Professor Michael Wesch, internetantropoloog, geldt als één van dé deskundigen op het gebruik van interactieve en multimediale diensten (denk aan YouTube) in het hoger onderwijs. Op zijn weblog Digital Etnography schetst Wesch hoe zijn huidige klas studenten aan Kansas State University onderzoek doet met gebruik van onder meer weblogs, YouTube, Zoho, Yahoo Pipes, Netvibes en Diigo. In het onderzoeksschema (dat kan worden aangepast door iedereen die meedoet aan het project) is te zien hoe de verschillende Web 2.0- tools worden ingezet.

Uit onderzoek van Rice University blijkt dat wetenschappers in de digitale geesteswetenschappen meer samenwerken en meer samen publiceren. De studenten van Wesch worden goed voorbereid op deze praktijk.

Meer dan 100 universiteiten zenden colleges uit via YoyTube. De videosite heeft nu een aparte sectie opgericht, YouTube EDU, waar de universitaire video’s te zien zijn. YouTube EDU biedt meer dan 200 volledige collegereeksen van onder meer Standford, Harvard en MIT. Tot de populairste video’s behoren het afscheidscollege van Randy Pausch (9,5 miljoen keer bekeken), gitaarles van het Berklee College of Music (2 miljoen keer bekeken) en Science of Watchmen, over de natuurkunde achter de film van Warner Brothers (1,4 miljoen keer bekeken).

(Foto van Tjeerd Wiersma)

Britse scholieren moeten leren twitteren en bloggen. Nieuwe webtoepassingen moeten deel gaan uitmaken van het onderwijsprogramma. Dat vindt Sir Jim Rose, die door de Britse overheid is benoemd om het curriculum van basisscholen te herzien. Aan het einde van de basisschool moeten kinderen bekend zijn met weblogs, podcasts, Wikipedia en Twitter als informatiebronnen en vormen van communicatie. De geschiedenis van de Victoriaanse tijd en de Tweede Wereldoorlog verdwijnen uit het verplichte lesprogramma. Scholen mogen zelf kiezen over welke twee historische perioden kinderen kennis moeten opdoen.

Critici vragen zich af waarom kinderen op school dingen moeten leren, die ze toch al kennen. “Do we honestly believe that any child actually needs valuable class time devoted to telling it how to use Twitter? Or how to look something up on Wikipedia?” aldus James Delingpole in The Telegraph.

(Foto van spiraltri3e)

Voor studenten en wetenschappers wordt een goed online profiel steeds belangrijker. Dat schrijft universitair docent nieuwe media David Parry op zijn weblog Academhack. Je presentie op internet is misschien wel belangrijker dan wat je hebt gestudeerd. Een online profiel behelst natuurlijk meer dan een profiel op Facebook of LinkedIn. Het gaat om het samenspel van zoekresultaten en de deskundigheid die blijkt uit bijvoorbeeld een weblog, discussiebijdragen en wetenschappelijke publicaties. Parry spreekt dan ook niet van profiel, maar van portfolio. Google is heel bepalend voor het beeld dat van mensen ontstaat. De zoekmachine bewaart alles en bepaalt wat er als eerste verschijnt. Parry raadt studenten en jonge academici aan om zelf zoveel mogelijk controle te houden over hun online aanwezigheid. Dat kan bijvoorbeeld door lid te worden van een academisch profielennetwerk zoals Interfolio, zegt Parry. Toch zijn daar, net als aan een Facebook-profiel, nadelen aan verbonden, waarschuwt de docent. Een van de problemen bij dit soort sites is dat ze opeens de voorwaarden kunnen  veranderen. Facebook eigende zich opeens zelfs alle data van gebruikers toe.

Dat brengt Parry op zijn visie op de toekomst van het web. Het kan twee kanten opgaan, zegt hij. We kunnen een internet krijgen waar iedereen zelf zijn eigen ruimte invult of we gaan de kant van gecentraliseerde beheerders van data zoals Facebook en Interfolio. Als je naar de cijfers kijkt (Facebook heeft bijvoorbeeld 175 miljoen leden) lijken de grote netwerksites aan de winnende hand. Maar gebruikers zijn zowel mondig als grillig. Toen Facebook zich de persoonsgegevens en content van leden toeëigende, brak er een opstand uit, die Facebook ertoe dwong publiekelijk excuus aan te bieden en het beleid grondig te herzien. Her en der hoor je ook dat defriending een trend wordt in 2009. Mensen gaan schrappen in hun lijstjes met digitale vrienden.

(Foto van Michiel Jelijs)

In New York City is een school opgericht die gaming als educatieve basis heeft. De school heet Quest to Learn, is bedoeld voor ‘digital kids’ en begint bij groep 8. De school gaat in de herfst open. Quest to Learn, een onderdeel van het Institute of Play, gebruikt de principes van gamesdesign voor het leren. De oprichters vinden dat je al gamend kunt leren hoe de wereld in elkaar zit: “Games and other forms of digital media also model the complexity and promise of “systems.” Understanding and accounting for this complexity is a fundamental literacy of the 21st century.”

(Via Boing Boing; foto van TedsBlog)

Jongeren zijn niet altijd even enthousiast over het gebruik van nieuwe media in de klas. Waarom moeten ze bloggen en gebruik maken van een wiki? In plaats van de lesstof actief te verwerken op eigentijdse manieren en zelf iets nieuws te bedenken leunen veel studenten liever achterover om te horen wat de docent te zeggen heeft en dat te reproduceren in een paper of op een tentamen. Cultureel antropoloog Michael Wesch, winnaar van een U.S. professor of the year award vanwege zijn betrokken manier van lesgeven en deskundige op het gebied van Web 2.0, legt op zijn weblog Digital Ethnography uit waarom hij het gebruik van participerend gebruik van Web 2.0-instrumenten op school noodzakelijk vindt: “We use social media in the classroom not because our students use it, but because we are afraid that social media might be using them – that they are using social media blindly, without recognition of the new challenges and opportunities they might create.”

Onzorgvuldig en onwetend gebruik van sociale netwerken kan vervelende gevolgen hebben. Zo wordt de 16-jarige Vincent nog steeds achtervolgd door foto’s die hij twee jaar geleden op de profielensite Superdudes plaatste. De foto’s werden op een andere site geplaatst en werden in een andere context opeens door tienduizenden of misschien zelfs honderdduizenden mensen bekeken.

Uit Amerikaans onderzoek blijkt dat 20 procent van de tieners seksueel getinte foto’s van zichzelf verspreidt via gsm en internet. Deze vrijwillig gemaakte en verzonden pornofoto’s kunnen net als de foto’s van Vincent een eigen leven gaan leiden en jaren later in een andere context weer opduiken.

De online wereld heeft een ontremmend effect, zegt John Grohol van PsychCentral, een site over de geestelijke gezondheidszorg, die onder het onderzoek naar naaktfoto’s van jongeren schreef. Jongeren doen in cyberspace dingen die ze in het fysieke leven nooit zouden doen. Niemand gaat met een stapel papieren foto’s naar school om die uit te delen.

Ook Vincent kreeg met de ontremmende werking van cyberspace te maken. De scholier werd op Hyves en via e-mail met de dood bedreigd.

(Foto van cooljinny)

Scholieren moeten leren kritisch te googlen. Maar leraren weten ook niet goed hoe ze met zoekmachines en gevonden informatie moeten omgaan. Dat zegt onderwijskundige Amber Walraven. Op vrijdag 19 december as. verdedigt zij aan de Open Universiteit haar proefschrift Becoming a critical researcher. Effects of instruction to foster transfer.

Amber Walraven verrichtte onderzoek onder vwo-scholieren. Uit haar onderzoek blijkt dat zij tijdens hun zoektochten op internet meestal niet de zoekresultaten, informatie en bronnen beoordelen. Ze kijken vooral of de informatie in het Nederlands is, of de site snel een antwoord geeft op hun vraag en er leuk uit ziet: staan er bijvoorbeeld plaatjes en foto’s op de site. Als de leerlingen wel een inschatting maken van de zoekresultaten, doen ze dat slechts op basis van de titel en de samenvatting.

Walraven ontdekte dat leraren ook niet goed met informatie om kunnen gaan. “Docenten vertonen precies hetzelfde gedrag wanneer zij iets opzoeken dat buiten hun vakgebied valt. Dan kunnen ook zij betrouwbare pagina’s niet goed onderscheiden van onbetrouwbare. Soms slaan ze bepaalde sites over omdat daar te veel plaatjes op staan”, aldus Walraven in BN/De Stem.

Samen met leraren ontwikkelde Walraven een lesmethode waarmee scholieren wel kritisch leren zoeken op internet.

(Foto van Martin Kingsley)

Het Drenthe College verbiedt met ingang van vandaag Hyves en YouTube op school “i.v.m. het verstorende karakter tijdens de lessen en werkzaamheden”. Willem Karssenberg, adviseur van de dienst Bedrijfsvoering van het Drenthe College, spreekt op zijn weblog Trendmatcher zijn verontwaardiging uit over het verbod. Karssenberg probeert in zijn werk voor het Drenthe College en Stichting Kennisnet, waar hij ambassadeur is, de kloof tussen het onderwijs en de nieuwe media te overbruggen. Hij doet dat op een bevlogen manier. Karssenberg geeft regelmatig enthousiasmerende presentaties over de vele mogelijkheden van Web 2.0 in het onderwijs. Nu op zijn eigen school Hyves en YouTube zijn verboden, heeft Karssenberg het gevoel dat zijn enthousiasme niet meer geloofwaardig is. “Al deze mensen [die zijn presentaties hebben bijgewoond; mjk] wil ik mijn excuses aanbieden als ik ze teveel heb meegesleept in mijn ideeën over hoe je nieuwe media in je onderwijs kunt inzetten. De realiteit blijkt niet zo mooi te zijn als ik soms heb doen voorkomen”, schrijft hij op zijn weblog.

Karssenberg vergelijkt het verbieden van nieuwe media op school met het verbieden van papier. “Als er vroeger in de vierde klas bij Meester Homburg achter zijn rug om met propjes papier gegooid werd kon hij vreselijk kwaad worden, maar het was voor hem nooit reden om alle papier op school te verbieden! We kregen vreselijk op ons donder en ons werd verteld wat wel en wat niet mocht. Wie zich daar niet aan hield kon naar de bovenmeester.”

De internetambassadeur pleit voor mediawijsheid en het afspreken van spelregels over het gebruik van nieuwe media in de klas. Bij het Nova College in Amsterdam pakken ze de lessen mediawijsheid iets vernieuwender aan dan in Drenthe. In het kader van de bevordering van mediawijsheid maken leerlingen van het Nova College in samenwerking met de bibliotheek en de actualiteitenrubriek NOVA reportages die ook op televisie worden uitgezonden. NovaLocal heet het project. Na het project wordt een lespakket mediawijsheid samengesteld dat wordt aangeboden aan de bibliotheken en scholen. Misschien ook iets voor het Drenthe College?

(Foto van NOVA)

Wikipedia heeft 890.000 dollar subsidie ontvangen van de Stanton Foundation. Het geld is bedoeld om het redactieproces van de online encyclopedie gebruiksvriendelijker te maken. Gebruikers ervaren het maken en veranderen van een artikel vaak als moeilijk. Van de subsidie worden drie nieuwe programmeurs aangenomen die de software van Wikipedia zullen vereenvoudigen voor beginnende gebruikers. De code die ze schrijven zal open source worden.

Ernst-Jan Pfauth van weblog TheNextWeb denkt dat de verandering het einde van Wikipedia tot gevolg heeft. Als het naslagwerk eenvoudiger te editen is, is misbruik volgens Pfauth ook makkelijker. Directeur Sue Gardner van Wikimedia Foundation denkt dat het vereenvoudigen van de techniek juist meer deskundige auteurs zal aantrekken. “Wikipedia attracts writers who have a moderate-to-high level of technical understanding, but it excludes lots of smart, knowledgeable people who are less tech-centric. One of our key priorities is to attract those people and persuade them to help write and edit the encyclopedia”, aldus Gardner in een persbericht.

Op de Nederlandstalige versie van Wikipedia verscheen zondag 30 november jl. het 500.000e artikel. De Engelstalige versie bevat ruim 2,6 miljoen artikelen. Het model van de gratis en bewerkbare encyclopdie is zo succesvol dat minister Plasterk van Onderwijs wil dat voortaan al het lesmateriaal voor basis- en middelbare scholen ook in wikivorm geschreven en verspreid wordt. Plasterk kondigde gisteren op een conges van het Innovatieplatform het project Wikiwijs aan.

(Foto van Jimbo Wales)

Het Amerikaanse Smithsonian Institution is bezig zijn collectie van 137 miljoen historische, culturele en wetenschappelijke objecten te digitaliseren en online te publiceren. Het Smithsonian Institution bestaat uit 19 musea, 9 onderzoekscentra en de National Zoo. De nieuwe directeur van het instituut, G. Wayne Clough, wil het web inzetten omdat hij vreest dat musea een steeds minder belangrijke rol zullen spelen in de maatschappij. Hij zoekt samen met internetprofessionals naar manieren om de collectie van het Smithsonian op een aantrekkelijke manier online te presenteren. Hij wil dat de conservatoren van het instituut gaan samenwerken met webdeskundigen en videogame-makers om de enorme collectie van de musea en de onderzoekscentra toegankelijk te maken. Het Smithsonian wil zich in eerste instantie richten op basisscholen. Het instituut hoopt dat een aantrekkelijke webpresentatie de bèta- en biowetenschappen aansprekender maakt voor scholieren. Hoe lang het zal duren en wat het zal kosten om de gehele Smithsonian-collectie te digitaliseren en online te zetten, is onbekend.

(Foto van Shaners Becker)