Op Bali houdt iedereen een oog gericht op eigenbelang
Diederik Samsom is Tweede-Kamerlid voor de Partij van de Arbeid
De wetenschap is helderder dan ooit. De emissiereducties die in Kyoto zijn afgesproken, zijn nog maar een futiele eerste stap en dienen te worden opgevolgd door veel drastischer maatregelen. Om precies te zijn moet de totale jaarlijkse CO2-uitstoot over maximaal vijftien jaar haar hoogtepunt bereiken en in 2050 met meer dan de helft zijn teruggebracht.
Wanneer we rekening houden met de onstuimige groei die ontwikkelingslanden – terecht – 
nog willen doormaken, betekent dit voor de rijke landen dat we de CO2-uitstoot in 2020 al met ongeveer een derde moeten hebben gereduceerd en halverwege deze eeuw bijna klimaatneutraal moeten zijn. De minder rijke en ontwikkelingslanden volgen dan op een afstandje. En zo belandt de wereld in de tweede helft van deze eeuw op een duurzame CO2-uitstoot en is het gevaar van onomkeerbare klimaatverandering geweken
Het klinkt zo simpel, gewoon deze cijfers en jaartallen op een papiertje zetten, handtekeningen van regeringen eronder en klaar. Het post-Kyoto-verdrag in een notendop.
Maar de werkelijkheid is weerbarstiger. De sterk uiteenlopende belangen zorgen voor een fijnmazig stelsel van aan onderling verknoopte wederzijdse toezeggingen waarin alles als een kaartenhuis op elkaar leunt. Zo willen ontwikkelingslanden best wat doen, maar alleen wanneer het Westen eerst zelf flink aan de bak gaat.
China wil graag zijn energievoorziening opschonen, maar wenst daarvoor wel geholpen te worden vanuit de industrielanden. En wie helpt de armste landen met de noodzakelijke aanpassingen aan de nu al zichtbare effecten van klimaatverandering? En met welke deal wordt geregeld dat de adembenemend snelle ontbossing in de landen rond de evenaar tot staan wordt gebracht?
Achter iedere afspraak – hoe klein ook – schuilen winnaars en verliezers. Iedereen beweert vroom dat het gemeenschappelijk belang van de gehele wereld op het spel staat, maar houdt ondertussen ��n oog scherp gericht op het eigenbelang. Sommigen wat meer dan anderen, maar de som van al die eigenbelangen heeft tot nu toe een doorbraak geblokkeerd. Vanaf 2000 – in Den Haag – houdt iedereen elkaar in de greep, blijven de kaarten tegen de borst en worden beslissingen vooral vooruit geschoven, bang voor het nadelige gevolg dat iedere beslissing kan opleveren.
Bali is tot nu toe niet anders verlopen. Maar de omstandigheden zijn wél veranderd. Alle commotie rond klimaatverandering maakt duidelijk dat mensen het niet meer accepteren dat beslissingen uitblijven. En de realiteit van oprukkende klimaatverandering staat uitstel ook niet meer toe. In Bali slaat de komende dagen het uur van de waarheid. Geloof in een gezamenlijke opdracht voor de toekomst moet het winnen van krampachtig vasthouden aan het eigenbelang nu. En er zijn nog maar vier dagen om uit de kramp te komen…
Vorige week schreef Diederik Samsom: ,,Wie dit tot zich laat doordringen krijgt de onbedwingbare aanvechting het gehele protocol in de prullenbak te smijten en opnieuw te beginnen. Totdat het besef doordringt dat we niks beters hebben en ook niet gaan krijgen.” Lees verder.
dinsdag 11 december 2007, 22:48 uur
Het tegengaan van verdere ontbossing in Indonesië kan een belangrijke bijdrage leveren aan reductie van CO2 uitstoot. De veenmoerasbossen zijn een natuurlijke opslag voor CO2 en door kappen en afbranden komen enorme hoeveelheden CO2 vrij en dat gaat dan nog jarenlang door. Wetlands International heeft uitgerekend dat Indonesië in 1997 (toen er enorme bosbranden woedden over heel Borneo) 40% van de CO2 uitstoot dat jaar voor z’n rekening nam !
Het beschermen van de laatste regenwouden is dus van evident belang en Indonesië zal daarbij geholpen moeten worden (bv. door emissiereducties).
Corruptie, illegale houtkap moeten dan effectief bestreden worden.
Dan worden ook de orang oetans gered van de ondergang, want als de ontbossing zo doorgaat als nu zijn orang oetans over 10 jaar (of eerder) uitgestorven. Daarnaast zal ook de lokale bevolking profiteren van bescherming, zij zijn net zo goed slachtoffer. Want, zoals overal op de wereld, worden er altijd maar een paar mensen beter van het kappen van regenwoud en het aanleggen van enorme oliepalmplantages.
Gaat europa nog door met het promoten van palmolie als biobrandstof ? Hoe dom kun je zijn ?
Diederik heeft groot gelijk als hij schrijft dat iedereen mer bezig is met eigenbelang dan nu eens eindelijk het belang van de leefbaarheid van onze planeet voor de toekomst voorop te stellen. Wat dat betreft verandert er zo gauw niets.
Willie Smits, oprichter van de BOS (Borneo Orangutan Survival) Foundation, noemt orang oetans “de betere mensen”. Hij heeft groot gelijk. Orang oetans vernietigen niets, zij houden juist in stand.
Kijk eens naar het suikerpalmproject van Willie Smits en zijn herbebossingsproject Samboja Lestari. Hier gaan vooruitgang, milieubescherming en natuur conservatie hand in hand en iedereen wordt er beter van.
Ik wens de politici op Bali heel veel wijsheid toe en nu eens echte toekomstvisie. Ik voel mij al lang geen Nederlander meer, maar wereldburger, verantwoordelijk voor het welzijn van de hele planeet.
donderdag 13 december 2007, 14:43 uur
Ik ben het helemaal eens met Jean Kern ! “Kappen met kappen” , meer bos ! En meer schone energie !