Bali voelt als Berlijn 12 jaar geleden
Bert Metz werkt bij het Milieu- en Natuurplanbureau en is in Bali aanwezig bij de klimaattop
Berlijn, maart 1995, de eerste bijeenkomst van landen aangesloten bij het Klimaatverdrag, dat net in werking is getreden. Ik ben onderhandelaar voor Nederland. Al direct staat een aanscherping van het verdrag op de agenda. Er is grote aandacht voor het klimaatprobleem en brede politieke steun voor verdergaande afspraken over de reductie van de broeikasgasuitstoot, maar grote verschillen over de aanpak. Ontwikkelingslanden maken duidelijk dat rijke landen het voortouw moeten nemen. Er wordt hevig over gevochten over de uitgangspunten voor en de tijdsduur van de onderhandelingen, tussen de VS en de EU, maar ook tussen OPEC landen en andere ontwikkelingslanden. Er komt uiteindelijk een afspraak te gaan onderhandelen over wat 2 jaar later het Kyoto Protocol zou worden.Dat Protocol regelt dat industrielanden hun uitstoot terugbrengen tot 5% onder het 1990 niveau, met de mogelijkheid een deel daarvan te realiseren via projecten voor duurzame ontwikkeling in ontwikkelingslanden (het “Clean Development Mechanisme”). Ontwikkelingslanden krijgen geen specifieke verplichting tot uitstootreductie gezien hun relatief lage uitstoot per hoofd en hun armoedeproblemen. Helaas stappen de VS en Australië kort na de ondertekening uit het Kyoto Protocol. De aangesloten landen liggen gemiddeld op schema, met uitzonderingen, zoals Canada.
December 2007, klimaattop in Bali. Ik ben er als vertegenwoordiger van het Milieu en Natuur Planbureau en IPCC. Nog nooit is de aandacht voor klimaatverandering zo groot geweest. Het laatste IPCC rapport maakt duidelijk dat het 5 voor 12 is om ernstige risico’s van klimaatverandering af te wenden. Er moet veel meer gebeuren dan wat in Kyoto is afgesproken. Ministers en staatshoofden hebben dat volop beaamd bij een speciale VN bijeenkomst in september. Al jaren is geprobeerd daarover onderhandelingen te beginnen, maar president Bush vond het klimaatprobleem niet belangrijk genoeg om er internationale afspraken over te maken. Nu zou het echter moeten lukken: de VS stelt zich wat coöperatiever op; China zegt bezorgd te zijn over de gevolgen van klimaatverandering; en zelfs OPEC-landen willen geld stoppen in oplossingen. Bij de opening van de Bali-conferentie kondigde de nieuwe Australische regering aan zich alsnog bij het Kyoto protocol te zullen aansluiten
Wat gaat Bali opleveren? Geen afspraken dus over uitstootreductie. Hopelijk wel over de onderhandelingsagenda voor een “Kopenhagen protocol” (over twee jaar wordt de klimaattop daar gehouden) en de belangrijkste elementen: uitstootreductie (ook door ontwikkelingslanden), aanpassingsmaatregelen, financiering voor ontwikkelingslanden en technologie. Maar ontwikkelingslanden stellen als voorwaarde concrete besluiten in Bali over de inwerkingtreding van een adaptatiefonds en overdracht van technologie. Beide onderwerpen hebben een hoog ideologisch gehalte. We zullen zien.
vrijdag 7 december 2007, 15:29 uur
Geachte heer Metz,
Voor rationele argumenten ben ik als vrijdenker in de zin van de Verlichting aanspreekbaar.
Voor de vermenging van wetenschap met agenda’s van allerhande kruistocht bewegingen moet ik weinig hebben.
Daar gruwel ik van. Copernicus, Tycho Brahe, Johannes Keppler en Galilei hebben met gevaar voor hun leven de kwakzalverij, de sterrewichelarij en wichelroede als occult bedrog ontmaskert.
En nu zien we een situatie waarin een verweekt westen terugkeert naar de maakbaarheid die ex cathedra als Waarheid wordt uitgesproken.
De entertainment staat nu bol van het optreden van een eigentijdse Nostradamus en pseudo wetenschapper,nl de politiek gesjeesde amerikaanse politicus Al Gore.
Alfred Nobel zou zich in z’n graf omdraaien als hij wist dat zo’n klimaat-wetenschappelijke kwakzalver de democratische politiek en beslisbevoegden in ons land onder een verstandelijke opium-roes wist te brengen.
De Chinezen en Indiers , alsook de Brazilianen maken meer en meer gebruik van de nuchtere rationele technologie die het westen de afgelopen eeuwen heeft voorgebracht.
Maar in het westen zelf daar heeft de postrationele hersenverweking toegeslagen.
Het klimaat debat, de bijbehorende entertainment worden gedikteerd door milieu congregaties , door duurzaamheids-carrieristen en het politiek correct rollenspel/ zelfbehoud, het positioneren van partijen van links tot rechts.
Onze financieele beurs-economie heeft grote delen van de europese werkgelegenheid overgeheveld naar China en India.
Vandaar dat van links tot rechts in engigszins vergoeielijkende termen wordt gesproken over de ‘ontwikkelingslanden’ China en India.
Dus lezen de vrijgestelde duurzaamheids-salons via de weg der gemakzucht met zo’n opgeklopte verontwaardiging de gewone kleine man Henk Jansen , in het westen weer danig de les der zwartgal.
Men gaat daarbij voorbij aan het feit dat de vekwistingseconomie geen keuze is van Henk Jansen maar van dat wondelijke monsterverbond van het globaliserende beurs-kapitalisme , de postmarxistische groene sekten, neo- middeeuwse zefkastijders/ schuld/ boete en aflaatpredikers en de Jan Pronk dweperijen.
Stond Voltaire ooit model voor de rationele toetsing der meningen , nu is men weer terug bij een Klimaat -vaticaan, de europese Hof in Brussel die de burgers de ‘tienden’ weer oplegt, de sekuliere clerus die de aflaat predikt.
De klimaat alarmisten zijn de norm en de klimaat sceptici zijn de ketters die met een eigentijdse vorm van de mutsert gestraft dienen te worden.
Meneer Betz, u bent een gezaghebbende beta wetenschapper en kunt de kloof tussen alarmisten en sceptici ontdoen van die opgelegde agenda’s van de maakbaarheid en de nieuwe klimaat-doctrines.
Gedenk Andre Sacharov die rond 1963 de moed had om de groezelige Lysenko doctrine – verheven tot officieele partij-leerstellingen – in de toenmalige sovjet unie aan de kaak te stellen.
De kloof tussen rationele alarmisten en rationele sceptici zou al heel wat minder zijn als de harde wetenschappelijke feiten konden worden ontkoppeld van het mistige politiserende handwerk en de politieke agenda’s.
Zo heb ik me altijd afgevraagd wat de bijdrage is van de Pinatubo vulkaan eruptie aan de mooie CO2 hockey-stickcurve.
En zo makkelijk als het is om een getal te vinden voor de sulfaat emissie , zo moeilijk is het om een expliciet getal te vinden voor de CO2 emissie naar de troposfeer en de anorganische chloride emissie naar de stratosfeer.
Als een wetenschapper van naam expliciete openheid zou willen geven over deze getallen of in alle eerlijkheid zou zeggen dat daarover nog onvoldoende bekend is dan wordt het klimaat debat en de opgegeven ‘zekerheid’ veel eerlijker en transparanter.
Want de klimaat-sceptici hebben maar een echt schrikbeeld: dat de wetenschappelijke zekerheden de sluitpost zijn van de ambitieuze duurzaamheid carrieres, opportunistische Borgia pauzen, dwepende Nostradamici en de handige Tuil Uilenspiegels.
dinsdag 11 december 2007, 18:12 uur
Amen Hans,
Het gaat wetenschappers al lang niet meer om waarheid te benaderen, het gaat om “carriere”, geld voor 40 postdocs en 100 AIO’s, en de nieuwste snufjes. O, en om niet te vergeten een publicatie in Science of Nature die naast veel zin helaas ook nog wel eens een hoop onzin laten publiceren. En als het even kan ook nog een Nobelletje. Integriteit of zelfreflectie en op zoek naar alternatieve hypotheses is men vreemd in de klimaat “wetenschap”, naar mijn idee.
donderdag 13 december 2007, 0:04 uur
Het is onbegrijpelijk dat wetenschappers zoals de heer Metz zich laten gebruiken door politici die willen scoren met oplossingen voor doemscenario’s zoals de opwarming van de aarde. Zelf ben ik een totale leek op dit gebied, ik ben slechts een bovenmatig geïnteresseerde burger.
Van wat ik zo hier en daar lees krijg ik de indruk dat de algemeen geaccepteerde en voor waar aangenomen stelling dat de opwarming van de aarde te wijten is aan de mens toch erg op onjuistheden en het negeren van tegenstrijdige bewijzen gebaseerd is. Kroonenbergs argument bijvoorbeeld, dat de cyclus van koude en warme perioden over zo’n grote tijdspanne plaatsvindt dat dat voor ons mensen moeilijk te vatten is, en dat die ene 40/50 jaar waarin de temperatuur nu een fractie is gestegen in het niet valt in the bigger scheme of things, is voor een leek als ik zeer makkelijk te begrijpen. Hij vergeleek het vermogen van mensen om dit te vatten met het vermogen van een eendagsvlieg om het fenomeen seizoenen te begrijpen, of iets dergelijks. Ook makkelijk te begrijpen is het argument dat in de channel 4 documentaire The great global warming swindle naar voren kwam: dat de hoeveelheid co2 in de atmosfeer toeneemt door een stijging van de temperatuur (omdat bij zo’n stijging de oceanen waar de grootste concentratie co2 “opgeslagen” zit co2 vrijgeven) in plaats van andersom. Zo zijn er talloze argumenten die het menselijk aandeel in de verandering van het klimaat weerleggen die op leken erg logisch overkomen.
De “groene” politici willen de onwetende burger behoeden voor de klimatologische catastrofe, bijvoorbeeld door te zoeken naar alternatieve energie voorzieningen. Dus vraagt men mensen zoals de heer Metz tegen royale vergoedingen rapporten te schrijven, waarvan de gewenste uitkomst bij voorbaat al vast ligt. En de Metzen doen dit maar wat graag. Dat begrijp ik wel. Zou ik ook doen.
Wat ik echter moeilijk te begrijpen vind is hoe een windmolen energie moet leveren als het niet waait. En waar die energie op het moment dat het niet waait vandaan komt. Huib van Heel beschrijft in zijn boek Nader bezien, ook erg toegankelijk voor alfa mensen zoals ik, heel duidelijk waarom windmolens eerder slecht dan goed zijn voor het milieu. Ze leveren slechts 30% van de tijd energie, en als ze dat doen moeten conventionele energiecentrales standby draaien, op kolen, olie of gas.
Elke keer als ik minister Cramer, diederik Samsom of Femke Halsema op tv vol lof over windenergie zie oreren krijg ik last van hevige kriebel. Het lijkt zo simpel; als het niet waait heb je geen stroom. En toch ontwijkt elke politicus met groene bril dit ene kleine detail. En ondertussen wordt op grote schaal de Nederlandse horizon verpest met belastinggeld verslindende monsters.
Er is volgens mij niets mis met het bewust bezig zijn met thema’s als energiebesparing en vervuiling. Maar dit moet wel op een realistische manier gebeuren, zonder het uitsluiten en verketteren van wetenschappers die een politiek incorrecte mening uiten. Ook is het gepast een iets minder arrogante houding aan te nemen ten opzichte van de ontwikkelingslanden. In plaats van deze landen lastig te vallen met geneuzel over broeikasgassen kunnen we ons geld dat we anders toch weg laten waaien misschien beter besteden aan projecten waardoor men het in Bangladesh droog kan houden, om maar iets te noemen. Maar zolang gewetenloze wetenschappers als Metz aan deze idioterie blijven meewerken zal het nog wel lang duren voordat men wakker wordt.