 jaarlijks beschikbaar moet komen.

Het is inderdaad een hoog gezelschap geworden met – zoals al eerder duidelijk was – de Britse premier Gordon Brown en zijn Ethiopische ambtgenoot Meles Zenawi als duo-voorzitters. Daarnaast zijn Bharrat Jagdeo, president van Guyana, en de Noorse premier Jens Stoltenberg lid.

Lees verder »

En weer is de kans op een internationaal akkoord aan het eind van het jaar op de klimaattop in Mexico kleiner geworden. In de VS doet president Barack Obama inmiddels zoveel water bij de wijn, dat de toch al bescheiden Amerikaanse klimaatwet niet meer veel voorstelt.

Ook de laatste strohalm waaraan de voorstanders van een serieuze klimaatwet in de VS  zich vasthielden dreigt nu te knakken. En zonder zo’n wet kan Obama internationaal geen vuist maken.

Lees verder »

In de discussie over de feiten met betrekking tot klimaatverandering duikt regelmatig de volgens critici twijfelachtige staat van de temperatuurmetingen op. Vooral metingen op land zouden te zeer worden beïnvloed door hun omgeving. Zo ligt Phil Jones (zie eerdere blog) onder vuur omdat hij dubieuze weermetingen in China gebruikte.

In de Verenigde Staten tracht weerman Anthony Watts aan te tonen dat ook veel Amerikaanse meetstations zodanig zijn gesitueerd, dat hun gegevens onbetrouwbaar zijn. Watts vroeg vrijwilligers overal in het land om foto’s van de weerstations in te sturen, die hij publiceerde op een speciale website.

Lees verder »

Phil Jones heeft voor het eerst sinds het begin van Climategate, de affaire waarvan hij onbedoeld de hoofdpersoon werd, in het openbaar gesproken (lees hier, hier en hier een paar verslagen). In een hoorzitting in het Britse Lagerhuis stelden de leden van de wetenschappelijke parlementscommissie hem een aantal harde vragen. Het had iets van een verhoor, waarin Jones figureerde als aangeklaagde. Hij  maakte dan ook een tamelijk nerveuze indruk.

Jones was overigens niet de enige die door de parlementariërs aan de tand werd gevoeld. Hier een overzicht van de getuigen. Het was een gemêleerd gezelschap van – hoe zullen we ze noemen? – wetenschappers en sceptici, voor- en tegenstanders.

Lees verder »

Met toenemende verbazing heb ik een aantal van de reacties gelezen op mijn blogje over John Houghton. Als klimaatwetenschappers net zo met de feiten omgingen en net zo slordig waren in hun observaties en sommige van de reageerders, zou het IPCC al lang zijn verdwenen.

Zo meent Michael Abramoff het citaat te hebben gevonden (hier): ‘If we want a good environmental policy in the future we’ll have to have a disaster.’ Maar dat is iets wezenlijk anders dan ‘Unless we announce disasters, no one will listen’. In het ene geval gaat het om iets dat gebeurt, in het andere om iets dat wetenschappers (zo nodig tegen beter weten in) voorspellen. Ook door deze triomfantelijke blogger wordt dat onderscheid verdoezeld om het inhoudelijke verschil goed te praten.

Lees verder »