De New York Times heeft een sociale media manager benoemd. Jennifer Preston gaat zich bezig houden met de aanwezigheid van de krant op bijvoorbeeld Twitter en weblogs. In een intern memo legt adjunct hoofdredacteur Jonathan Landman uit wat de functie van Preston inhoudt:

Jennifer is our first social media editor. What’s that? Its someone who concentrates full-time on expanding the use of social media networks and publishing platforms to improve New York Times journalism and deliver it to readers. Think of Twitter. Did you know that The New York Times is No. 2 on the Twitterholic.com Top 100 Twitterholics based on Followers? The point is that an awful lot of people are finding our work not by coming to our homepage or looking at our newspaper but through alerts and recommendations from their friends and colleagues.

Jennifer will work closely with editors, reporters, bloggers and others to use social tools to find sources, track trends, and break news as well as to gather it. She will help us get comfortable with the techniques, share best practices and guide us on how to more effectively engage a larger share of the audience on sites like Twitter, Facebook, Youtube, Flickr, Digg, and beyond. A big part of her job will be keeping everyone up to date with the rapid developments taking place on the social media front.

Veel ervaring met Web 2.0 heeft Preston nog niet. “I’ve just been playing around with it for the last few weeks—Twitter, Facebook, Digg, Del.icio.us—to figure out how we can just use these tools”, vertelde ze tegen de New York Observer. Haar werk wordt met veel belangstelling gevolgd. Binnen twee dagen heeft Preston (NYT_JenPreston) al meer dan 3.500 followers op Twitter.

(Via Hyped; afbeelding van Tobias Eigen)

Britse scholieren moeten leren twitteren en bloggen. Nieuwe webtoepassingen moeten deel gaan uitmaken van het onderwijsprogramma. Dat vindt Sir Jim Rose, die door de Britse overheid is benoemd om het curriculum van basisscholen te herzien. Aan het einde van de basisschool moeten kinderen bekend zijn met weblogs, podcasts, Wikipedia en Twitter als informatiebronnen en vormen van communicatie. De geschiedenis van de Victoriaanse tijd en de Tweede Wereldoorlog verdwijnen uit het verplichte lesprogramma. Scholen mogen zelf kiezen over welke twee historische perioden kinderen kennis moeten opdoen.

Critici vragen zich af waarom kinderen op school dingen moeten leren, die ze toch al kennen. “Do we honestly believe that any child actually needs valuable class time devoted to telling it how to use Twitter? Or how to look something up on Wikipedia?” aldus James Delingpole in The Telegraph.

(Foto van spiraltri3e)

Twitter is momenteel een belangrijke informatiebron voor nieuws en ooggetuigenverslagen over de aanslagen in Mumbai. Mensen in India vertellen op de microblogsite wat ze zien en meemaken. Volgens de Britse krant The Times wil de Indiase overheid dat er een einde komt aan het getwitter over het geweld omdat de berichten een gevaar voor de veiligheid vormen. Terroristen zouden ze kunnen gebruiken voor nieuwe aanslagen. De bron voor het artikel in The Times is overigens ook Twitter.

Hoe sociale media werken in tijden van terrorisme proberen studenten journalistiek Loek Essers en Peter van der Ploeg van de Hogeschool Utrecht inzichtelijk te maken. Toen ze het nieuws over de aanslagen hoorden, openden ze een kanaal bij de weblogdienst Cover it live. Daarin bundelden ze bestaande nieuwsstromen over de aanslagen. Essers en Van der Ploeg combineerden reguliere media zoals CNN en BBC met Twitter en Flickr en gaven zelf ook af en toe commentaar. Op Rethinkingmedia.nl vertelt Loek Essers over zijn ervaring als automatische liveblogger op afstand.

Zie ook Tweeting the terror (CNN) en Twitter comes of age with fast reports from the ground (The Guardian).

(Foto van vinu)

Barack Obama heeft het sociale web niet alleen handig ingezet voor zijn campagne, ook als president kan hij profiteren van de digitale relaties die hij met aanhangers heeft opgebouwd. Dat schrijft David Carr in de International Herald Tribune. “When he arrives at the White House, Obama will have not just a political base, but a database, millions of names of supporters who can be engaged almost instantly. And there’s every reason to believe that he will use the network not just to campaign, but to govern.” Een eerste aanzet heeft Obama al gegeven met de site Change.gov die open staat voor ideeën van burgers en sollicitaties. Verwacht wordt dat Obama’s gebruik van het web ook invloed zal hebben op de rol van de traditionele media in de Verenigde Staten. Een president die de bevolking zo goed weet te bereiken, is niet afhankelijk van bekende televisiezenders, radiostations en kranten om zijn boodschap te verspreiden.

(Foto van Tony)

Mensen met competitieve doelen zijn veel sneller geneigd onjuiste informatie door te spelen, omdat ze de ander zien als iemand die hun kennis en ideeën kan misbruiken. Dat stelt sociaal psycholoog Marijn Poortvliet. Hij promoveert op 13 november as. op een onderzoek naar het uitwisselen van informatie aan de Rijksuniversiteit Groningen. De titel van zijn proefschrift luidt: Information Exchange Examined: An interpersonal account of achievement goals.

“Mensen met zo’n competitiedoel zijn er vooral op gericht om beter te zijn dan anderen. Omdat ze de ander zien als iemand die hun kennis en ideeën kan misbruiken zijn ze slecht in het delen van hun informatie. Ze zijn minder eerlijk in de informatie die ze verstrekken. Het is tenslotte niet slim om het beste weg te geven”, aldus Poortvliet.
Tegenover deze competitiedoelen staan zelfverbeteringsdoelen. Hierbij zijn mensen meer gericht op het proces. Ze hebben als doel hun huidige prestaties te verbeteren in vergelijking met hun vroegere prestaties. “Over het algemeen zijn mensen met een zelfverbeteringsdoel veel eerlijker”, zegt Poortvliet. “Zij investeren juist in anderen vanuit een wederkerigheidgedachte: als ik jou goede informatie geef, kan ik ook goede informatie terugverwachten. In plaats van concurrentie, ontstaat er dus samenwerking met anderen om het eigen doel te kunnen verwezenlijken.”

Naast de eerlijkheid waarmee mensen informatie aan elkaar geven, onderzocht Poortvliet ook in hoeverre mensen de informatie van een ander daadwerkelijk gebruiken. Uit eerder onderzoek bleek dat mensen met leerdoelen sterker gemotiveerd zijn wanneer zij taken uitvoeren. Ze willen grondig begrijpen hoe een taak in elkaar zit en verdiepen zich daarvoor diep in de stof. Mensen met een competitiedoel zijn er vooral op uit om aan anderen te laten zien hoe goed ze zijn. Hierdoor zijn ze minder met de taak zelf bezig en investeren ze er ook minder in.

Toch is het beslist niet zo dat de informatieoverdracht per definitie beter verloopt bij zelfverbeteringsdoelen. Poortvliet: “Mensen met een competitiedoel zijn op zich wel geneigd informatie over te nemen van anderen, maar alleen als ze iemand vertrouwen. Ze zijn heel achterdochtig waardoor ze de gekregen informatie niet klakkeloos aannemen. Mensen met een zelfverbeteringsdoel nemen informatie veel sneller over, maar zijn daarbij niet goed in filteren. Ze hebben minder goed in de gaten aan welke informatie ze daadwerkelijk iets hebben.”

Doordat ze beter kunnen schiften, zijn mensen met een competitiedoel op korte termijn beter af dan mensen met een zelfverbeteringsdoel. Op de lange termijn verwacht Poortvliet echter dat de prestaties in die laatste categorie beter zijn: “Die mensen investeren meer in relaties met anderen. Dat betaalt zich op den duur wel terug. Daarbij merken mensen het snel genoeg als iemand stelselmatig informatie achterhoudt of oneerlijk is. De kans is groot dat iemand met een competitiedoel daardoor uiteindelijk helemaal geen informatie meer ontvangt van anderen.”

Interessante stof voor mensen die bezig zijn met web 2.0 op de werkvloer.

(Foto van Jacob Bøtter)

In het onlangs verschenen boek Me the Media van Jaap Bloem, Menno van Doorn en Sander Duivestein staat dat de gebruikers de baas zijn op het web. Middels allerlei handige toepassingen kunnen zij invloed uitoefenen en bedrijven en overheden dwingen tot ander gedrag. Die macht heeft een prijs, zeggen de auteurs. We zijn onze rust en onze privacy kwijt. De interneteconomie dwingt ons om altijd bij te blijven (zie ook deze blogposting van Jaap Bloem over de dag zonder einde) en door alles wat we met elkaar delen weten anderen veel over ons. Onderzoeker Marianne van den Boomen van de Universiteit Utrecht is een andere mening toegedaan. Zij zat onlangs in Amsterdam in een panel om te discussiëren over het boek The cult of the amateur van Web 2.0-vijand Andrew Keen. Van den Boomen stelt dat op Web 2.0 niet de mens, maar de software de baas is. Zij pleit daarom voor meer aandacht voor mediawijsheid. Kinderen, maar ook volwassenen moeten leren hoe de software, die de kern van Web 2.0 is, precies werkt. “This implies questions such as: how does a Blogger-script work, how do MySpace or Facebook earn their money? What are cookies doing? What kind of data do I give away on the fly? How do search engines compute their results?” aldus Van den Boomen. Een m.i. interessante visie omdat het gebruik van Web 2.0-toepassingen alomtegenwoordig is, maar bijna niemand precies weet hoe alles werkt en wat de gevolgen van het massale gebruik van Web 2.0 zullen zijn. Zonder gedegen kennis van de werking van het web kan niemand goed nadenken over de praktijk en de toekomst.

(Foto van Luca Conti)

Hoogleraar rechten en auteursrechtendeskundige Lawrence Lessig is een nieuw project begonnen. Lessig, de grondlegger van de alternatieve auteursrechtenbeweging Creative Commons, wil het Amerikaanse Congres aanpakken. Hij heeft even met het idee gespeeld om zichzelf verkiesbaar te stellen, maar uiteindelijk heeft hij voor een Web 2.0-oplossing gekozen. Zoals Lessig eerder het auteursrecht heeft veranderd, wil hij nu de Amerikaanse politiek veranderen met zijn nieuwe Change Congress-beweging. Via open source-gereedschappen, wiki’s en mash-ups wil Lessig volgen en bekritiseren wat gekozen politici doen. Nieuw is het idee van Lessig overigens niet. De Amerikaanse Sunlight Foundation controleert al sinds 2006 politici via webmiddelen.

(Foto van Creative Commons)

Web 2.0 is niet zo democratisch als vaak beweerd wordt. Dat schrijft Chris Wilson in een kritisch artikel in Slate. Sociale sites als Wikipedia en Digg worden misschien door miljoenen mensen bezocht, maar het idee dat er miljoenen internetgebruikers bij de inhoud betrokken zijn, is een misverstand, zegt Wilson. Slechts een procent van de bezoekers van Wikipedia schrijven artikelen en redigeren content, zo blijkt uit onderzoek van wetenschappers van het Palo Alto Research Center. De sociale nieuwssite Digg wordt gedomineerd door 100 actieve gebruikers. In 2007 plaatsten zij 44 procent van de topverhalen op Digg. In 2006 zelfs 56 procent. Als je naar deze cijfers kijkt kun je zeggen dat de wisdom of the crowds een illusie is. Wilson kijkt ook naar het gedrag van de actieve Wikipedianen en Diggers. Zij doen zich voor als oligarchen. Toen Digg ervoor wilde zorgen dat een kleine groep gebruikers niet meer zo’n grote invloed kon hebben, dreigden de Diggers met een boycot in een open brief. “Despite the fairy tales about the participatory culture of Web 2.0, direct democracy isn’t feasible at the scale on which these sites operate. Still, it’s curious to note that these sites seem to have the hierarchical structure of the old-guard institutions they’ve sought to supplant”, aldus Wilson.