Waarom volgen we online profielen van bekenden en onbekenden en hebben YouTube-filmpjes en reality programma’s zo’n grote aantrekkingskracht op ons. De Canadese schrijver Hal Niedzviecki schreef een boek (The Peep Diaries: How We’re Learning to Love Watching Ourselves and Our Neighbors) over de nieuwe ‘peep culture’. Salon interviewde hem over de fascinatie en irritatie die het online openbaren van privélevens oplevert.

“The urge to reveal yourself is so powerful in our society, (…) the desire to feel like you’re in the terrain of celebrity, and the desire to simply be noticed in our anonymous age and feel like you have some kind of community, even if it’s just a pseudo-cyber-community. And those two things are incredibly powerful, and they seem to kind of overwhelm a lot of the reservations people have. The other thing I’ve noticed is once people start doing it, a lot of their inhibitions fall off. And the feedback they get, the attention they get, is overwhelming for people”, is Niedzvieckis antwoord op de vraag waarom mensen zich soms letterlijk helemaal blootgeven op internet.

De schrijver heeft ook een verklaring voor de populariteit van Twitter: “People like Twitter because it’s connection with low expectations. And that’s a phrase that has stuck with me and has become almost an overarching explanation for the whole peep culture phenomenon. You have this idea of, we want to connect but we live in an atomized, capitalist society that does not reward too much connection. In fact, you don’t get ahead by making good friends and standing by them or by being very involved in your community. So we want the feeling of connection without the weight of being expected to do something.”

In The Guardian staat overigens een persoonlijk verhaal van een vrouw die haar biologische vader, die kort na haar geboorte uit haar leven verdween, volgt via zijn Facebook-profiel. Ze ontdekte haar vader via de matching-functie (“People You Might Know”) van de netwerksite. Ze kwam uit op het publieke profiel van haar halfzus Lee-Anne, die ze niet kende. Via dat profiel kan ze haar vader, die een profiel heeft dat alleen toegankelijk is voor vrienden, volgen. Door foto’s met de titel ‘Dad’ ziet ze voor het eerst hoe ze op haar vader lijkt. “Here was a man with the same eyes, eyebrows, cheeks, even ears, as mine. This was my father, the man I had never known, and there he was staring back at me.”

Ze vindt de virtuele connectie met haar vader zo fascinerend dat ze moet blijven kijken. “I have turned into an online stalker. That first accidental glimpse has turned into a low-level obsession. I check Lee-Anne’s Facebook page every day, reading her complaints about the discomforts of late pregnancy. I have followed a link to a video blog that my father updates regularly with clips of himself doing karaoke and telling jokes. I now know where he lives, works and drinks, all information I never had before and all just from looking at web pages. I haven’t got in touch, but I can’t seem to do the sensible thing and consign the web bookmarks to the recycle bin.”

(Foto van helgabj)

Dit verhaal is geplaatst op donderdag 30 juli 2009 om 09:02 uur.